Week 8: Equal work, equal pay
In de eerste week op dit eiland postte ik al over de wandeling door Scharloo en Fleur de Marie, onder leiding van een gids van Dushi Walks. Deze week heb ik de andere wandeling gedaan: de wandeling door de wijk Otrobanda (letterlijk: "aan de andere kant"). Hier kan je de foto's bekijken.
Helaas biedt Dushi Walks (nog) geen wandelingen aan door andere wijken, en dat begrijp ik wel, want dit zijn niet zomaar wandelingen... Voor deze wandelingen gaan ze in gesprek met de lokale bewoners van de wijk, om zo een interessante wandeling samen te stellen. Als je écht meer wilt weten over Curaçao en zijn geschiedenis en de bevolking - wat niet uit boeken komt of op het internet te lezen is - dan kan ik je de wandelingen bij Dushi Walks zeker aanraden!
PAN I REKONOSEMENTU
Wat meteen opvalt is dat de wijk Otrobanda een totaal andere sfeer en bouwstijl heeft dan de naastgelegen wijk Punda. Dit heeft te maken met de staking op 30 mei 1969, dat uiteindelijk uitmondde in een volksopstand. Je hoort hier niet veel over, maar deze gebeurtenis is erg belangrijk in de geschiedenis van Curaçao en heet ook wel Trita di mei.
De olieraffinaderij van Shell was de grootste inkomstenbron van Curaçao. Het zorgde voor veel werkgelegenheid: in 1952 werkten er bijna 11 000 arbeiders. Echter groeide de kloof tussen arm en rijk en was er geen vangnet voor de mensen die werkloos werden. De invloed van de koloniale tijd was nog steeds aanwezig: de blanken waren de baas en hadden het geld, de kleurlingen en de zwarten kregen slecht betaald en zwaar werk. De werknemers kregen geen bescherming tegen de schadelijke stoffen en de lonen werden steeds lager en lager. Moderne slavernij dus.
Omdat de vraag naar aardolieproducten afnam na 1948, besloot Shell om de raffinaderij te herorganiseren. In 1969 waren er slechts 3 000 arbeiders over. De werkloosheid bleef maar stijgen, evenals de inflatie.
De directe aanleiding voor de volksopstand was de aflopende CAO bij Wescar op 6 mei. Shell werkte immers met diverse aannemersbedrijven, en Werkspoor Caribbean, oftewel Wescar, was daar één van. De Curaçaosche Federatie van Werknemers (CFW) vertegenwoordigde deze werknemers.
De CAO-onderhandelingen tussen Wescar en CFW liepen op niets uit. Wescar begon individuele arbeidscontracten af te sluiten met werknemers en uiteraard was CFW het daar niet mee eens. Op 6 mei is men overgegaan in staking.
Op 7 mei hervatte de CAO-onderhandelingen, met als slogan "equal work, equal pay", aangezien de werknemers hetzelfde loon eisten als de Shell-arbeiders. Wescar wilde de lonen in twee fasen met 40% optrekken, maar dat werd door het CFW verworpen en dus volgde op 26 mei weer een staking. Wescar dreigde ondertussen zijn werknemers te ontslaan, met als gevolg dat er ook in andere sectoren een staking werd uitgeroepen. “Wij kunnen eindelijk het verschil maken, we zijn niet bang te vechten voor onze rechten”.
Op 29 mei 1969 liepen er ruim 4000 mensen van Post V naar Fort Amsterdam in de wijk Punda onder de leiding van de volksheld Papa Godett. De leuze was “pan i rekonosementu”, oftewel “brood en erkenning”. De blanken hadden betere sociale voorzieningen en woonden in afgesloten villawijken, waar zwarten alleen naar binnen mochten als ze werden opgehaald door een blanke bewoner. Bovendien was Papiaments een verboden taal.
De politie durfde niet in te grijpen en schoot twee demonstranten dood, waarbij ook Papa Godett werd getroffen. De demonstranten werden razend en staken gebouwen in brand. Ze begonnen te plunderen. Dit was de woede van arm tegen rijk.
Op de website van Nationaal Archief Curaçao kan je meer lezen over deze volksopstand, inclusief indrukwekkende foto's.
AFBROKKELENDE HUIZEN
Veel gebouwen in Willemstad staan op instorten door verwaarlozing. Vroeger werd er namelijk gebouwd met koraalsteen en zeewater, wat, zo blijkt, erg poreus is. Het zout komt na verloop van jaren naar buiten en het koraalsteen brokkelt af. Omdat de meeste mensen geen geld hebben om het pand te onderhouden (vaak wordt het pand geërfd), is het verwaarlozen van het gebouw een makkelijke optie.
Interessant genoeg moeten huizen instorten voordat er iets anders mee gedaan kan worden (dat het huis een andere bestemming krijgt). Sommige mensen wachten hoopvol op een orkaan, die deze huizen met de grond gelijk zal maken. Echter zijn er sinds 1742 negen orkanen over het land getrokken en de huizen staan er nog steeds. Toch zijn er grote zorgen: als het Carnaval is brokkelen de meeste huizen af door de muziek en de harde bas.
WIST JE DAT...
Helaas biedt Dushi Walks (nog) geen wandelingen aan door andere wijken, en dat begrijp ik wel, want dit zijn niet zomaar wandelingen... Voor deze wandelingen gaan ze in gesprek met de lokale bewoners van de wijk, om zo een interessante wandeling samen te stellen. Als je écht meer wilt weten over Curaçao en zijn geschiedenis en de bevolking - wat niet uit boeken komt of op het internet te lezen is - dan kan ik je de wandelingen bij Dushi Walks zeker aanraden!
PAN I REKONOSEMENTU
Wat meteen opvalt is dat de wijk Otrobanda een totaal andere sfeer en bouwstijl heeft dan de naastgelegen wijk Punda. Dit heeft te maken met de staking op 30 mei 1969, dat uiteindelijk uitmondde in een volksopstand. Je hoort hier niet veel over, maar deze gebeurtenis is erg belangrijk in de geschiedenis van Curaçao en heet ook wel Trita di mei.
 |
| Papa Godett |
Omdat de vraag naar aardolieproducten afnam na 1948, besloot Shell om de raffinaderij te herorganiseren. In 1969 waren er slechts 3 000 arbeiders over. De werkloosheid bleef maar stijgen, evenals de inflatie.
De directe aanleiding voor de volksopstand was de aflopende CAO bij Wescar op 6 mei. Shell werkte immers met diverse aannemersbedrijven, en Werkspoor Caribbean, oftewel Wescar, was daar één van. De Curaçaosche Federatie van Werknemers (CFW) vertegenwoordigde deze werknemers.
De CAO-onderhandelingen tussen Wescar en CFW liepen op niets uit. Wescar begon individuele arbeidscontracten af te sluiten met werknemers en uiteraard was CFW het daar niet mee eens. Op 6 mei is men overgegaan in staking.
Op 7 mei hervatte de CAO-onderhandelingen, met als slogan "equal work, equal pay", aangezien de werknemers hetzelfde loon eisten als de Shell-arbeiders. Wescar wilde de lonen in twee fasen met 40% optrekken, maar dat werd door het CFW verworpen en dus volgde op 26 mei weer een staking. Wescar dreigde ondertussen zijn werknemers te ontslaan, met als gevolg dat er ook in andere sectoren een staking werd uitgeroepen. “Wij kunnen eindelijk het verschil maken, we zijn niet bang te vechten voor onze rechten”.
Op 29 mei 1969 liepen er ruim 4000 mensen van Post V naar Fort Amsterdam in de wijk Punda onder de leiding van de volksheld Papa Godett. De leuze was “pan i rekonosementu”, oftewel “brood en erkenning”. De blanken hadden betere sociale voorzieningen en woonden in afgesloten villawijken, waar zwarten alleen naar binnen mochten als ze werden opgehaald door een blanke bewoner. Bovendien was Papiaments een verboden taal.
De politie durfde niet in te grijpen en schoot twee demonstranten dood, waarbij ook Papa Godett werd getroffen. De demonstranten werden razend en staken gebouwen in brand. Ze begonnen te plunderen. Dit was de woede van arm tegen rijk.
Op de website van Nationaal Archief Curaçao kan je meer lezen over deze volksopstand, inclusief indrukwekkende foto's.
 |
| Op de achtergrond zie je dat Willemstand in brand staat. Een politieman houdt een pistool tegen het hoofd van Papa Godett. |
Veel gebouwen in Willemstad staan op instorten door verwaarlozing. Vroeger werd er namelijk gebouwd met koraalsteen en zeewater, wat, zo blijkt, erg poreus is. Het zout komt na verloop van jaren naar buiten en het koraalsteen brokkelt af. Omdat de meeste mensen geen geld hebben om het pand te onderhouden (vaak wordt het pand geërfd), is het verwaarlozen van het gebouw een makkelijke optie.
Interessant genoeg moeten huizen instorten voordat er iets anders mee gedaan kan worden (dat het huis een andere bestemming krijgt). Sommige mensen wachten hoopvol op een orkaan, die deze huizen met de grond gelijk zal maken. Echter zijn er sinds 1742 negen orkanen over het land getrokken en de huizen staan er nog steeds. Toch zijn er grote zorgen: als het Carnaval is brokkelen de meeste huizen af door de muziek en de harde bas.
WIST JE DAT...
- ... er in de wijk Jan Thiel amper busjes rijden? "De mensen die wonen in Jan Thiel zijn rijk en hebben geen bus nodig - die hebben wel eigen vervoer."
- ... bolletjesslikkers oefenden met stukken banaan en gehele druiven? De bolletjes, ter grootte van een pingpongbal, werden uiteindelijk doorgeslikt met glijmiddel.
- ... kledingwinkel Madonna de grootste maat van het eiland verkoopt? Dat is maat 7 XXXL. Dit heeft te maken met de trots van een man: als zijn vrouw dik is, dan betekent dat dat er voldoende brood op de plank is.
- ... Ernesto "Netto Bar" de oudste bar van het eiland is? Volgend jaar bestaat de bar 75 jaar en koning Willem-Alexander heeft al beloofd om langs te komen. Het Nederlands Koningshuis komt namelijk geregeld langs als zij op Curaçao is.
- ... er niet alleen blauwe likeur te koop is op Curaçao (Blue Curaçao), maar ook groene rum? Deze werd oorspronkelijk gemaakt in Netto Bar.
- ... leegstaande gebouwen volledig worden dichtgemetseld en dichtgetimmerd op krakers te voorkomen?
Reacties
Een reactie posten