Week 7: "Heb je een boontje gegeten?"

Mijn eerste stagedagen op mijn nieuwe stageplek zitten er op en ik moet zeggen: ik voel mij een stuk beter op deze nieuwe plek.

OPGAAN IN GESPREKKEN
Het grote verschil zit hem al in het aantal kinderen in de groep en de taal die er gesproken wordt. Er zitten ongeveer 16 kinderen in de groep, als ten minste alle tafels bezet zijn. Dit verschilt van dag tot dag. Er wordt eigenlijk altijd Nederlands gesproken, maar mijn begeleider, Marjolein, is zelf ook een Nederlandse, dus de kinderen moeten wel. Onderling wordt er af en toe Papiaments gesproken, maar dat keurt Marjolein af.

Ik vind het ook heel prettig dat het hier minder om school draait. Ja, er is een klein huiswerkuurtje, maar verder kunnen de kinderen hun gang gaan met spelletjes en creativiteit. Iedere maand is er ook een bepaald thema en de kinderen maken dan knutselwerkjes rondom dat thema, zoals het maken van een flamingo van hun roze handafdruk bij het thema "dieren".
Bovendien zie je tijdens het spelen écht hoe een kind in elkaar zit en hoe ze met elkaar spelen, leren en groeien. Dat zie je op school niet snel.

Het allergrootste pluspunt vind ik echter dat ik met de kinderen kan communiceren. Ze vertellen aan mij wat ze niet begrijpen aan hun huiswerk, zodat ik hen kan helpen, of ze vertellen waar ze vandaan komen. Ik vind het heerlijk om op te gaan in hun gesprekken en ik zou ze ook urenlang kunnen observeren. Ik vind het zo rustgevend als ik ze zie kleuren, of als ze zachtjes met elkaar in gesprek zijn. Alsof je op een andere, onzichtbare manier een connectie met ze maakt.

GETALLEN OMDRAAIEN
Tijdens het huiswerkuurtje liep ik rond en ik zag dat een van de kinderen de getallen omdraaide. Als ze bijvoorbeeld 19 moest opschrijven als uitkomst van een som, dan schreef ze 91 op. En elke keer zei ze dat ze de sommen heel makkelijk vond, maar als je dyslexie hebt én redactiesommen maakt, dan gaat dat niet zo makkelijk. Het vermoeden is dat ze ook dyscalculie heeft. 

"HET IS VREEMD"
Ik merkte dat één van de jongens steeds zijn tekening angstvallig voor mij verborgen hield als ik langsliep of als ik de jongen aan de tafel tegenover hem hielp. Ik ging naast hem zitten en vroeg aan hem of hij zijn tekening aan mij wilde laten zien. Immers laat ieder ander kind trots zijn gemaakte kunstwerk zien, dus waarom hij niet?
"Het is vreemd," antwoordde hij beschaamd.
"Vreemd?" vroeg ik. "Waarom is het vreemd?"
"Gewoon..." Hij keek weg.
"In kunst is niets vreemd! Weet je hoeveel sommige kunstenaars verdienen met 'vreemde' kunstwerken? Wacht, ik zal je wat laten zien..." Ik pakte mijn telefoon erbij en opende Flickr, zodat ik hem foto's van enkele kunstwerken kon laten zien (gemaakt tijdens de Kosecha Kultural). "Ik weet niet wat het precies is, en toch vind ik het mooi. Wat vind jij er van?"
Ondertussen stootte een vriendje hem aan en twijfelend liep de jongen weg. Ik begreep de hint: hij is er nog niet aan toe om het te laten zien. Misschien later wel. Dus heb ik een nieuw doel: zorgen dat hij zijn kunstwerken wilt laten zien. Maar dit schijnt nogal lastig te zijn volgens Marjolein: zijn moeder keurt alles namelijk hard af en daarom wilt hij het dus niet laten zien. Jammer.

STEMPELS
Eén van de jongens heeft een arm in het gips: hij was gevallen op zijn elleboog en nu zat er een scheurtje in een van zijn botten. Toch is het een enorme wildebras en rent hij overal heen. Aan zijn bewegingen zou je niet kunnen aflezen dat zijn arm in het gips zit. Marjolein vertelde dat deze jongen normaliter ook heel erg druk is.
"Een gevalletje van ADHD?" vroeg ik nieuwsgierig.
"Het zou kunnen," antwoordde Marjolein. "Op Curaçao heb je niet zo snel die labels."

Ik ging er over nadenken. Eigenlijk is het best vreemd dat kinderen tegenwoordig al snel een label krijgen. "Hij heeft ADHD." "Zij is autistisch." "Misschien heeft zij last van dyslexie?" "Die heeft een stoornis. Duidelijk." Zodra kinderen enigszins afwijken (ja, van wat?) of ergens meer moeite mee hebben dan normaal (ik wacht nog steeds op de definitie van "normaal") dan is het meteen pats!, een label.
Ik vraag mij dan af: hoe ging het er vroeger aan toe? Toen werden toch ook (bijna) alle kinderen in één groep geplaatst, zonder dat er werd gezegd "hij is anders en hij heeft een speciale behandeling nodig?" Of werd er dan gezegd "dat kind is gek en hoort in het gekkenhuis"?
Hier kan je een interessant artikel lezen over het labelen van kinderen en de samenhang met de Wet van Passend Onderwijs.

KWARTET!
Het is verbazend hoe snel je leuk contact met de kinderen kan maken en al snel vroeg een van de jongens of ik met hem het dierenkwartet wilde doen. Al snel ontstond er ruzie, want "ik wil ook meedoen!" En er ontstond ruzie doordat het kwartetspel niet compleet was, dus de kinderen beschuldigden elkaar van liegen en keken bij elkaar in de kaarten, haha.

Kwartet spelen met de kids

CONTACT MET OUDERS
Het contact met de ouders is ook heel anders dan op een school. Er wordt hier al snel een praatje gemaakt met een ouder/verzorger dat niet per se over het kind gaat. In een van de gesprekken heb ik een nieuwe, Antilliaanse uitdrukking geleerd: "Heb je een boontje gegeten?" In het Nederlands: "Ben je zwanger?"