Week 15: Een wandeling met een triest einde (WAARSCHUWING: BEVAT HEFTIGE BEELDEN!)
Disclaimer: Mensen die gevoelig zijn voor bloederige beelden of voor dierenleed kunnen deze post het beste overslaan.
Veel mensen komen naar Curaçao om te genieten van zon, zee en strand. Echter heeft Curaçao ook zijn negatieve kanten, waaronder het probleem met de zwerfhonden, waar ik in deze post al kort iets over schreef. Daar wilde ik mij iets meer in verdiepen en dus heb ik afgelopen zondag een wandeling gemaakt met de honden van Pippi's opvang, onder begeleiding van Tamara Nuijten. Naast mijzelf was er ook een Nederlands gezin aanwezig bij de wandeling.
RENNEN, RENNEN, RENNEN
De honden in de auto kwispelden al enthousiast bij het vooruitzicht om de poten flink te strekken. Ik kreeg Mats onder mijn hoede, een zwarte hond die nog niet eerder aan de lijn had gelopen. Dat was wel te merken, want hoewel hij wel aan de lijn bleef, had Mats zo zijn momenten. Zodra ik voor hem liep, of als hij zag dat de groep een paar meter verderop liep, zette hij het op een rennen. Vervolgens voelde hij dat hij niet verder kon, wachtte tot ik voor hem liep, zette het weer op een rennen... Gelukkig voor mijn arm mocht Mats na een tijdje loslopen.
ZWEMMEN MET DE HONDEN
We wandelden in het mooie gebied van de Sint Jorisbaai. De zon brandde fel op onze hoofden en ik was blij dat ik zonnebrand had meegenomen. De wandeling was afwisselend qua ondergrond: we liepen door het bruinrode zand, dan over schelpen, een stukje langs de baai, over de cactussen, door de bosjes met scherpe doornen... Het kon de honden helemaal niets schelen, die renden vrolijk door de struiken.
Gelukkig voor de honden konden ze afkoelen in het warme water van de Sint Jorisbaai. We hebben een stukje door het water gelopen. Ik was bang om mijn enige paar wandelschoenen naar de filistijnen te helpen, maar het water in Curaçao is natuurlijk anders dan het vieze slootwater in Nederland. En water in je schoenen is hier niet zo erg, want je krijgt hier toch geen koude tenen... In Nederland had ik er altijd zo'n hekel aan als mijn schoenen doorweekt waren na een regenbui - lekker soppen in je sokken...
Na afspoelen onder de kraan en de schoen volstoppen met oude kranten lopen de wandelschoenen weer als vanouds.
TUMOREN EN OPEN WONDEN
Helaas kwam er aan onze wandeling een naar einde. Toen we de wandeling afsloten bij de pick-up zagen we in de verte een zwart hondje lopen. We keken nerveus toe hoe Tamara het hondje benaderde. Tot onze grote verbazing rende het hondje niet weg, en na een paar minuten kwam Tamara, met de hond in haar armen, terug. Het hondje bood geen enkele weerstand en vertoonde zelfs geen agressief gedrag.
Bij nadere inspectie was het wel zichtbaar waarom ze zich zo gedroeg... Met haar hoofd gebogen keek ze ons angstig en gebroken aan. Het arme dier zat compleet onder de tumoren en open wonden. Uit een paar wonden lekte zelfs wondvocht...!
Ik kon mij niet voorstellen hoeveel pijn dit dier lijdt en heeft geleden. Hoe is ze aan deze wonden gekomen? Had ze al last van tumoren voordat ze werd gedumpt (ze droeg een halsband)? Was ze te lelijk of kostte ze teveel geld? En vooral: hoe kunnen mensen op deze manier met dieren omgaan? Dit is toch onmenselijk...!
HONDENKERKHOF
Met Desi, de nieuwe naam van de hond, in de achterbak van de pick-up zijn we terug naar ons startpunt gereden. We stopten onderweg bij een erg naar punt, wat helaas een goede weergave is van hoe men in het algemeen met honden omgaat op Curaçao. Het is de weg naar de Sint Jorisbaai, waar helaas heel veel honden worden gedumpt. Het leek wel een hondenkerkhof: tussen het gedumpte afval door lagen er botten en wervels van gestorven honden. Er kwam een sterke kadaverlucht uit de bosjes, waardoor je wel kon raden wat er verderop in de bosjes lag (gelukkig heb ik het niet gezien)...
Dieptriest.
Desi is meegegaan met Tamara, waarvan je het filmpje hier kan bekijken.
Helaas bereikte ons de volgende dag het trieste nieuws dat Desi is overleden. Omdat ze teveel pijn leed, te zwak was en teveel tumoren had had de dierenarts besloten dat het het beste voor Desi is als ze werd ingeslapen.
Mocht je voor Kerst karmapunten willen verdienen, of wil je je kerstbonus aan een goed doel geven, dan kan je dat doen door een bedrag aan Pippi's Opvang te doneren:
Wil je op de hoogte gehouden worden van de gebeurtenissen in Pippi's Opvang, volg dan de Facebookpagina.
Veel mensen komen naar Curaçao om te genieten van zon, zee en strand. Echter heeft Curaçao ook zijn negatieve kanten, waaronder het probleem met de zwerfhonden, waar ik in deze post al kort iets over schreef. Daar wilde ik mij iets meer in verdiepen en dus heb ik afgelopen zondag een wandeling gemaakt met de honden van Pippi's opvang, onder begeleiding van Tamara Nuijten. Naast mijzelf was er ook een Nederlands gezin aanwezig bij de wandeling.
RENNEN, RENNEN, RENNEN
De honden in de auto kwispelden al enthousiast bij het vooruitzicht om de poten flink te strekken. Ik kreeg Mats onder mijn hoede, een zwarte hond die nog niet eerder aan de lijn had gelopen. Dat was wel te merken, want hoewel hij wel aan de lijn bleef, had Mats zo zijn momenten. Zodra ik voor hem liep, of als hij zag dat de groep een paar meter verderop liep, zette hij het op een rennen. Vervolgens voelde hij dat hij niet verder kon, wachtte tot ik voor hem liep, zette het weer op een rennen... Gelukkig voor mijn arm mocht Mats na een tijdje loslopen.
ZWEMMEN MET DE HONDEN
We wandelden in het mooie gebied van de Sint Jorisbaai. De zon brandde fel op onze hoofden en ik was blij dat ik zonnebrand had meegenomen. De wandeling was afwisselend qua ondergrond: we liepen door het bruinrode zand, dan over schelpen, een stukje langs de baai, over de cactussen, door de bosjes met scherpe doornen... Het kon de honden helemaal niets schelen, die renden vrolijk door de struiken.Gelukkig voor de honden konden ze afkoelen in het warme water van de Sint Jorisbaai. We hebben een stukje door het water gelopen. Ik was bang om mijn enige paar wandelschoenen naar de filistijnen te helpen, maar het water in Curaçao is natuurlijk anders dan het vieze slootwater in Nederland. En water in je schoenen is hier niet zo erg, want je krijgt hier toch geen koude tenen... In Nederland had ik er altijd zo'n hekel aan als mijn schoenen doorweekt waren na een regenbui - lekker soppen in je sokken...
Na afspoelen onder de kraan en de schoen volstoppen met oude kranten lopen de wandelschoenen weer als vanouds.
Video door Pippi's Opvang
Helaas kwam er aan onze wandeling een naar einde. Toen we de wandeling afsloten bij de pick-up zagen we in de verte een zwart hondje lopen. We keken nerveus toe hoe Tamara het hondje benaderde. Tot onze grote verbazing rende het hondje niet weg, en na een paar minuten kwam Tamara, met de hond in haar armen, terug. Het hondje bood geen enkele weerstand en vertoonde zelfs geen agressief gedrag.
Bij nadere inspectie was het wel zichtbaar waarom ze zich zo gedroeg... Met haar hoofd gebogen keek ze ons angstig en gebroken aan. Het arme dier zat compleet onder de tumoren en open wonden. Uit een paar wonden lekte zelfs wondvocht...!
Ik kon mij niet voorstellen hoeveel pijn dit dier lijdt en heeft geleden. Hoe is ze aan deze wonden gekomen? Had ze al last van tumoren voordat ze werd gedumpt (ze droeg een halsband)? Was ze te lelijk of kostte ze teveel geld? En vooral: hoe kunnen mensen op deze manier met dieren omgaan? Dit is toch onmenselijk...!
 |
| Foto's door Pippi's Opvang |
Met Desi, de nieuwe naam van de hond, in de achterbak van de pick-up zijn we terug naar ons startpunt gereden. We stopten onderweg bij een erg naar punt, wat helaas een goede weergave is van hoe men in het algemeen met honden omgaat op Curaçao. Het is de weg naar de Sint Jorisbaai, waar helaas heel veel honden worden gedumpt. Het leek wel een hondenkerkhof: tussen het gedumpte afval door lagen er botten en wervels van gestorven honden. Er kwam een sterke kadaverlucht uit de bosjes, waardoor je wel kon raden wat er verderop in de bosjes lag (gelukkig heb ik het niet gezien)...
Dieptriest.
Desi is meegegaan met Tamara, waarvan je het filmpje hier kan bekijken.
Helaas bereikte ons de volgende dag het trieste nieuws dat Desi is overleden. Omdat ze teveel pijn leed, te zwak was en teveel tumoren had had de dierenarts besloten dat het het beste voor Desi is als ze werd ingeslapen.
 |
| Foto's door Pippi's Opvang |
Mocht je voor Kerst karmapunten willen verdienen, of wil je je kerstbonus aan een goed doel geven, dan kan je dat doen door een bedrag aan Pippi's Opvang te doneren:
Bankgegevens Curaçao
Bankrekening 30280210
Bank MCB Bank, Schottegatweg Oost
BIC / Swift MCBKCWCU
T.n.v. Stichting Pippi’s Opvang
Te Juan Luis 87, Curaçao
Bankgegevens Nederland
Bankrekening NL 74 INGB0007055729
Bank ING Bank
BIC / Swift INGBNL2A
T.n.v. Tamara Nuijten
Te Breda, Nederland
Bankrekening 30280210
Bank MCB Bank, Schottegatweg Oost
BIC / Swift MCBKCWCU
T.n.v. Stichting Pippi’s Opvang
Te Juan Luis 87, Curaçao
Bankgegevens Nederland
Bankrekening NL 74 INGB0007055729
Bank ING Bank
BIC / Swift INGBNL2A
T.n.v. Tamara Nuijten
Te Breda, Nederland
Wil je op de hoogte gehouden worden van de gebeurtenissen in Pippi's Opvang, volg dan de Facebookpagina.
Wat een naar en heftig verhaal, en wat sneu voor dat arme beestje wat ook totaal niet agressief was en waarschijnlijk helemaal niet snapte waarom zn vorige familie hem had achtergelaten, was zielig! Jammer dat de dierenarts niet veel meer voor t hondje kon betekenen, maar gelukkig hoeft hij/zij nu in ieder geval niet verder te lijden in de brandende zon! Pfff naar hoor, gelukkig dat er mensen/vrijwilligers zijn van dat soort hondenopvangorganisaties die hulp bieden waar ze kunnen
BeantwoordenVerwijderen