Week 10: Are you kidding me?!
Het leven op Curaçao gaat niet altijd over rozen. Ik stond vorige week vrijdag op en ik voelde het al aankomen: ik ga binnenkort ziek worden. En na mijn kennismakingsochtend met mijn stage op een middelbare school (daarover later meer) wist ik het zeker: ik móét rust gaan nemen. Are you kidding me?!
TEKORT AAN VITAMINES
In mijn post met tips voor stagiaires schreef ik het al: als vegetariër kom je op Curaçao niet aan je trekken. Verse groenten en fruit is gewoonweg te duur, dus je schakelt over op diepvriesgroenten en groenten uit blik en potten. Voor je dagelijkse portie groenten/fruit is dat niet heel erg, maar ik vind verse groenten stukken beter smaken dan die kleffe groenten. Maar ach, alles went.
Omdat ik pas na enkele weken op dit eiland begon in te zien dat mijn lichaam enorm veel moeite kreeg met het tekort aan verse groenten ben ik te laat begonnen met plan B: het slikken van vitaminen. En ook dit is enorm duur. Voor 20 bruistabletten vitamine C heb ik 15 gulden betaald - dat is ongeveer 7,50 euro - terwijl je dit bij de Kruidvat voor niet eens 1,99 euro koopt. Mijn portemonnee huilde, maar mijn lichaam was praktisch aan het krijsen, dus wat moet, dat moet.
Een ander puntje van aandacht voor mij is het pakken van mijn rust. Ik wil alles tegelijkertijd doen: ik wil het eiland verkennen, ik wil met die spreken, ik moet nog dat doen in die winkel, ik moet dat ene nog doen voor mijn stage en oh ja, ik heb ook nog die transculturele analyse die ik wilde schrijven. Kortom: ik deed te veel interessante dingen en nam er eigenlijk niet de tijd voor om het rustig te verwerken. Maar ja, ik ben er ook maar 3,5 maand, dus dan wil je zoveel mogelijk uit die ervaring halen.
BOODSCHAPPEN, UGH
Vorige week zaterdag stond ik op met een verschrikkelijke keelpijn en mijn neus zat helemaal dicht. Toch hing er op de koelkast een boodschappenlijst. En zonder boodschappen geen verse groenten en al helemaal geen kans op verbetering. Dus ik sleepte mijzelf de auto in om naar Mangusa Hypermarket te rijden. "Het volwassen, alleenstaande leven," bedacht ik zielig en snotterig in de auto. Ik nam mij wel voor om de hele dag niets te doen, en daar heb ik mij keurig aan gehouden.
NATUUR
Zondag begon mijn lichaam vervolgens aan te geven dat het natuur nodig had om te ontladen. Blijkbaar zat ik overvol met ervaringen, en in de natuur kan ik altijd mijn hoofd leegmaken. In Nederland stapte ik dan op de fiets om een rondje door de Goudse Hout te fietsen, of pakte ik de trein naar een fijn bos of een strand. Hier op Curaçao gaat dat toch een stuk lastiger...
De natuur ligt namelijk niet binnen loopafstand als je midden in Willemstad woont. Voor echte natuur ben je vooral aangewezen op de stranden en op het gebied rond het Westpunt. Maar ja, in het weekend worden de stranden drukbezocht en om nou helemaal naar Westpunt te rijden (ongeveer een uur rijden) had ik ook geen zin in.
Per toeval kwam ik op internet iets tegen over de Sint Jorisbaai, en die is ongeveer een kwartier rijden van mijn appartement vandaan.
PRIVATE PROPERTY
Toen ik eenmaal arriveerde heb ik weer iets nieuws geleerd: niet alle natuur op het eiland is open voor de bevolking. Niet in de zin dat je er voor moet betalen, maar in de zin dat het een afgesloten gebied is met het bord "Private property". Niet toegankelijk voor buitenstaanders, dus...
Ik zag op mijn navigatie dat er een andere route mogelijk was. Echter wist ik niet wat voor 'soort' weg het was. Op de navigatie zag het er namelijk uit als een verharde weg. Helaas was dit niet het geval. Het ging namelijk om een autokerkhof...! Dus ik heb weer iets geleerd: niet alle wegen volgens de navigatieapp Maps.me zijn toegankelijk. Nou ja, ik begreep later die week dat je gewoon door kon rijden, maar dat de bewoners de weg zo hebben ingericht dat men ontmoedigd wordt om de weg in te rijden...
De aanhouder wint, en uiteindelijk kwam ik bij de Sint Jorisbaai aan (klik hier voor de foto's). Het had die ochtend geregend, dus de weg was flink modderig. Daar maken de mensen op de quads dankbaar gebruik van. Ik kwam echter heel even vast te zitten in de modder, maar gelukkig hoefde ik niet te duwen, haha.
De rust werd al snel verstoord door de quads, dus ik besloot om naar het Oostpunt te rijden. Als ik toch al in de buurt ben...
NOG MEER PRIVATE PROPERTY
Helaas pindakaas: het Oostpunt is onbereikbaar. Er hing weer een bord "private property" en dat vond ik vreemd, want het Oostpunt is echt een flink deel van Curaçao. Hoe kan dit gebied in handen zijn van één persoon?
Nou, blijkbaar kan dat gewoon. Het 45 vierkante kilometer land is eigendom van de familie Maal. In 1870 vergaarde de eerste Willem Pieter Maal een fortuin met de verkoop van scheepswerven en hij begon daarna plantages op te kopen. In 1874 had hij ongeveer tien procent van Curaçao in bezit. Nu woont de vierde generatie Willem Pieter Maal er, samen met zijn moeder.
Het land is 'leeg' en bestaat voornamelijk uit natuur. Echter wil Maal het gebied laten ontwikkelen ten behoeve van de economie. Het eilandbestuur blokkeert dit (Ramdharie, 2003):
"De 'kwestie-Maal', die de gemoederen op het eiland al jaren bezighoudt, heeft bizarre trekjes. Terwijl Curaçao snakt naar economische ontwikkeling en buitenlandse investeerders, een noodzaak waar de regering-Godett vorige maand nog eens op wees, weigert het eilandsbestuur het lege Oostpunt open te gooien voor toerisme en recreatie. Zelfs nadat de rechter in 1993 en in 1999 bepaalde dat de overheid ten onrechte het enorme gebied had aangewezen als 'groene' lokatie, kwam er geen schot in de zaak.
Zo'n 22 miljoen dollar schadevergoeding wees de rechter Maal reeds toe. Ook bepaalde hij dat de helft van Oostpunt mocht worden ontwikkeld en dat beide partijen tot een vergelijk moesten komen. Maar vier jaar later is er nog geen schikking getroffen. Wel heeft de familie een voorschot van ruim een miljoen dollar gekregen. Het bijna failliete Curaçao kan en wil de rest nog niet betalen.
Reden voor Maal om opnieuw te procederen en nu ruim honderd miljoen dollar schadevergoeding te eisen. Eind augustus liet hij het eilandsbestuur weten nog eens tientallen miljoenen dollars te willen, omdat zijn grond sterk in waarde zou zijn gedaald door de 'groen-aanwijzing'. Willem Pieter Maal: een omstreden zakenman die geld wil verdienen aan een stukje Curaçao of een burger die vermalen wordt door bureaucraten en politici?"
Per toeval dus weer een mooi stukje gevonden dat aansluit op mijn etnografisch onderzoek...
TEKORT AAN VITAMINES
In mijn post met tips voor stagiaires schreef ik het al: als vegetariër kom je op Curaçao niet aan je trekken. Verse groenten en fruit is gewoonweg te duur, dus je schakelt over op diepvriesgroenten en groenten uit blik en potten. Voor je dagelijkse portie groenten/fruit is dat niet heel erg, maar ik vind verse groenten stukken beter smaken dan die kleffe groenten. Maar ach, alles went.
Omdat ik pas na enkele weken op dit eiland begon in te zien dat mijn lichaam enorm veel moeite kreeg met het tekort aan verse groenten ben ik te laat begonnen met plan B: het slikken van vitaminen. En ook dit is enorm duur. Voor 20 bruistabletten vitamine C heb ik 15 gulden betaald - dat is ongeveer 7,50 euro - terwijl je dit bij de Kruidvat voor niet eens 1,99 euro koopt. Mijn portemonnee huilde, maar mijn lichaam was praktisch aan het krijsen, dus wat moet, dat moet.
Een ander puntje van aandacht voor mij is het pakken van mijn rust. Ik wil alles tegelijkertijd doen: ik wil het eiland verkennen, ik wil met die spreken, ik moet nog dat doen in die winkel, ik moet dat ene nog doen voor mijn stage en oh ja, ik heb ook nog die transculturele analyse die ik wilde schrijven. Kortom: ik deed te veel interessante dingen en nam er eigenlijk niet de tijd voor om het rustig te verwerken. Maar ja, ik ben er ook maar 3,5 maand, dus dan wil je zoveel mogelijk uit die ervaring halen.
BOODSCHAPPEN, UGH
Vorige week zaterdag stond ik op met een verschrikkelijke keelpijn en mijn neus zat helemaal dicht. Toch hing er op de koelkast een boodschappenlijst. En zonder boodschappen geen verse groenten en al helemaal geen kans op verbetering. Dus ik sleepte mijzelf de auto in om naar Mangusa Hypermarket te rijden. "Het volwassen, alleenstaande leven," bedacht ik zielig en snotterig in de auto. Ik nam mij wel voor om de hele dag niets te doen, en daar heb ik mij keurig aan gehouden.
NATUUR
Zondag begon mijn lichaam vervolgens aan te geven dat het natuur nodig had om te ontladen. Blijkbaar zat ik overvol met ervaringen, en in de natuur kan ik altijd mijn hoofd leegmaken. In Nederland stapte ik dan op de fiets om een rondje door de Goudse Hout te fietsen, of pakte ik de trein naar een fijn bos of een strand. Hier op Curaçao gaat dat toch een stuk lastiger...
De natuur ligt namelijk niet binnen loopafstand als je midden in Willemstad woont. Voor echte natuur ben je vooral aangewezen op de stranden en op het gebied rond het Westpunt. Maar ja, in het weekend worden de stranden drukbezocht en om nou helemaal naar Westpunt te rijden (ongeveer een uur rijden) had ik ook geen zin in.
Per toeval kwam ik op internet iets tegen over de Sint Jorisbaai, en die is ongeveer een kwartier rijden van mijn appartement vandaan.
PRIVATE PROPERTY
Toen ik eenmaal arriveerde heb ik weer iets nieuws geleerd: niet alle natuur op het eiland is open voor de bevolking. Niet in de zin dat je er voor moet betalen, maar in de zin dat het een afgesloten gebied is met het bord "Private property". Niet toegankelijk voor buitenstaanders, dus...
Ik zag op mijn navigatie dat er een andere route mogelijk was. Echter wist ik niet wat voor 'soort' weg het was. Op de navigatie zag het er namelijk uit als een verharde weg. Helaas was dit niet het geval. Het ging namelijk om een autokerkhof...! Dus ik heb weer iets geleerd: niet alle wegen volgens de navigatieapp Maps.me zijn toegankelijk. Nou ja, ik begreep later die week dat je gewoon door kon rijden, maar dat de bewoners de weg zo hebben ingericht dat men ontmoedigd wordt om de weg in te rijden...
De aanhouder wint, en uiteindelijk kwam ik bij de Sint Jorisbaai aan (klik hier voor de foto's). Het had die ochtend geregend, dus de weg was flink modderig. Daar maken de mensen op de quads dankbaar gebruik van. Ik kwam echter heel even vast te zitten in de modder, maar gelukkig hoefde ik niet te duwen, haha.
De rust werd al snel verstoord door de quads, dus ik besloot om naar het Oostpunt te rijden. Als ik toch al in de buurt ben...
NOG MEER PRIVATE PROPERTY
Helaas pindakaas: het Oostpunt is onbereikbaar. Er hing weer een bord "private property" en dat vond ik vreemd, want het Oostpunt is echt een flink deel van Curaçao. Hoe kan dit gebied in handen zijn van één persoon?
 |
| Om en nabij het gebied van de familie Maal |
Nou, blijkbaar kan dat gewoon. Het 45 vierkante kilometer land is eigendom van de familie Maal. In 1870 vergaarde de eerste Willem Pieter Maal een fortuin met de verkoop van scheepswerven en hij begon daarna plantages op te kopen. In 1874 had hij ongeveer tien procent van Curaçao in bezit. Nu woont de vierde generatie Willem Pieter Maal er, samen met zijn moeder.
Het land is 'leeg' en bestaat voornamelijk uit natuur. Echter wil Maal het gebied laten ontwikkelen ten behoeve van de economie. Het eilandbestuur blokkeert dit (Ramdharie, 2003):
"De 'kwestie-Maal', die de gemoederen op het eiland al jaren bezighoudt, heeft bizarre trekjes. Terwijl Curaçao snakt naar economische ontwikkeling en buitenlandse investeerders, een noodzaak waar de regering-Godett vorige maand nog eens op wees, weigert het eilandsbestuur het lege Oostpunt open te gooien voor toerisme en recreatie. Zelfs nadat de rechter in 1993 en in 1999 bepaalde dat de overheid ten onrechte het enorme gebied had aangewezen als 'groene' lokatie, kwam er geen schot in de zaak.
Zo'n 22 miljoen dollar schadevergoeding wees de rechter Maal reeds toe. Ook bepaalde hij dat de helft van Oostpunt mocht worden ontwikkeld en dat beide partijen tot een vergelijk moesten komen. Maar vier jaar later is er nog geen schikking getroffen. Wel heeft de familie een voorschot van ruim een miljoen dollar gekregen. Het bijna failliete Curaçao kan en wil de rest nog niet betalen.
Reden voor Maal om opnieuw te procederen en nu ruim honderd miljoen dollar schadevergoeding te eisen. Eind augustus liet hij het eilandsbestuur weten nog eens tientallen miljoenen dollars te willen, omdat zijn grond sterk in waarde zou zijn gedaald door de 'groen-aanwijzing'. Willem Pieter Maal: een omstreden zakenman die geld wil verdienen aan een stukje Curaçao of een burger die vermalen wordt door bureaucraten en politici?"
Per toeval dus weer een mooi stukje gevonden dat aansluit op mijn etnografisch onderzoek...
LITERATUUR
Ramdharie, S. (2003, oktober 20). Oostpunt is te schoon. Opgehaald van Volkskrant: https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/oostpunt-is-te-schoon~b5efab51/
Ramdharie, S. (2003, oktober 20). Oostpunt is te schoon. Opgehaald van Volkskrant: https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/oostpunt-is-te-schoon~b5efab51/
Oef ik ben zelf ook vegetariër, en ik leef voor die heerlijke vegetarische lasagna's met verse courgette tomaat ui aubergine en paprika, dat zou mij ook moeilijk afgaan als al het verse fruit en groente zo duur is idd!
BeantwoordenVerwijderen