Week 11: Wandeling omgeving landhuis Ascension

Toen de wekker om half zes ging had ik wel spijt van mijn beslissing om in de vroege morgen te gaan wandelen met een groep. Maar toen ik eenmaal in de auto zat en de zon voorzichtig opkwam, verdween dit als sneeuw voor de zon (ha!).

LANG LEVE FACEBOOK
Via Facebook kwam ik terecht bij de Facebookpagina van Hidden Trails of Curaçao. Susan neemt je mee om de totaal andere, ruige kant van Curaçao te zien: stukken natuur die je normaliter niet zou bezoeken. Ze biedt verschillende wandelingen aan en ditmaal had ik mij opgegeven voor de wandeling in de omgeving van landhuis Ascension, die om zeven uur 's ochtends zou beginnen. Omdat dit landhuis richting Westpunt staat, betekende dat voor mij dat ik ruim een half uur kwijt was aan rijden met de auto.

MUGGEN EN HITTE
Al snel begon ik te begrijpen waarom deze wandeling in de vroege morgen plaatsvond. Zelfs op dit tijdstip was het erg vermoeiend om te gaan wandelen in deze hitte, en al snel voelde ik het zweet over mijn rug lopen. Dus als je van plan bent om een wandeling te maken in de natuur, of als je een van de natuurparken wilt bezoeken: doe dit 's ochtends vroeg.

In het bos waren wij een wandelende maaltijd voor de muggen. Het werd vooral gevaarlijk als we even stilstonden: de muggen zaten achter je oren, in je nek, op je enkel, in je gezicht, op je handpalm... Ik had mij niet ingesmeerd met muggenspray (dom), maar gelukkig had iemand anders dit wel op zak. Helaas werkte het niet erg goed en dus sloegen we de muggen van elkaars lichaam af. Aan het einde van de wandeling waren we 'geperforeerd', zoals sommigen dat noemden. Bij mij verschenen er rode bultjes, en gelukkig bleef het daar ook bij (zie mijn blogpost over mijn muggenallergie).

REGENSEIZOEN
We zitten nu middenin het regenseizoen op Curaçao (dat verklaart ook de enorme toename in muggen) en dat betekent dat alles in bloei staat op het eiland. Verderop in de wandeling kwamen we zelfs kleine paarse bloemetjes tegen op het gras bij Boka Ascension.
Sommige paden waren overwoekerd met takken en planten en Susan had zelfs een snoeischaar bij zich. Gelukkig was die snoeischaar niet heel erg nodig, al was het oppassen geblazen dat je niet met je hoofd de takken inliep.

Het eerste stuk van de wandeling vond ik best wel zwaar: heuveltje op, en heuveltje af, takken ontwijkend, oppassen dat je je voet niet verkeerd zet tussen de stenen, ervoor zorgen dat je niet wordt geprikt door een cactus (zal de cactus het Curaçaose equivalent zijn van de brandnetel?) de rest van de groep bijhouden met een stevig wandeltempo... Ik had niet echt de tijd om te genieten van de omgeving (alle foto's en video's kan je hier vinden).

Wat een verademing was het toen we uiteindelijk arriveerden bij Boka Ascension... De koelte van de zeewind kwam ons tegemoet en zo hier en daar kregen we een mist van water over ons heen als we ons te dicht bij de rand bevonden. Bijkomend voordeel van de wind was dat de muggen ons ook met rust lieten - het waaide gewoonweg te hard.
Op ons gemakje liepen we over het vulkaangesteente, zoekend naar zeeschildpadden in de Boka of genietend van het verkoelende windje. Omdat er geen schaduw was werd er zorgvuldig gesmeerd met zonnebrand en er werd veelvuldig gedronken.

Tip: zorg er alsje-alsje-alsjeblieft voor dat je stevige wandelschoenen aan je voeten draagt. Het is absoluut geen pretje om met sandalen of met sneakers over het gesteente te lopen. Het gesteente is namelijk niet egaal en de kans dat je je enkel verzwikt of zelfs breekt is groot. Een helikopter is dan het enige dat je nog kan helpen, want het gebied is onbereikbaar met de auto.

AFVAL
Tijdens de wandeling zag je ook een van de mindere kanten van Curaçao: afval. Vooral rondom de stranden zie je vaak aangespoeld afval, variërend van glas tot plastic en drijfhout. Ik heb mij laten vertellen dat 's ochtends vroeg, voordat de toeristen komen, het afval op privéstranden als Mambo Beach en Jan Thiel wordt opgeruimd. Op openbare stranden wordt dit meestal opgeruimd door bewoners die zich daar toe geroepen voelen, maar natuurlijk gebeurt dit niet altijd en overal.

Een ander probleem rondom het afval op het eiland is de afvaldumping door bewoners. Hier lees je bijvoorbeeld een artikel over afvaldumping in zee.
Echter vindt afvaldumping ook veelvuldig plaats op land, zoals je hier kan lezen. Ik heb al langs verschillende (afgelegen) wegen complete koelkasten gezien, of een hoop autobanden. De meest gekke dingen worden gedumpt, zoals volle onderbroeken op de Christoffelberg.
Ik schrik daar toch best wel van: waarom zou je zo'n mooi eiland vernietigen met afval dat er niet thuishoort? Waarom neem je niet de moeite om je afval weg te brengen naar Selikor, het bedrijf dat ook het huisafval ophaalt? Waarom vervuil je de grond met de chemische troep die uit de koelkast komt? Waarom gooi je je blikjes in de natuur, zodat schildpadden er lelijke verwondingen aan over kunnen houden? Waarom ruim je je afval niet zelf op, maar laat je het achter op een berg? I don't get it... Zo moeilijk is het toch niet om je afval op te ruimen?

Na een korte pauze op een klein strandje in Boka Ascension liepen we door het "eeuwig groene" Kaya Kaya veld. Het rook er heerlijk naar frisse zeewind, haha.

Gelukkig arriveerden we ook al snel op ons beginpunt. Ja, het was een mooie wandeling, maar wel erg vermoeiend. Het was pas kwart voor tien en voor mijn gevoel was het al het einde van de dag. Ik had nog een complete planning gemaakt voor deze dag, aangezien ik toch op het Westpunt was, maar deze liet ik maar varen. Mijn vermoeide voeten hadden er geen zin meer in...