Week 7: Nieuwe stageplek
Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik heb een nieuwe stageplek. Na vier weken kwam ik tot de conclusie dat ik mij niet op mijn plek voelde op het Berg Carmel College. Wellicht zou het beter aanvoelen als ik ook twee dagen op een middelbare school ging lopen, maar dat werd het al helemaal niet, zoals ik postte in Week 5: Middelbare school is een no-go. Nu loop ik stage bij een kinderopvang/naschoolse opvang: Stewies Kinderopvang, in groep 3/4.
NIET OP M'N PLEK
Waarom ik mij niet op mijn plek voelde op het Berg Carmel College? Dat heeft meerdere redenen.
Ten eerste kwam mijn hooggevoeligheid weer om de hoek kijken. Ik weet namelijk hoe belangrijk het voor mij is om de sfeer op een school te proeven, want anders kan ik echt met flinke tegenzin naar stage gaan. Daarom liep ik altijd een dagje mee om te ontdekken of de school bij mij paste en andersom. Dat kon natuurlijk niet in dit geval.
Ten tweede is communicatie met de kinderen voor mij erg belangrijk. Ik vind het belangrijk dat kinderen bij mij hun verhaal kwijt kunnen zonder een tussenpersoon, vooral als er emotioneel iets aan de hand is. Denk bijvoorbeeld aan de leerling die huilend in de klas zat: zij was betrokken bij een auto-ongeluk. Ik had bijvoorbeeld ook heel boos kunnen reageren door te zeggen dat huilen nergens voor nodig was - immers was er niets gebeurd. Maar in deze situatie was dat totaal niet passend.
Daarnaast wil ik altijd graag doorvragen als kinderen hun verhaal vertellen. Wat is de naam van je broertje? Hoe oud is hij? Wat vond je het leukste dat je vandaag mocht doen? Waarom? En wat het stomste? Ik kon dat soort vragen helemaal niet stellen aan de kinderen van het Berg Carmel College en daar baalde ik erg van.
Al met al voelde ik mij buiten de boot vallen doordat ik niet met hen kon communiceren en kon ik ook geen leuk en goed contact met de kinderen opbouwen, wat uiteindelijk onderdeel zou zijn van de basisbehoefte "relatie". Ebbens & Ettekoven (2013) schrijven bovendien dat er minder geleerd wordt als er een slechte relatie is tussen docent en leerling.
Ten slotte had ik last van het hiaat dat heet ik-ben-niet-van-de-PABO. Ik had geen idee wat de details zijn in de verschillen tussen het Nederlandse en Curaçaose onderwijs en hoe het "normaal" hoort.
Ook al heb ik van tevoren wat boeken gelezen over kindontwikkeling, toch weet ik niet hoe kinderen leren lezen of hoe ze leren klokkijken en hoe dat gaat in Nederland. Hoe leer je dat aan? Welke stappen moeten ze nemen? Het is net alsof je tegen iemand moet roepen wat de code van de deurslot is, terwijl jij die code als het ware in je vingers hebt. Voor jou is het inmiddels een handeling geworden en denk je er cognitief niet over na. En dan raak je in de war, en loop je naar de deur om de code in te toetsen.
Conclusie is dat ik mij aardig nutteloos voelde op Berg Carmel College. Na een fijn gesprek met de directrice bleek dat mijn begeleider ook niet zo goed wist wat ze met mij aanmoest, aangezien de andere stagiaires al een duidelijk plan hadden van hoe of wat en ik niet. Ze gaf mij het telefoonnummer van een andere school, maar uiteindelijk had ik via een oproep op Facebook (ik aanbid inmiddels de Facebookpagina Durf te vragen Curaçao - Kòrsou) mijn nieuwe stageplek gevonden. En gisteren (maandag) had ik mijn eerste dag!
DE DAG IN GROVE LIJNEN
Mijn stagedag is tegenwoordig van twaalf tot zes uur (daar gaan mijn vrije middagen), maar pas rond kwart voor één à één uur komen de eerste kinderen binnendruppelen. Zij worden afgezet door hun ouders of door een verzorger.
Om kwart over één wordt er gegeten. Soms hebben de kinderen zelf eten mee, maar meestal krijgen de kinderen wat te eten van de opvang. Meestal is dat rijst met groenten, en vandaag zat er soep bij.
Daarna is het speeltijd en pakken de kinderen spelletjes uit de kast of gaan ze tekenen en kleuren. Je ziet wel duidelijke voorkeuren tussen de meisjes en de jongens: de meisjes gaan kleuren en de jongens pakken Lego.
Vervolgens gaan we naar buiten om in de schaduw te schommelen, te glijden van de glijbaan of gewoon rond te rennen (hoe doen kinderen dat toch in deze temperaturen? Het zweet loopt in stroompjes van hun gezicht af...!). Of ze bekijken de hangbuikzwijnen of geven wat te eten aan een van de twee schildpadden die toevallig langs komt lopen.
Dan is het tijd voor huiswerk en jeetje, wat veel en lastig huiswerk krijgen die kinderen mee! Ook hebben de kinderen uit groep 3 gewoon toetsen... Ik vind dat wel heel erg vroeg. Mijn begeleider vertelde dat het hier heel normaal is en dat ze steeds meer huiswerk meekrijgen als ze naar een volgende groep gaan. Rond groep 8 stabiliseert dat en als ze naar de middelbare school gaan krijgen ze er niet meer bij. In Nederland is dat wel anders...
Na het huiswerk hebben de kinderen even pauze en gaan ze weer spelletjes spelen of uiten ze hun creativiteit.
Ten slotte, zo rond half vijf, gaan we naar buiten en worden de kinderen opgehaald. Dit duurt tot een uur of zes.
 |
| Groep 3/4 bij Stewies Kinderopvang |
NIET OP M'N PLEK
Waarom ik mij niet op mijn plek voelde op het Berg Carmel College? Dat heeft meerdere redenen.
Ten eerste kwam mijn hooggevoeligheid weer om de hoek kijken. Ik weet namelijk hoe belangrijk het voor mij is om de sfeer op een school te proeven, want anders kan ik echt met flinke tegenzin naar stage gaan. Daarom liep ik altijd een dagje mee om te ontdekken of de school bij mij paste en andersom. Dat kon natuurlijk niet in dit geval.
Ten tweede is communicatie met de kinderen voor mij erg belangrijk. Ik vind het belangrijk dat kinderen bij mij hun verhaal kwijt kunnen zonder een tussenpersoon, vooral als er emotioneel iets aan de hand is. Denk bijvoorbeeld aan de leerling die huilend in de klas zat: zij was betrokken bij een auto-ongeluk. Ik had bijvoorbeeld ook heel boos kunnen reageren door te zeggen dat huilen nergens voor nodig was - immers was er niets gebeurd. Maar in deze situatie was dat totaal niet passend.
Daarnaast wil ik altijd graag doorvragen als kinderen hun verhaal vertellen. Wat is de naam van je broertje? Hoe oud is hij? Wat vond je het leukste dat je vandaag mocht doen? Waarom? En wat het stomste? Ik kon dat soort vragen helemaal niet stellen aan de kinderen van het Berg Carmel College en daar baalde ik erg van.
Al met al voelde ik mij buiten de boot vallen doordat ik niet met hen kon communiceren en kon ik ook geen leuk en goed contact met de kinderen opbouwen, wat uiteindelijk onderdeel zou zijn van de basisbehoefte "relatie". Ebbens & Ettekoven (2013) schrijven bovendien dat er minder geleerd wordt als er een slechte relatie is tussen docent en leerling.
Ten slotte had ik last van het hiaat dat heet ik-ben-niet-van-de-PABO. Ik had geen idee wat de details zijn in de verschillen tussen het Nederlandse en Curaçaose onderwijs en hoe het "normaal" hoort.
Ook al heb ik van tevoren wat boeken gelezen over kindontwikkeling, toch weet ik niet hoe kinderen leren lezen of hoe ze leren klokkijken en hoe dat gaat in Nederland. Hoe leer je dat aan? Welke stappen moeten ze nemen? Het is net alsof je tegen iemand moet roepen wat de code van de deurslot is, terwijl jij die code als het ware in je vingers hebt. Voor jou is het inmiddels een handeling geworden en denk je er cognitief niet over na. En dan raak je in de war, en loop je naar de deur om de code in te toetsen.
Conclusie is dat ik mij aardig nutteloos voelde op Berg Carmel College. Na een fijn gesprek met de directrice bleek dat mijn begeleider ook niet zo goed wist wat ze met mij aanmoest, aangezien de andere stagiaires al een duidelijk plan hadden van hoe of wat en ik niet. Ze gaf mij het telefoonnummer van een andere school, maar uiteindelijk had ik via een oproep op Facebook (ik aanbid inmiddels de Facebookpagina Durf te vragen Curaçao - Kòrsou) mijn nieuwe stageplek gevonden. En gisteren (maandag) had ik mijn eerste dag!
DE DAG IN GROVE LIJNEN
Mijn stagedag is tegenwoordig van twaalf tot zes uur (daar gaan mijn vrije middagen), maar pas rond kwart voor één à één uur komen de eerste kinderen binnendruppelen. Zij worden afgezet door hun ouders of door een verzorger.
Om kwart over één wordt er gegeten. Soms hebben de kinderen zelf eten mee, maar meestal krijgen de kinderen wat te eten van de opvang. Meestal is dat rijst met groenten, en vandaag zat er soep bij.
Daarna is het speeltijd en pakken de kinderen spelletjes uit de kast of gaan ze tekenen en kleuren. Je ziet wel duidelijke voorkeuren tussen de meisjes en de jongens: de meisjes gaan kleuren en de jongens pakken Lego.
Vervolgens gaan we naar buiten om in de schaduw te schommelen, te glijden van de glijbaan of gewoon rond te rennen (hoe doen kinderen dat toch in deze temperaturen? Het zweet loopt in stroompjes van hun gezicht af...!). Of ze bekijken de hangbuikzwijnen of geven wat te eten aan een van de twee schildpadden die toevallig langs komt lopen.
Dan is het tijd voor huiswerk en jeetje, wat veel en lastig huiswerk krijgen die kinderen mee! Ook hebben de kinderen uit groep 3 gewoon toetsen... Ik vind dat wel heel erg vroeg. Mijn begeleider vertelde dat het hier heel normaal is en dat ze steeds meer huiswerk meekrijgen als ze naar een volgende groep gaan. Rond groep 8 stabiliseert dat en als ze naar de middelbare school gaan krijgen ze er niet meer bij. In Nederland is dat wel anders...
Na het huiswerk hebben de kinderen even pauze en gaan ze weer spelletjes spelen of uiten ze hun creativiteit.
Ten slotte, zo rond half vijf, gaan we naar buiten en worden de kinderen opgehaald. Dit duurt tot een uur of zes.
LITERATUUR
Ebbens, S.,
& Ettekoven, S. (2013). Effectief leren basisboek.
Groningen/Houten: Noordhoff Uitgevers bv.
Wat fijn dat je een beter passende stageplek hebt gevonden! Lijkt me inderdaad erg lastig als alle anderen vooral van de pabo komen en dus een compleet andere achtergrond. Veel huiswerk krijgen ze inderdaad! Ik kreeg pas voor het eerst huiswerk in groep 7, en dan was het max. 2x per week iets whahaha
BeantwoordenVerwijderen