Week 9: Een geluk bij een ongeluk

Soms heb je van die momenten dat je denkt: Grmbl. Heb ik wéér...! Dat moment had ik vorige week zaterdag. Ik was van plan om naar Landhuis Bloemenhof te gaan voor de kerstmarkt, toen ik bij de poort opmerkte dat mijn auto wel erg veel herrie maakte...

PANNE ZONDER MANNE

Retestrak geparkeerd langs de "snelweg"

Ik heb niet heel erg verstand van auto's, al heb ik wel eens een cursus gevolgd bij een garage dat heette "Panne zonder manne". In die cursus leerde ik onder andere lampjes vervangen en banden verwisselen, maar zoals dat ook gaat met de autotheorie ben ik een groot deel alweer vergeten.
Maar goed, ondanks dat heb ik de afgelopen weken verscheiden keren mijn autoverhuurder in paniek opgebeld dat er iets lekte of dat er iets stuk leek, maar uiteindelijk bleek dat allemaal vals alarm te zijn of te horen bij de auto. Dus ik heb ook de opkomende herrie van de auto genegeerd.
Ditmaal bleek dat een foute beslissing te zijn, zo bleek later. De motor maakte een roterend geluid en zo hard dat ik bang was dat ik de andere mensen in het appartementencomplex wakker zou maken. Toch brandde er helemaal geen lichtje in mijn dashboard.
Ik stuurde een berichtje en een geluidsfragment naar de autoverhuurder om het zekere voor het onzekere te nemen. Ondertussen reed ik naar de kerstmarkt bij Landhuis Bloemhof.

PARKEREN OP DE VLUCHTSTROOK
Ter informatie: er zijn niet overal parkeerplekken op Curaçao bij een evenement, een locatie of een attractie. Bij Landhuis Bloemhof was de parkeerplaats afgesloten en er was al aangekondigd dat men langs de "snelweg" kan parkeren.
Ja, ik noem het "snelweg", omdat men op het eiland maximaal 80 kilometer per uur mag rijden op de hoofdwegen (maar veel mensen rijden harder), dus dat is een Curaçaose snelweg als het ware.
Toch vond ik het best eng om mijn auto langs de snelweg te parkeren. In Nederlandse begrippen is het alsof je je auto op de vluchtstrook parkeert. Ik was zo bang dat iemand langs mijn auto scheerde en mijn spiegel eraf zou rijden... Dus ik heb de auto uiteindelijk enorm strak langs de muur geparkeerd. Gelukkig hoef ik geen rekening te houden met passagiers, haha.

KERST IN KORTE BROEK
Ook al is het in Nederland nu erg koud en komt Sinterklaas en Kerst in aantocht, op Curaçao moet ik er aan wennen dat ik Kerst in mijn korte broek ga vieren. Het voelt alsof het midden augustus is en Kerst en Sinterklaas mijlen ver weg is! Toen ik de kerstmuziek uit de speakers hoorde schallen wilde ik bijna hardop roepen: "Doe eens even normaal!"

BENZINEVRETER
Ondertussen kreeg ik een antwoord van mijn autoverhuurder: "Olie in de motor en je kan niet heel lang meer wachten". Well... That explains everything. In de ochtend had ik namelijk getankt en de auto begon bijna het driedubbele à vierdubbele aan benzine te vreten dat ik normaal kwijt was aan het ritje.

In de late ochtend ben ik naar Liza (autoverhuurder) gereden en ik ben met haar meegereden naar La Curaçao (een soort Action) om motorolie te kopen. Oliepeil weer bijgevuld et voilá: ik kon weer met een gerust hart rondrijden. Ze raadde mij aan om aan het eind van elke maand de olie bij te vullen.

Toch bleef de auto enorm veel benzine vreten. Ik kon mij ergens nog herinneren van de cursus dat de olie nog door de motor rondgepompt moest worden, maar dat lukt uiteraard niet met de korte ritjes van een paar kilometer. "Nu ben ik verplicht om te touren, haha," stuurde ik naar Liza.
"Niet verkeerd voor een zondag. Ben je al bij het verlaten resort geweest?"

OM DE TIEN JAAR FAILLIET
Verlaten resort? Jup. En het mooie is dat dit het verhaal bevestigt van Kees (ik had het al eerder over hem in deze blogpost).
In het interview vertelde Kees namelijk dat hotels hier om de haverklap failliet gaan. Waarom? De eerste tien jaar krijgt de eigenaar belastingvoordeel. Na die tien jaar is de winst van het hotel uiteraard niet erg hoog meer en besluit de eigenaar om de rekeningen van bijvoorbeeld water en elektriciteit niet meer te betalen. Vervolgens gaat het hotel dus 'failliet' en de eigenaar vertrekt naar het buitenland met een flinke zak geld. Katsjing!

Je gaat je natuurlijk afvragen wat er dan met deze hotels gebeurd. Eigenlijk worden ze geveild, maar vaak verloopt dit niet volgens plan.
Zo las ik in de kranten van de afgelopen weken en hoorde ik op de radio dat sommige hotels meerdere keren onder de hamer zijn gegaan. Afgelopen oktober berichtte het Antilliaans Dagblad dat Hotel Otrobanda onder de hamer zou gaan, maar op 7 november werd bekend dat dat niet goed verliep en het hotel nóg een keer geveild wordt. En wat dacht je van Plaza Hotel in Punda? Die is voor de derde keer geveild...

GESTRIPT
Het verhaal van Sunset Waters Beach Resort is echter nog triester. Het resort ging failliet in 2009 en is sindsdien in verval geraakt. Nou ja, in 2014 werd het weer gekocht, maar als men naar het hotel kijkt zie je er niet veel van terug...
Wat precies het echte verhaal is, is voor de meeste Curaçaoënaars onduidelijk. Wat ik heb begrepen tot zover is dat het hotel toen weer volledig opgeknapt werd, maar na een tijd kreeg de eigenaar schulden en is het hotel gestript door de lokale bewoners. Maar dat zijn slechts geruchten.

AUTOKERKHOF
Anyways, met mijn camera in de aanslag (klik hier voor Flickr) ben ik richting het verlaten resort gereden. Zoals bijna altijd rijd ik eerst verkeerd ("Hmm... Liza zei niet dat ik door een autokerkhof moest rijden..."), maar als je maar twee kanten op kan dan weet je dat de andere route wel klopt.
Na een tijdje heuveltje op en heuveltje af gereden te hebben zag ik plots rechts van mij op de weg een auto heel moeilijk doen met keren. En ik begreep: dit is het uitkijkpunt waar Liza het over had - de Santa Martha baai!

Toen ik wat foto's aan het maken was van het prachtige uitzicht schrok ik mij plots helemaal te pletter: ik voelde dat ik werd bekeken vanuit de struiken. Toch voelde het niet onveilig aan, maar toen ik eens goed in de struiken keek begreep ik waarom... Twee donkere puppy-ogen keken mij angstig aan.
Het beestje probeerde in te schatten wat mijn intentie was en twijfelde steeds of het dichterbij kon komen of niet. Ondertussen zag ik dat het een rode halsband droeg en ik trok al snel de conclusie dat dit beestje hoogstwaarschijnlijk verdwaald was en wel wat liefde kon gebruiken. Toch bleef het heel schuchter, en kon ik later op de avond niets anders doen dan een post plaatsen in de daarvoor bestemde Facebookpagina's over Curaçao.

Toch wil ik hier iets over kwijt. Zwerfhonden zijn hier heel normaal op het eiland. Bijna iedereen laat zijn honden buiten lopen om het huis te bewaken, aangezien er veel wordt ingebroken. In woonwijken zie je ook veel honden gewoon over de weg lopen. Echter ontsnapt zo'n hond soms of is het ergens in blinde paniek door geraakt. Vaak zijn ze niet gecastreerd.
Een andere factor die bijdraagt aan het aantal zwerfhonden zijn de honden die gedumpt worden door de eigenaren. Vaak betreft het een (onverwachte) nest puppy's. Mensen kunnen of willen er niet voor zorgen en laten ze over aan hun lot.
En wat krijg je dan, als er zoveel ongecastreerde honden rondlopen op het eiland? Juist, nog meer honden. De asiels en opvangcentra puilen uit van de honden en op TLC is er zelfs een serie te zien over het zwerfhondenprobleem op Curaçao. In dit artikel lees je meer over de serie en kan je ook een korte video bekijken waarin het zwerfhondenprobleem wordt toegelicht.

HOE DAN?!

"Help us conserve energy"

Oké, na deze korte uitstap gaan we weer naar het hoofdonderwerp van deze post toe: het verlaten resort. Nadat ik mijn auto maar ergens heb geparkeerd liep ik het resort in. En wat een vreemde ervaring was dat...

Ik begon mij af te vragen hoe het resort er in zijn gloriejaren uit had moeten zien. De paden waren overwoekerd door planten met venijnige doornen. In enkele panden groeiden de struiken door de ramen heen. Het complete plafond was gestript. De spijlen van de eerste etage waren verroest en vielen uit elkaar. Zelfs de elektriciteitsdraden zijn uit de muren gerukt. Overal lag afval en achtergebleven zooi. Hopen dode bladeren lagen in de hoeken van de kamer. Sommige 'ramen' waren dichtgetimmerd met planken.

En dan heb ik het niet eens over wat ik allemaal tegenkwam op de muren qua tekst en tekeningen. Naast de welbekende piemeltekeningen (volgens mij is men daar nooit te oud voor) kwam ik zelfs een Duits lied (toen dacht ik dat het een gedicht was) tegen dat afkomstig is uit de nazi-tijd. Na een oproepje op Facebook met de vraag wat het precies betekende bleek het te gaan om het Horst Wessellied, wat tegenwoordig verboden is in Duitsland en Oostenrijk.

Wat mij dan toch het meest verbaasde was de prachtige plek van het resort. Hoe kan een resort op deze plek nou failliet zijn gegaan?!
Tegenwoordig wordt het strand vooral in het weekend druk bezocht door de locals. Helaas kon ik het strand niet meer bezoeken: in de verte hoorde ik al onweerswolken samenklonteren en ben ik richting huis gereden. De olie had zich in ieder geval goed verspreid door door motor, dus missie volbracht!