Week 19: KOUD!

Nederland in één woord: KOUD! Op dinsdag 1 januari ben ik gearriveerd in het koude en regenachtige Nederland en als mijn agenda en mijn bankrekening het toe zouden laten, dan zou ik direct weer terugvliegen. Brr...

Ik ga mijn maatje wel missen...

DOODSAAI
In vergelijking met Schiphol is Hato, het enige vliegveld op Curaçao, doodsaai. Winkels om te shoppen of verschillende eetgelegenheden kan je daar wel vergeten. Misschien had dat ook wel te maken met de verbouwing, of het feit dat ik op maandag 31 december om 20:05 uur vloog. Er was maar liefst één grote eetgelegenheid open en twee winkeltjes. Gelukkig was de winkel om de koffer te sealen ook nog open, aangezien de rits van de koffer kapot was (maar ik heb garantie, dus kan het in Nederland laten repareren).

KLAGENDE NEDERLANDERS
In de rij voor de bagage dropoff begon ik mij al flink te ergeren aan de Nederlanders. Bah, wat kunnen wij klagen en negatief zijn, zeg. Ja, de rij was lang en ja, ik stond daar ook ruim een half uur in de rij, maar wat kan je er aan doen? Niets. Klagen zal er niet voor zorgen dat de rij opeens zal verdwijnen...

Yucca friet

Na de bagage dropoff (mijn koffer was lichter dan op de heenweg, hoe is het mogelijk?!) en paspoortcontrole ging het supersnel. Er stond geen rij bij de douane dus na een paar minuten stond ik bij de vertrekhal, op zoek naar iets te eten. Veel keuze was er dus niet en ik had dus ruim een uur om mij te vermaken.
Ondertussen stroomden de nieuwjaarswensen binnen op mijn telefoon. Immers was het al Nieuwjaar in Nederland om 19:00 uur plaatselijke tijd. Om mij heen zag ik de meeste mensen op hun telefoon berichten sturen naar de andere kant van de wereld, en enkele mensen waren druk bezig in een videogesprek.

HARDCORE
Ik had van tevoren een stoel achterin bij het raam geboekt. Tot mijn verbazing zat het complete vliegtuig vol - niets iets dat je zou verwachten op Oudejaarsdag. Ditmaal zat ik naast een vrouw van middelbare leeftijd, die een week op vakantie is geweest. Ze vertelde dat ze de volgende dag weer ging werken. Hardcore! Immers, als wij in Nederland zouden landen, dan zou het voor ons als vijf uur 's nachts voelen.

Al redelijk snel na het opstijgen in het donkere Curaçao kregen we de eerste maaltijd. Daarna was het tijd om te slapen en na een glas champagne ter ere van Oud & Nieuw gingen de lichten uit.
Zoals verwacht kon ik niet slapen. In een een stoel is dat toch verrekte lastig. Daarnaast werd ik snipverkouden, dus dat hielp al helemaal niet. Kort nachtje dus.

Rond half tien Nederlandse tijd werd de landing ingezet en bah, wat viel het uitzicht mij tegen. Mist, veel bewolking en toen we landden liep het grondpersoneel rond met mutsen en regende het. Bah.

Ik had mij al voorbereid op een langdurige douanecontrole, aangezien Curaçao bekend staat om zijn drugskoeriers. De vluchten van Curaçao zijn dan ook zogenaamde 'risicovluchten' en er worden 100%-controles uitgevoerd, dat inhoudt dat elk bagagestuk uitvoerig wordt gecontroleerd. Tot mijn verbazing kon ik, na een begroeting van de drugshond in de slurf, direct doorlopen naar de bagageband, en zelfs daar stonden geen mensen van de douane om koffers te controleren. Vandaag ben ik er achter gekomen waarom er geen controles werden uitgevoerd: te weinig capaciteit bij de Douane.

En toen was het moment daar... Ik stapte de aankomsthal in, en tot mijn verbazing stonden mijn vriendinnen te wachten op mij. Van Rianne kreeg ik thermosokken en handwarmers in mijn handen gedrukt - een welkom cadeau na 3,5 maand geleefd te hebben in een tropisch klimaat!

P.S. Ik zal nog de posts plaatsen van de afgelopen weken.