Week 13: Sleutel per lokaal
Inmiddels is het al een tijd geleden dat ik gepost heb over mijn stage. De begeleiding vanuit de HU besloot tóch dat ze er niet heel erg blij mee waren dat ik ze op de hoogte hield via mijn blog, dus vandaar dat ik er voor heb gekozen om mijn blog vooral te focussen op de avonturen rondom mijn stage.
ONBEKWAAM
Laat ik eerlijk zijn: stagelopen in een vakgebied waar jij niet voor geleerd hebt is toch veel moeilijker dan ik dacht. Om de minor goed af te sluiten moet ik namelijk diverse lesvoorbereidingen laten zien, inclusief verantwoording voor mijn keuzes. En op dat gebied kon ik absoluut mijn draai niet vinden. Want hoe kon ik - van tevoren twee boeken gelezen te hebben over kindontwikkeling - de kennis hebben van de studenten die inmiddels al 3 jaar PABO hebben gedraaid? Hoe kon ik mijn lessen op dat gebied verantwoorden?
Ik begon mij onbekwaam te voelen en ik vroeg mij af waarom ik er in godsnaam voor had gekozen om stage te lopen in het primair onderwijs. Ik vroeg mij af of ik de minor op deze manier überhaupt ging halen en de moed zonk mij in de schoenen. Zo wilde ik mij niet voelen gedurende de stageperiode... Dus ondertussen zocht ik naar een aanvullende stage in het middelbare onderwijs.
Na veel gebeld en gemaild te hebben kwam ik uiteindelijk uit op de Albert Schweitzer, een havo/vwo-school, een paar honderd meter van mij vandaan. Hoewel het nog om vijf weken ging, met drie dagen stage op de Albert Schweitzer, namen ze mij toch aan als stagiaire natuurkunde. Wat was ik daar blij mee...!
PABO VERSUS DOCENTENOPLEIDING
Op vrijdag 9 november, een kennismakingsdag en meteen een eerste meeloopdag, werd dat blije gevoel versterkt. Wat voelde ik mij op mijn plek...! Het herinnerde mij eraan waarom ik in mijn examenjaar op het laatste moment van mijn toegezegde plek op de academische PABO aan Hogeschool Leiden af zag: er loopt een andere soort mensen rond op een middelbare school, vergeleken met een basisschool. En ik pas absoluut niet bij de mentaliteit van de studenten van de PABO, zo ontdekte ik al in het voortraject van deze minor. Wat ik toen nog niet begreep is dat die mentaliteit ook nog te vinden is op de basisschool, dus eigenlijk is deze minor een dubbele cultuurshock voor mij.
GEEN LES
Tot mijn grote verbazing is mijn begeleider een jonge vrouw - in Nederland had ik vooral oudere mannen als stagebegeleider. Imme is pas in september begonnen, omdat ze via via te horen kreeg dat ze nog een docent natuurkunde zochten in Curaçao. De leerlingen hadden dus nog geen les gekregen in dat vak, terwijl de scholen al sinds 8 augustus waren begonnen. Kan dus gewoon...
Omdat Imme ook les geeft in de bovenbouw heb ik ook twee uren staan bij een jonge techniekdocent, Damai. In het blokuur dat ik volg geeft hij les aan een brugklas.
Inmiddels heb ik al wat lessen gegeven aan derde klassen havo en vwo. Het is niet alleen bij klassikale lessen gebleven, maar ik heb bijvoorbeeld ook een practicum over holle en bolle lenzen met de leerlingen gedaan, met een zelf ontworpen werkblad. Daarnaast heb ik ook de toetsen van havo en vwo in elkaar mogen zetten.
Volgende week is de laatste week stage voor mij en voor de leerlingen is het ook de laatste lesweek: zij hebben daarna toetsweek. Om de stof af te sluiten ga ik met de havo-klassen een escape the classroom doen, en met de techniekklas gaan we de eggdrop-challenge doen.
VERSCHILLEN IN HET ONDERWIJS
Wat zijn de grootste verschillen met het Nederlandse onderwijs? vraag je je misschien af.
Well, waar ik in de eerste week grandioos tegenaan liep was het gebrek aan de inzet van digitale leermiddelen. Op de gehele school van 400 leerlingen zijn twee verrijdbare digiborden beschikbaar, en verder moet elk lokaal het doen met het ouderwetse krijtbord. Een van mijn eerste lessen liep hierdoor compleet in de soep. Want met een digibord kan je teksten en afbeeldingen aanpassen en verplaatsen, en op een krijtbord kan dat natuurlijk niet. Dus mijn tekening van lichtbreking en de bijbehorende schattingen klopten totaal niet, en uiteindelijk mijn som met betrekking tot de wet van Snellius ook niet, dus zowel ik als de leerlingen bleven verward achter.
Nog een nadeel van het gebrek van het digibord is dat je de wereld buiten het klaslokaal niet makkelijk naar binnen kan halen. Op de opleiding wordt er namelijk op gehamerd dat je de leerstof betekenis moet geven, en dat je de voorkennis van de leerlingen moet activeren. In Nederland liet ik dan een plaatje zien, of zelfs een filmpje. In de lessen op Curaçao gaat dat wat moeilijker.
Een ander groot verschil is dat de leerlingen in Curaçao niet gewend zijn aan activerende didactiek. Die raken daar ontzettend in de war van. Deze leerlingen zijn gebaat aan een duidelijke instructie en het maken van de (huiswerk)opgaven. Imme vertelde dat ze soms haar Nederlandse manier van lesgeven toepast, maar ze merkt dan meteen aan de reactie van de leerlingen dat dat niet helemaal binnenkomt.
BIJZONDERE VERHALEN
Soms vang je van die verhalen op in de docentenkamer waarvan je denkt: hoe dan?!
Eén van die verhalen gaat over de ruimte van de TOA, bij lokaal 2. Vorig jaar heeft de TOA blijkbaar een flesje zoutzuur omgestoten. Voor de mensen die geen verstand hebben van scheikunde: zoutzuur is een zeer agressief goedje, dat lelijke brandwonden achterlaat en dwars door materiaal kan vreten, no matter what. Normaliter moet je dan als school overgaande tot ontruiming. In dit geval gebeurde dat dus niet. Het bestuur van de scholengemeenschap was van mening dat de veiligheid niet in het geding kwam...
Uiteindelijk heeft de docent, die in lokaal 2 aanwezig was, snel ingegrepen door water op het zuur te gooien en de TOA te behandelen. De brandweer is twee uur bezig geweest met het schoonmaken van het zoutzuur. De gevolgen zie je nog steeds op bijvoorbeeld de grond.
Nog steeds ziet de ruimte voor de TOA er onveilig uit. De verschillende scheikundige mengsels staan in één kast en er is geen airco in deze ruimte.
Een ander verhaal is het probleem met het ongedierte. Hagedissen komen bijvoorbeeld vast te zitten in de buizen van de airco en ratten vreten zich dwars door deuren en muren. "Het probleem is dat ratten terug blijven komen als ze eenmaal iets hebben geroken en gevonden hebben," vertelde iemand van het onderhoud. "Zo vonden de ratten een aantal koekjes in de bureaulade van een juf op de basisschool, en ze bleven maar terugkomen. Ze hadden zelfs een gat door de deur gevreten!"
Voorheen bestonden de blauwe ICT-draden voor een deel uit maismeel. Ook die overleefden de tanden van de ratten niet.
WIST JE DAT...
ONBEKWAAM
Laat ik eerlijk zijn: stagelopen in een vakgebied waar jij niet voor geleerd hebt is toch veel moeilijker dan ik dacht. Om de minor goed af te sluiten moet ik namelijk diverse lesvoorbereidingen laten zien, inclusief verantwoording voor mijn keuzes. En op dat gebied kon ik absoluut mijn draai niet vinden. Want hoe kon ik - van tevoren twee boeken gelezen te hebben over kindontwikkeling - de kennis hebben van de studenten die inmiddels al 3 jaar PABO hebben gedraaid? Hoe kon ik mijn lessen op dat gebied verantwoorden?
Ik begon mij onbekwaam te voelen en ik vroeg mij af waarom ik er in godsnaam voor had gekozen om stage te lopen in het primair onderwijs. Ik vroeg mij af of ik de minor op deze manier überhaupt ging halen en de moed zonk mij in de schoenen. Zo wilde ik mij niet voelen gedurende de stageperiode... Dus ondertussen zocht ik naar een aanvullende stage in het middelbare onderwijs.
Na veel gebeld en gemaild te hebben kwam ik uiteindelijk uit op de Albert Schweitzer, een havo/vwo-school, een paar honderd meter van mij vandaan. Hoewel het nog om vijf weken ging, met drie dagen stage op de Albert Schweitzer, namen ze mij toch aan als stagiaire natuurkunde. Wat was ik daar blij mee...!
PABO VERSUS DOCENTENOPLEIDING
Op vrijdag 9 november, een kennismakingsdag en meteen een eerste meeloopdag, werd dat blije gevoel versterkt. Wat voelde ik mij op mijn plek...! Het herinnerde mij eraan waarom ik in mijn examenjaar op het laatste moment van mijn toegezegde plek op de academische PABO aan Hogeschool Leiden af zag: er loopt een andere soort mensen rond op een middelbare school, vergeleken met een basisschool. En ik pas absoluut niet bij de mentaliteit van de studenten van de PABO, zo ontdekte ik al in het voortraject van deze minor. Wat ik toen nog niet begreep is dat die mentaliteit ook nog te vinden is op de basisschool, dus eigenlijk is deze minor een dubbele cultuurshock voor mij.
GEEN LES
Tot mijn grote verbazing is mijn begeleider een jonge vrouw - in Nederland had ik vooral oudere mannen als stagebegeleider. Imme is pas in september begonnen, omdat ze via via te horen kreeg dat ze nog een docent natuurkunde zochten in Curaçao. De leerlingen hadden dus nog geen les gekregen in dat vak, terwijl de scholen al sinds 8 augustus waren begonnen. Kan dus gewoon...
Omdat Imme ook les geeft in de bovenbouw heb ik ook twee uren staan bij een jonge techniekdocent, Damai. In het blokuur dat ik volg geeft hij les aan een brugklas.
Inmiddels heb ik al wat lessen gegeven aan derde klassen havo en vwo. Het is niet alleen bij klassikale lessen gebleven, maar ik heb bijvoorbeeld ook een practicum over holle en bolle lenzen met de leerlingen gedaan, met een zelf ontworpen werkblad. Daarnaast heb ik ook de toetsen van havo en vwo in elkaar mogen zetten.
Volgende week is de laatste week stage voor mij en voor de leerlingen is het ook de laatste lesweek: zij hebben daarna toetsweek. Om de stof af te sluiten ga ik met de havo-klassen een escape the classroom doen, en met de techniekklas gaan we de eggdrop-challenge doen.
VERSCHILLEN IN HET ONDERWIJS
Wat zijn de grootste verschillen met het Nederlandse onderwijs? vraag je je misschien af.
Well, waar ik in de eerste week grandioos tegenaan liep was het gebrek aan de inzet van digitale leermiddelen. Op de gehele school van 400 leerlingen zijn twee verrijdbare digiborden beschikbaar, en verder moet elk lokaal het doen met het ouderwetse krijtbord. Een van mijn eerste lessen liep hierdoor compleet in de soep. Want met een digibord kan je teksten en afbeeldingen aanpassen en verplaatsen, en op een krijtbord kan dat natuurlijk niet. Dus mijn tekening van lichtbreking en de bijbehorende schattingen klopten totaal niet, en uiteindelijk mijn som met betrekking tot de wet van Snellius ook niet, dus zowel ik als de leerlingen bleven verward achter.
Nog een nadeel van het gebrek van het digibord is dat je de wereld buiten het klaslokaal niet makkelijk naar binnen kan halen. Op de opleiding wordt er namelijk op gehamerd dat je de leerstof betekenis moet geven, en dat je de voorkennis van de leerlingen moet activeren. In Nederland liet ik dan een plaatje zien, of zelfs een filmpje. In de lessen op Curaçao gaat dat wat moeilijker.
Een ander groot verschil is dat de leerlingen in Curaçao niet gewend zijn aan activerende didactiek. Die raken daar ontzettend in de war van. Deze leerlingen zijn gebaat aan een duidelijke instructie en het maken van de (huiswerk)opgaven. Imme vertelde dat ze soms haar Nederlandse manier van lesgeven toepast, maar ze merkt dan meteen aan de reactie van de leerlingen dat dat niet helemaal binnenkomt.
BIJZONDERE VERHALEN
Soms vang je van die verhalen op in de docentenkamer waarvan je denkt: hoe dan?!
 |
| Vlek van zoutzuur op de grond |
Uiteindelijk heeft de docent, die in lokaal 2 aanwezig was, snel ingegrepen door water op het zuur te gooien en de TOA te behandelen. De brandweer is twee uur bezig geweest met het schoonmaken van het zoutzuur. De gevolgen zie je nog steeds op bijvoorbeeld de grond.
Nog steeds ziet de ruimte voor de TOA er onveilig uit. De verschillende scheikundige mengsels staan in één kast en er is geen airco in deze ruimte.
 |
| Kast met mengsels |
Voorheen bestonden de blauwe ICT-draden voor een deel uit maismeel. Ook die overleefden de tanden van de ratten niet.
WIST JE DAT...
- ... op Albert Schweitzer een lesuur 45 minuten duurt? Nou ja, eigenlijk 40 minuten, omdat de bel altijd vijf minuten van tevoren gaat.
- ... een lesuur nóg korter duurt als de leerlingen of de docent van de andere kant van de school moeten komen? In het spitsuur duurt het gemiddeld vijf minuten om van de ene kant naar de andere kant van de school te lopen. Zo moeten wij bijvoorbeeld van het voorplein (docentenkamer zit in het kantoor) helemaal naar het achterplein lopen (zie plattegrond).
- ... niet alle lokalen de beschikking hebben over een airco? Het natuurkunde-/scheikundelokaal heeft het wel (gelukkig), maar dat is ook een totaal afgesloten lokaal, inclusief ramen. De meeste lokalen hebben geen ramen van glas, maar hebben alleen een houten of plastic shutter. Soms stikt het dus van de muggen 's ochtends vroeg, dus meestal trek ik een spijkerbroek aan.
- ... er per lokaal een sleutel is om de deur te openen? Dit is ter voorkoming van inbraak. De lokalen bevinden zich namelijk niet in een afgesloten gebouw, zoals in Nederland het geval is. Stel je voor dat de docent in dit geval de sleutel verliest, dan wordt niet meteen de gehele school leeggeroofd. Echter het nadeel is dat je vaak wel op zoek bent naar de eigenaar van de sleutel als de sleutel niet in de sleutelkast hangt. Geregeld stonden Imme en ik bij lokaal 19, om tot de conclusie te komen dat het lokaal dicht is en dat de sleutel ook niet in de sleutelkast hangt... Kan je dus mooi op zoek gaan naar de sleutel voordat je je les kan beginnen...
Reacties
Een reactie posten