Week 6: Oerend hard

Samantha en ik keken even vreemd op toen Oerend hard door de speakers van de auto schalde. We reden door het bewolkte, regenachtige Curaçao, maar Twentse muziek? Wat een vreemde combinatie is dat...

IN HET WATER GEVALLEN
Samantha is zo gek geweest om voor zes dagen een vliegticket te boeken naar het zonnige Curaçao, zodat ze mij kan opzoeken. Het is hier immers 'herfst'vakantie. Nou ja, qua weerbeeld lijkt het hier wel op de herfst, temperatuur en vallende bladeren daargelaten. De regenbuien hebben de vakantie helaas aardig verpest...

In de foto hiernaast zie je wat Samantha en ik allemaal hebben gedaan in onze vakantie. De foto's en de video's van deze week kan je vinden via deze link.

DINSDAG 9 OKTOBER
Nadat ik Samantha rond half drie kon ophalen van vliegveld Hato zijn we na een korte stop thuis doorgereden naar Mambo Beach. Immers wil je na zo'n lange reis in het vliegtuig en de jetlag geen actieve activiteiten ondernemen, haha.
De zon scheen heerlijk en als avondeten hebben we genoten van de enorm vullende crêpe met kip.

WOENSDAG 10 OKTOBER
Het kwam met bakken uit de hemel vandaag en ons dagje Willemstad viel letterlijk in het water. En ik had nog geen paraplu gekocht, want tja, "op Curaçao schijnt toch altijd de zon".
Uiteindelijk zijn we naar het Kura Hulanda Museum geweest, een museum over onder andere de slavernij. Het museum heeft een uitgebreide collectie en tentoonstellingen over de oorsprong van de mens, de slavenhandel, West-Afrikaanse Koninkrijken, Mesopotamische relikwieën en Antilliaanse Kunst. Ik zal later een uitgebreide post plaatsen over het museum, aangezien ik het nog graag een keer wil bezoeken.

Omdat het vandaag de Dag van Curaçao was (op 10 oktober 2010 werd Curaçao een zelfstandig land binnen het Koninkrijk der Nederlanden, zie onderstaande afbeelding voor de hiërarchie) was er ook niet bijster veel te doen. Nou ja, de meeste activiteiten werden geannuleerd door het slechte weer. Dus zijn we maar naar de Albert Heijn gegaan (je moet iets te doen hebben, toch?) en naar Centrum, een lokale supermarkt.

Hiërarchie van het Koninkrijk der Nederlanden

(Siebinga & Van der Weiden, 2016)

's Avonds zijn we gaan eten bij Briso Do Mar, een lokaal tentje bij de Caracasbaai. Heerlijke spareribs waren dat! Ondertussen sprongen er nog mensen in het water en liepen er mensen op de rotspartijen, zelfs in het donker. Even verderop maakten twee meiden van een jaar of tien een complete fotoshoot van elkaar. Omdat we een plekje hadden met uitzicht over de baai zagen we zelfs de vissen wegflitsen in het donker.

Uitzicht op de Caracasbaai

DONDERDAG 11 OKTOBER
M'n filmpjes over de dolfijnen hadden wat losgemaakt bij Samantha en zodoende zijn we naar het Sea Aquarium geweest. Ik heb haar uiteindelijk overgehaald om met een dolfijn op de foto te gaan en een kusje van een dolfijn te krijgen (later ga ik óf zwemmen met dolfijnen óf met ze duiken).

Omdat op deze dag de zon heerlijk scheen zijn we weer naar Mambo Beach gegaan en hebben we daar genoten van de zonsondergang mét een bak friet in onze handen (ja, ze verkopen hier gewoon frikandellen en kroketten). Om de een of andere reden had ik plots enorm veel zin in een blikje Chocomel, en zo zat ik dus op mijn blauwe ligbedje te nippen aan het ijskoude bruine goedje.  

Zonsondergang op Mambo Beach

VRIJDAG 12 OKOBER 
Het hoogtepunt van deze week: een trip naar Klein Curaçao. Klein Curaçao ligt op ongeveer tien kilometer afstand van Curaçao en is een eiland van ongeveer drie vierkante meter. Het stukje land is alleen bereikbaar per boot (of helikopter, als je veel geld hebt). Diverse organisaties bieden dagtochten aan en wij zijn uiteindelijk met Miss Ann Boattrips gegaan, want daar kregen we immers korting met onze Dushi VIPcards (je kan de Nederlander wel uit Nederland halen, maar het Nederland niet uit de Nederlander!).

Tot in de 19e eeuw was Klein Curaçao een paradijs voor zeevogels. Echter werd fosfaat, dat veelvuldig op het eiland aanwezig was, een gewild product (toevoeging voor veevoer en kunstmest). Van 1871 tot 1886 werd er 50 ton fosfaat gewonnen, en dat allemaal door de Engelse mijningenieur John Godden, die per toeval terecht kwam op Klein Curaçao. Gevolg was dat het eiland kaal overbleef en de zeevogels amper terugkeerden. 
Naast de fosfaatwinning was Klein Curaçao ook ideaal voor de slavenhandel in de 17e eeuw. De West Indische Compagnie (WIC) bracht slaven uit Afrika naar Curaçao. Op Klein Curaçao werden de slaven in quarantaine gezet, voordat ze aan wal gingen op Curaçao. De slaven en andere reizigers die de reis niet overleefden, werden op Klein Curaçao begraven. De graven kan je vinden in het zuidelijk deel van Klein Curaçao.

Het was vroeg opstaan - tussen half zeven en kwart voor zeven 's ochtends verzamelen bij de boot bij Jan Sofat - maar het was het meer dan waard.
We hadden het geluk dat de regen ditmaal op Curaçao viel en we zagen de wolken en de regenbuien in de verte losgaan. Op Klein Curaçao was er een fijne afwisseling van zon en wat wolken, waardoor we niet helemaal wegbrandden. Onze kapitein, Peter, waarschuwde ons nog voor de grootste vijand op het eiland, die er voor zou zorgen dat we als rode kreeften terug op Curaçao zouden aankomen.
Pas toen we naar Curaçao vertrokken begon het te regenen op Klein Curaçao en ook onderweg hielden we het niet droog. Het onweerde zelfs en Samantha en ik waren blij toen we droog in de verwarmde auto zaten (het was wel even een vreemd momentje om de verwarming aan te zetten...).

Na aankomst op het hagelwitte strand en het helderblauwe water zijn Samantha en ik naar de vuurtoren en de wrakken gelopen, aangezien het nog niet bloedwarm was rond negen uur 's ochtends.
De vuurtoren, de Prins Hendriktoren genaamd, is een vervallen gebouw en in de bijgebouwen kan je gewoon door de vloeren kijken. Het gebouw dateert uit 1850, toen bleek dat schepen het eiland niet zagen liggen en dus stuksloegen. Echter was er in 1877 een herbouw nodig, omdat er een orkaan over het eiland raasde. Tegenwoordig heeft het zijn functie verloren, en na een restauratie in 2017 is er niet veel meer van over. Overal ligt er afval en modder en er is zelfs graffiti gespoten op de muren. Op de vuurtoren zelf is "... is gay" gespoten. Gelukkig kon je wel naar boven lopen in de vuurtoren en had je een prachtig uitzicht over Klein Curaçao.

Door de ligging van het eiland zijn er tientallen schepen stukgeslagen of gestrand op het eiland. Een voorbeeld hiervan is het Duitse vrachtschip Magdalena, dat in 1934 vastliep. Het schip heeft vier maanden vastgelegen en er is met tweehonderd man een kanaal van twee meter diep gegraven in het koraal om het schip los te maken. Uiteindelijk kon het op eigen kracht verder varen.

Een paar honderd meter verder van de vuurtoren zijn er twee scheepswrakken te vinden: een Duitse tanker en een Frans zeiljacht.
De Duitse Maria Bianca Guidesman is in 1988 gestrand (of geparkeerd, zo gaan de verhalen) en valt nu ongeveer uit elkaar van ellende. Het is zo aangetast door de zoute wind en het zoute water dat het verroest is en de gaten door het water erin geslagen zijn. Op het strand liggen er tientallen stukken ijzer.
Het Franse zeiljacht Tchao is op 1 april 2007 aan land gelopen. Doordat het teveel schade had om te repareren is het achtergebleven op Klein Curaçao.

Na de lunch was het tijd voor de snorkelsafari bij de zeeschildpadden. Klein Curaçao is het belangrijkste nestgebied van de zeeschildpadden. De karetschildpad, dikkopschildpad en de soepschildpad leggen hier hun eieren, wat gebeurd tussen mei en december. Deze schildpaddensoorten zijn allemaal bedreigd of zelfs kritiek bedreigd.

ZATERDAG 13 OKTOBER
De laatste volledige dag alweer... We zijn nog snel naar de Ostrich Farm geweest, een struisvogelboerderij. Maar om eerlijk te zijn viel het nogal tegen. Ik had verwacht dat je ook tussen de hokken van de struisvogels kon lopen, maar dat was dus niet het geval. Je kon de struisvogels alleen zien als je een tour boekte met een safariwagentje. Verder was het een soort kinderboerderij, met geiten, ganzen, pauwen, macaws (soort ara's) en aapjes.

 

Door het onverwachte snelle bezoek bij de struisvogelboerderij hadden we nog een hele middag over. We zijn maar naar Willemstad gegaan (poging 2) om wat souvenirtjes te kopen en om natuurlijk de niet-te-ontbreken-foto's te maken, zoals bij de Handelskade en de letters op het Koningin Wilhelminaplein (op Curaçao doen ze niet zo moeilijk over die letters, in tegenstelling tot Amsterdam).

 
Na een korte tussenstop thuis zijn we naar de bioscoop gegaan om de film A Star is Born te zien. De films zijn in het Engels en worden met Spaanse ondertiteling afgespeeld (althans, in de bioscoop in winkelcentrum Sambil).
De film was euh... om te huilen. Niet omdat het zo'n vreselijke film was, integendeel. Maar meer ga ik er ook niet over zeggen, voor de mensen die de film nog willen bekijken.

Omdat we best wel trek hadden gekregen na een paar uur in de airco (er was geen pauze) zijn we naar The Burger Bar in het Riffort (Otrobanda) gegaan. Bij dit restaurant kan je je eigen burger samenstellen, dus je kiest wat voor soort burger je wilt, welke saus, de toppings, wat voor frietjes...
Het Riffort is echt wel gemaakt voor (cruise)toeristen, aangezien er vele moderne, Westerse winkels, restaurants en hotels zitten. En het is vooral gemaakt voor de Amerikaanse toerist, want pfoe, wat een enorme porties! We kregen het zelfs niet op!
Nadat we een rondje liepen over het Riffort en genoten van het nachtelijk uitzicht over de zee (uh... je zag niets) en over Punda zijn we een ijsje gaan halen. Daar hadden we onmiddellijk spijt van, want die twee bolletjes ijs waren ook van Amerikaanse grootte!

ZONDAG 14 OKTOBER
De laatste dag... We besloten om lekker gek te doen en we reden naar Jan Thiel voor een ontbijt bij Restaurant Zanzibar. Toast, vruchtensap, thee, een geklutst eitje, een heel erg vet croissantje (zat meteen vol, burp) en vers fruit... Had ik elke dag maar zo'n ontbijt!

 
WIST JE DAT...

• ... een legende vertelt dat de geest van een Engelse kapitein ronddwaald op Klein Curaçao? Hij zou in de 19e eeuw gestrand zijn en ter plaatse overleden en begraven zijn. Hij zou nog steeds geen rust hebben gevonden...
• ... er in 1932 een krokodil uit Venezuela aanspoelde op Klein Curaçao door een hevige storm? De toenmalige bewoners van Klein Curaçao hebben het dier gedood en opgegeten.
• ... een struisvogelei 200 kilogram kan dragen? 
• ... er 42 kippeneieren passen in één struisvogelei?
• ... de helft van de eieren die de struisvogel legt niet vruchtbaar is? Deze worden gegeten door de pasgeboren kuikens. 

LITERATUUR 

Siebinga, A., & Van der Weiden, A. (2016). How to avoid the other tourists Curaçao. Van der Weiden.