Week 7: 54 uur en 27 minuten vliegen
Mij verdiepen in de cultuur van Curaçao is wel mijn favoriete bezigheid geworden op dit eiland. Er zijn zoveel interessante musea en plekken om te bezoeken... Vorige week was het tijd voor museum nummer twee: het Curaçaosch Museum. Via deze link kan je alle foto's bekijken.
RECENSIES VERSUS WERKELIJKHEID
Van tevoren had ik op het internet al wat recensies gelezen over het Curaçaosch Museum en de meeste mensen vonden het erg tegenvallen. Ik begreep al snel waarom, want erg groot is het niet. Er zijn ook niet honderden verschillende stukken te zien.
Het is echter wel heel interessant als je de meubelstukken, de schilderijen en het servies goed in je opneemt en de bijbehorende informatie leest. Je bekijkt de prachtige details van die handgemaakte klerenkast; je vraagt je af welke mensen het in godsnaam een goed idee vonden om aan boord te stappen van de Snip; je bedenkt je hoe het leven er vroeger op Curaçao uit zag... Het is echt een museum om goed stil te staan bij de gedachten en de gevoelens die het oproept.
In het museum zijn enkele toonzalen ingericht als kamers uit een typisch Curaçaos huis van de vorige eeuwen. Zo staat bijvoorbeeld de oudste eettafel van het eiland tentoongesteld in het museum, die uit 1800 komt.
Opvallend: de meeste meubels zijn gemaakt van mahoniehout, omdat dat een houtsoort is die niet makkelijk wordt aangetast door de witte mier (Caribische naam voor de termiet).
VAKWERK
In het museum zijn ook enkele detailstukken opgenomen, zoals de nachtjaponnen uit 1900. Maar, zoals ik al eerder benoemde, zijn de details van de meubelstukken waanzinnig om te zien. Je bent verbaasd over het vakwerk dat achter deze kast of kaptafel zit en je bekijkt ieder detail. Je probeert alles op de foto te zetten, maar dat lukt niet, want zodra jij je focust op het ene detail valt het andere detail weg. Frustrerend!
Nog meer frustraties: je probeert in stilte van de stukken te genieten en bedachtzaam probeer je je foto's te maken, maar plotseling duikt er een horde luidruchtige Amerikaanse toeristen op, die een sneltour maken langs enkele musea (wat een geldverspilling. Je betaalt enkele tientallen dollars o bij elk museum tien à vijftien minuten stil te staan...). Daar ging je rust. En je ruimte, want nu staan er mensen op je foto's...
GLAS-IN-LOOD
Naast de meubelstukken kom je ook een ander bijzonder stuk tegen: het glas-in-loodraam van de kaart van het Caribisch gebied. Willem Bogtman maakte dit prachtige kunstwerk voor de Wereldtentoonstelling in New York in 1939. De rode gebieden zijn het territorium van Nederland; de zwarte lijnen op de kaart laten de toen bestaande lucht- en zeeroutes zien. Rechtsboven zie je het vlaggenschip van de KNSM (Koninklijke Nederlandse Stoombootmaatschappij te Amsterdam) en de M.S. Colombia. Deze details kan je beter zien in mijn Flickr-album.
Fun fact: Charles Eyck maakte in 1953 een groot paneel voor het postkantoor in Punda, als eerbetoon voor de hardwerkende bevolking. Echter keurde het bestuur het paneel af, want er staat te veel Curaçaose mensen op met eenvoudig 'ouderwets' werk. De opdrachtgevers hadden ook gehoopt dat de olieraffinaderij op het paneel geschilderd zou worden.
EERSTE VLIEGREIS
Waar de meeste mensen wel lyrisch over waren is de aanwezigheid van de cockpit van het eerste vliegtuig dat vanuit Nederland naar Curaçao vertrok: de Snip, een Fokker F-XVII. In december 1934 vertrok het vliegtuig en pas na 7 dagen, 19 uur en 20 minuten (zes tussenstops) landde het op Hato. De totale vliegtijd bedroeg 54 uur en 27 minuten over een afstand van 10 488 kilometer.
WIST JE DAT...
RECENSIES VERSUS WERKELIJKHEID
Van tevoren had ik op het internet al wat recensies gelezen over het Curaçaosch Museum en de meeste mensen vonden het erg tegenvallen. Ik begreep al snel waarom, want erg groot is het niet. Er zijn ook niet honderden verschillende stukken te zien.
Het is echter wel heel interessant als je de meubelstukken, de schilderijen en het servies goed in je opneemt en de bijbehorende informatie leest. Je bekijkt de prachtige details van die handgemaakte klerenkast; je vraagt je af welke mensen het in godsnaam een goed idee vonden om aan boord te stappen van de Snip; je bedenkt je hoe het leven er vroeger op Curaçao uit zag... Het is echt een museum om goed stil te staan bij de gedachten en de gevoelens die het oproept.
 |
| Woonkamer/eetkamer |
Opvallend: de meeste meubels zijn gemaakt van mahoniehout, omdat dat een houtsoort is die niet makkelijk wordt aangetast door de witte mier (Caribische naam voor de termiet).
VAKWERK
In het museum zijn ook enkele detailstukken opgenomen, zoals de nachtjaponnen uit 1900. Maar, zoals ik al eerder benoemde, zijn de details van de meubelstukken waanzinnig om te zien. Je bent verbaasd over het vakwerk dat achter deze kast of kaptafel zit en je bekijkt ieder detail. Je probeert alles op de foto te zetten, maar dat lukt niet, want zodra jij je focust op het ene detail valt het andere detail weg. Frustrerend!
Nog meer frustraties: je probeert in stilte van de stukken te genieten en bedachtzaam probeer je je foto's te maken, maar plotseling duikt er een horde luidruchtige Amerikaanse toeristen op, die een sneltour maken langs enkele musea (wat een geldverspilling. Je betaalt enkele tientallen dollars o bij elk museum tien à vijftien minuten stil te staan...). Daar ging je rust. En je ruimte, want nu staan er mensen op je foto's...
GLAS-IN-LOOD
Naast de meubelstukken kom je ook een ander bijzonder stuk tegen: het glas-in-loodraam van de kaart van het Caribisch gebied. Willem Bogtman maakte dit prachtige kunstwerk voor de Wereldtentoonstelling in New York in 1939. De rode gebieden zijn het territorium van Nederland; de zwarte lijnen op de kaart laten de toen bestaande lucht- en zeeroutes zien. Rechtsboven zie je het vlaggenschip van de KNSM (Koninklijke Nederlandse Stoombootmaatschappij te Amsterdam) en de M.S. Colombia. Deze details kan je beter zien in mijn Flickr-album.
Fun fact: Charles Eyck maakte in 1953 een groot paneel voor het postkantoor in Punda, als eerbetoon voor de hardwerkende bevolking. Echter keurde het bestuur het paneel af, want er staat te veel Curaçaose mensen op met eenvoudig 'ouderwets' werk. De opdrachtgevers hadden ook gehoopt dat de olieraffinaderij op het paneel geschilderd zou worden.EERSTE VLIEGREIS
Waar de meeste mensen wel lyrisch over waren is de aanwezigheid van de cockpit van het eerste vliegtuig dat vanuit Nederland naar Curaçao vertrok: de Snip, een Fokker F-XVII. In december 1934 vertrok het vliegtuig en pas na 7 dagen, 19 uur en 20 minuten (zes tussenstops) landde het op Hato. De totale vliegtijd bedroeg 54 uur en 27 minuten over een afstand van 10 488 kilometer.
WIST JE DAT...
- ... het museum in 1946 werd opgericht? Het is gevestigd in het voormalig militair hospitaal voor gele-koortspatiënten, dat in 1853 is gebouwd door het Nederlandse leger.
- ... de keuken van een Curaçaosch huis rood met witte stippen was in de 19e en 20e eeuw? Het verhaal gaat dat de witte stippen werden gebruikt om boze geesten en vliegen te verjagen. Meer waarschijnlijk: de rode kleur werd gebruikt om het vuil van de houtskool te verdoezelen en de witte stippen weerkaatsen het licht, zodat de ruimte lichter lijkt.
- ... de schepen van onder andere de KNSM fungeerden als navigatiebakens in de Atlantische Oceaan voor de Snip? Lijkt mij lastig navigeren in slecht weer!
- ... de Snip een extra landing maakte in Marseille? Door het slechte weer vormde er zich ijs op de vleugels en dus haalde de Snip de eerste tussenstop in Casablanca niet.
Reacties
Een reactie posten