Week 16: Waar ben ik aan begonnen?!
De wekker ging om half vijf af en ik zat meteen rechtop. Sh*t, wie zet de wekker nou weer? Het is toch vakantie? Verward keek ik om mij heen in de donkere slaapkamer, toen ik mij besefte dat ik de wekker had gezet met maar één doel: het trotseren van het hoogste punt van Curaçao, de Christoffelberg.
Alle foto's en video's kan je vinden via deze link.
DIVERSE PLANTAGES
De 375 meter hoge Christoffelberg ligt in het grootste nationale park van het eiland: het gelijknamige Christoffelpark. Het park bestaat uit drie voormalige plantages: plantage Savonet, plantage Zorgvlied en plantage Zevenbergen en is in totaal ongeveer 2300 hectare groot. Het beheer wordt uitgevoerd door CARMABI (Caribbean Research and Management of Biodiversity).
Naast het beklimmen van de berg is het ook mogelijk om een van de verschillende wandelroutes te lopen, of, als je het makkelijker wilt aanpakken, de groene en/of blauwe route te rijden met de auto. Dat laatste staat nog op mijn bucketlist.
REFLECTOREN
Er wordt aangeraden om zo vroeg mogelijk met de klim te beginnen in verband met de opkomende hitte. Het park is al vanaf zes uur 's ochtends open, en ik had als doel om tussen kwart over zes en half zeven te arriveren in het park. Dat betekende dat ik in het donker moest rijden, wat ik nogal een uitdaging vind, zeker op de Weg Naar Westpunt. Al eerder schreef ik (zie deze post) dat wegen niet goed verlicht zijn, en de Weg Naar Westpunt is daar geen uitzondering op.
Gelukkig had men reflectoren op de weg aangebracht, zodat het duidelijk was waar het midden en de rand van de weg was. En omdat ik er al een aantal keren eerder had gereden wist ik ongeveer hoe de weg liep en wanneer ik het gaspedaal los moest laten. Toch vind ik het altijd spannend wat de andere mensen op deze weg doen, aangezien inhaalmanoeuvres hier voor de meeste (dodelijke) ongelukken zorgen.
EERSTE ZONNESTRALEN
Ik arriveerde rond tien voor half zeven in het park, en net op het moment dat ik de auto wilde uitstappen kwam er even een flinke regenbui naar beneden. Ach ja, ik had nog een hele dag voor me, dus waarom zou ik haast maken? Airconditioning aan, radio op de achtergrond en genieten van het geluid van de regendruppels op het dak.
Gelukkig klaarde het na enkele minuten op en in de verte zag ik voorzichtig de eerste zonnestralen door het wolkendek breken. Ik was precies op tijd.
Na een korte instructie van de werknemer aan de kassa was het tijd om aan de wandeling/klim te beginnen.
Wat zij mij echter niet had verteld was dat het mogelijk was om het eerste stukje met de auto af te leggen. Je kan je immers vanaf het kantoor bij landhuis Savonet al wandelend naar de voet van de berg begeven, wat een klein half uurtje kost.
Nu hoor ik je denken: "Een half uurtje wandelen? Dat is toch niet zo veel?" Maar geloof mij: op de terugweg wil je niets liever dan zo snel mogelijk met je voetjes omhoog zitten...
STEEDS STEILER EN UITDAGENDER
Met het uitzicht op de top van de Christoffelberg wandelde ik richting de voet van de berg. Dat pad, en ook het eerste stuk van de berg, is nog heel goed te doen: het is een vlak bospad, zonder uitstekende stenen en rotsen.
Al snel kwam daar verandering in. Het pad veranderde in een steil zandpad vol met losse steentjes en flinke stenen. Je sprong al snel van steen tot steen en het vergde veel kracht van je beenspieren. Het was oppassen geblazen dat je je voet niet verkeerd neerzette in verband met de losliggende steentjes.
Hoe hoger je je een weg baande naar de top van de berg, des te steiler en uitdagender werd het pad. Het begon veel te vergen van mijn uithoudingsvermogen en ik merkte dat ik toch niet zo'n goede conditie had als dat ik had gehoopt. Door een blessure in mijn heupen mocht ik bijvoorbeeld niet meer hardlopen en sindsdien is mijn conditie snel bergafwaarts (ha!) gegaan.
Maar goed, lekker rustig aandoen in dit tropische klimaat is de sleutel om deze berg te bedwingen. In je eigen tempo lopen en uithijgen wanneer je dat nodig had. Of als je gewoon wilde genieten van het prachtige uitzicht.
Het laatste stuk van de klim is écht pittig. Het is geen wandelen meer, maar klimmen en klauteren over de rotsen. Het was duidelijk dat ik er bijna was, aangezien ik onderweg al mensen tegenkwam die aan hun afdaling begonnen. "Het is de moeite waard!" riepen ze allemaal, duidelijk afgemat. Vooral de oudere mensen hadden er moeite mee - zij bleven op het punt van de berg dat tot zover geen erg stevige klim vergde. Maar ook vanaf dat punt had je een prachtig uitzicht over Curaçao.
Ondertussen liep er een groep Amerikanen achter mij en ze werkten mij flink op de zenuwen. Voor het bereiken van de top moet je namelijk een weg banen door een zeer smalle rotsspleet, wat het uiterste vergde van mijn arm- en beenspieren. De spieren in mijn bovenbenen, die in verbinding staan met mijn heupen, verkrampten en dat is niet zo fijn als je een blik naar beneden werpt. De klim is dan ook niet zo geschikt voor mensen met hoogtevrees. Ik durf er niet aan te denken aan wat er had kunnen gebeuren als ik bijvoorbeeld net mijn voet verkeerd op de rots zette...
THE TOP OF CURAÇAO
I DID IT! Ik had ein-de-lijk de top van de Christoffelberg bereikt. Als ik kijk naar de tijdstippen van de foto's stond ik rond kwart over zeven aan de voet van de berg, en bereikte ik rond kwart over negen de top van de Christoffelberg. Een klim van twee uur dus, maar het uitzicht op de top maakte de klim dubbel en dwars waard. Er stond zelfs een heuse kerstboom, inclusief lichtjes, te wachten op de top...! (Filmpje over het plaatsen van de boom kan je hier vinden.)
VERSTIJFDE ENKELS
Na ruim een uur gezeten te hebben op de top, genietend van de broodjes en de snacks die ik had meegenomen onder het genot van het prachtige uitzicht, was het tijd om aan de afdaling te beginnen.
Na enkele tientallen meters van de afdaling begon ik te trillen op mijn benen, mij afvragend waar ik aan begonnen ben. Waarom vertellen mensen dit niet? Ik las alleen maar dat het laatste gedeelte van de klim zwaar is, maar niemand heeft het over de afdaling...! Hoe kunnen oudere mensen deze klim voltooien? Ben ik de enige die hier last van heeft? R.I.P. mijn spieren.
Ondertussen haalden de mensen die ik achterliet op de top mij in, springend van steen naar steen, alsof er niets aan de hand was. Dat was een flink frustratiemomentje voor mij, want alles in mijn lichaam schreeuwde om rust. De spieren in mijn enkels waren verstijfd door de kracht die er op rustte en ook mijn knieën hadden het zwaar. Als ik mijn voet net verkeerd neerzette op een steen dan schoot er een pijnscheut doorheen, bang om mijn enkel te verzwikken. Ik was echt jaloers op de mensen die soepel naar beneden liepen, want als ik dat zou doen, dan zou het voor mij game over zijn. Ik begon het zelfs in mijn rug te voelen. Komt er ooit een einde aan deze afdaling?
BILLY DE WARAWARA
Ein-de-lijk kwam het einde in zicht. De steile paden met uitstekende rotsen maakten plaats voor het vlakke zandpad. Rond kwart voor twaalf eindigde ik aan de voet van de berg, daar waar de avonturiers werden opgewacht door warawara Billy.
Billy is een jonge roofvogel, een aaseter, maar is door een ranger van het park tam gemaakt, aangezien hij vaak te vinden is aan de voet van de berg. Hij kijkt je dan ook nieuwsgierig en afwachtend aan als je je tas open ritst om drinken of eten te pakken, hopend dat hij met je mag mee-eten.
COMA'S EN ONGELUKKEN
Ik zag er tegenop om nog een stuk naar de auto te wandelen, dat in de andere kant van het park stond. Na een korte pauze bij de picknicktafels aan de voet van de berg raakte ik aan de praat met een ranger van het park, die wachtdienst had. Zijn taak was om mensen tegen te houden die na tien uur de berg wilde beklimmen, of om mensen te verzoeken hun teenslippers te verruilen voor stevige schoenen.
Na wat verteld te hebben over Billy zei de ranger dat hij terugreed naar landhuis Savonet, en bood mij een rit aan.
In de jeep raakten we aan de praat over het beklimmen van de berg. "Mensen onderschatten deze berg: ze denken dat het "maar" een heuveltje is van 375 meter. Maar in dit klimaat is het zwaar en we hebben daarom de regel dat niemand de berg mag beklimmen na tien uur."
Hij vertelde dat mensen die zich niet goed hadden voorbereid (te weinig water) en te laat aan de klim begonnen last kregen van een zonnesteek of een beroerte. De beste man vertelde zelfs dat ze in het afgelopen jaar één iemand van de berg moesten redden die in een coma was beland. "Maar voordat we iemand van de berg kunnen redden zijn we zo weer een uurtje verder. We moeten weten waar die persoon zich namelijk bevindt en dan moeten we er zelf ook nog naartoe of dan moeten we de juiste middelen inzetten."
Wees dus gewaarschuwd: het beklimmen van de Christoffelberg is een flinke onderneming!
N.B. Ik las ook nergens iets over de verschrikkelijke spierpijn die je overhoudt aan dit avontuur. Ik kon de dag daarna amper lopen van de pijn in mijn bovenbenen en ik had er ook moeite mee om te reiken naar de lichtknop in de badkamer door de pijn in mijn bovenarmen. Zelfs sturen in de auto deed pijn aan mijn armen.
Pas na drie dagen was ik volledig spierpijn-vrij, dus houdt daar rekening mee als je activiteiten gaat plannen. Een tip: zwemmen in het zeewater is heerlijk ontspannend ;-)
TIPS & TRICKS
Alle foto's en video's kan je vinden via deze link.
DIVERSE PLANTAGES
De 375 meter hoge Christoffelberg ligt in het grootste nationale park van het eiland: het gelijknamige Christoffelpark. Het park bestaat uit drie voormalige plantages: plantage Savonet, plantage Zorgvlied en plantage Zevenbergen en is in totaal ongeveer 2300 hectare groot. Het beheer wordt uitgevoerd door CARMABI (Caribbean Research and Management of Biodiversity).
Naast het beklimmen van de berg is het ook mogelijk om een van de verschillende wandelroutes te lopen, of, als je het makkelijker wilt aanpakken, de groene en/of blauwe route te rijden met de auto. Dat laatste staat nog op mijn bucketlist.
 |
| Doel: het bereiken van de top |
Er wordt aangeraden om zo vroeg mogelijk met de klim te beginnen in verband met de opkomende hitte. Het park is al vanaf zes uur 's ochtends open, en ik had als doel om tussen kwart over zes en half zeven te arriveren in het park. Dat betekende dat ik in het donker moest rijden, wat ik nogal een uitdaging vind, zeker op de Weg Naar Westpunt. Al eerder schreef ik (zie deze post) dat wegen niet goed verlicht zijn, en de Weg Naar Westpunt is daar geen uitzondering op.
Gelukkig had men reflectoren op de weg aangebracht, zodat het duidelijk was waar het midden en de rand van de weg was. En omdat ik er al een aantal keren eerder had gereden wist ik ongeveer hoe de weg liep en wanneer ik het gaspedaal los moest laten. Toch vind ik het altijd spannend wat de andere mensen op deze weg doen, aangezien inhaalmanoeuvres hier voor de meeste (dodelijke) ongelukken zorgen.
EERSTE ZONNESTRALEN
Ik arriveerde rond tien voor half zeven in het park, en net op het moment dat ik de auto wilde uitstappen kwam er even een flinke regenbui naar beneden. Ach ja, ik had nog een hele dag voor me, dus waarom zou ik haast maken? Airconditioning aan, radio op de achtergrond en genieten van het geluid van de regendruppels op het dak.Gelukkig klaarde het na enkele minuten op en in de verte zag ik voorzichtig de eerste zonnestralen door het wolkendek breken. Ik was precies op tijd.
Na een korte instructie van de werknemer aan de kassa was het tijd om aan de wandeling/klim te beginnen.
Wat zij mij echter niet had verteld was dat het mogelijk was om het eerste stukje met de auto af te leggen. Je kan je immers vanaf het kantoor bij landhuis Savonet al wandelend naar de voet van de berg begeven, wat een klein half uurtje kost.
Nu hoor ik je denken: "Een half uurtje wandelen? Dat is toch niet zo veel?" Maar geloof mij: op de terugweg wil je niets liever dan zo snel mogelijk met je voetjes omhoog zitten...
STEEDS STEILER EN UITDAGENDER
Met het uitzicht op de top van de Christoffelberg wandelde ik richting de voet van de berg. Dat pad, en ook het eerste stuk van de berg, is nog heel goed te doen: het is een vlak bospad, zonder uitstekende stenen en rotsen.
Al snel kwam daar verandering in. Het pad veranderde in een steil zandpad vol met losse steentjes en flinke stenen. Je sprong al snel van steen tot steen en het vergde veel kracht van je beenspieren. Het was oppassen geblazen dat je je voet niet verkeerd neerzette in verband met de losliggende steentjes.
Hoe hoger je je een weg baande naar de top van de berg, des te steiler en uitdagender werd het pad. Het begon veel te vergen van mijn uithoudingsvermogen en ik merkte dat ik toch niet zo'n goede conditie had als dat ik had gehoopt. Door een blessure in mijn heupen mocht ik bijvoorbeeld niet meer hardlopen en sindsdien is mijn conditie snel bergafwaarts (ha!) gegaan.
Maar goed, lekker rustig aandoen in dit tropische klimaat is de sleutel om deze berg te bedwingen. In je eigen tempo lopen en uithijgen wanneer je dat nodig had. Of als je gewoon wilde genieten van het prachtige uitzicht.
 |
| Op naar boven (de rode pijl)! |
 |
| Omhoog klauteren |
Het laatste stuk van de klim is écht pittig. Het is geen wandelen meer, maar klimmen en klauteren over de rotsen. Het was duidelijk dat ik er bijna was, aangezien ik onderweg al mensen tegenkwam die aan hun afdaling begonnen. "Het is de moeite waard!" riepen ze allemaal, duidelijk afgemat. Vooral de oudere mensen hadden er moeite mee - zij bleven op het punt van de berg dat tot zover geen erg stevige klim vergde. Maar ook vanaf dat punt had je een prachtig uitzicht over Curaçao.
Ondertussen liep er een groep Amerikanen achter mij en ze werkten mij flink op de zenuwen. Voor het bereiken van de top moet je namelijk een weg banen door een zeer smalle rotsspleet, wat het uiterste vergde van mijn arm- en beenspieren. De spieren in mijn bovenbenen, die in verbinding staan met mijn heupen, verkrampten en dat is niet zo fijn als je een blik naar beneden werpt. De klim is dan ook niet zo geschikt voor mensen met hoogtevrees. Ik durf er niet aan te denken aan wat er had kunnen gebeuren als ik bijvoorbeeld net mijn voet verkeerd op de rots zette...
THE TOP OF CURAÇAO
I DID IT! Ik had ein-de-lijk de top van de Christoffelberg bereikt. Als ik kijk naar de tijdstippen van de foto's stond ik rond kwart over zeven aan de voet van de berg, en bereikte ik rond kwart over negen de top van de Christoffelberg. Een klim van twee uur dus, maar het uitzicht op de top maakte de klim dubbel en dwars waard. Er stond zelfs een heuse kerstboom, inclusief lichtjes, te wachten op de top...! (Filmpje over het plaatsen van de boom kan je hier vinden.)
 |
| Marineschip in de verte |
VERSTIJFDE ENKELS
Na ruim een uur gezeten te hebben op de top, genietend van de broodjes en de snacks die ik had meegenomen onder het genot van het prachtige uitzicht, was het tijd om aan de afdaling te beginnen.
Na enkele tientallen meters van de afdaling begon ik te trillen op mijn benen, mij afvragend waar ik aan begonnen ben. Waarom vertellen mensen dit niet? Ik las alleen maar dat het laatste gedeelte van de klim zwaar is, maar niemand heeft het over de afdaling...! Hoe kunnen oudere mensen deze klim voltooien? Ben ik de enige die hier last van heeft? R.I.P. mijn spieren.
Ondertussen haalden de mensen die ik achterliet op de top mij in, springend van steen naar steen, alsof er niets aan de hand was. Dat was een flink frustratiemomentje voor mij, want alles in mijn lichaam schreeuwde om rust. De spieren in mijn enkels waren verstijfd door de kracht die er op rustte en ook mijn knieën hadden het zwaar. Als ik mijn voet net verkeerd neerzette op een steen dan schoot er een pijnscheut doorheen, bang om mijn enkel te verzwikken. Ik was echt jaloers op de mensen die soepel naar beneden liepen, want als ik dat zou doen, dan zou het voor mij game over zijn. Ik begon het zelfs in mijn rug te voelen. Komt er ooit een einde aan deze afdaling?
BILLY DE WARAWARA
Ein-de-lijk kwam het einde in zicht. De steile paden met uitstekende rotsen maakten plaats voor het vlakke zandpad. Rond kwart voor twaalf eindigde ik aan de voet van de berg, daar waar de avonturiers werden opgewacht door warawara Billy.
Billy is een jonge roofvogel, een aaseter, maar is door een ranger van het park tam gemaakt, aangezien hij vaak te vinden is aan de voet van de berg. Hij kijkt je dan ook nieuwsgierig en afwachtend aan als je je tas open ritst om drinken of eten te pakken, hopend dat hij met je mag mee-eten.
COMA'S EN ONGELUKKEN
Ik zag er tegenop om nog een stuk naar de auto te wandelen, dat in de andere kant van het park stond. Na een korte pauze bij de picknicktafels aan de voet van de berg raakte ik aan de praat met een ranger van het park, die wachtdienst had. Zijn taak was om mensen tegen te houden die na tien uur de berg wilde beklimmen, of om mensen te verzoeken hun teenslippers te verruilen voor stevige schoenen.
Na wat verteld te hebben over Billy zei de ranger dat hij terugreed naar landhuis Savonet, en bood mij een rit aan.
In de jeep raakten we aan de praat over het beklimmen van de berg. "Mensen onderschatten deze berg: ze denken dat het "maar" een heuveltje is van 375 meter. Maar in dit klimaat is het zwaar en we hebben daarom de regel dat niemand de berg mag beklimmen na tien uur."
Hij vertelde dat mensen die zich niet goed hadden voorbereid (te weinig water) en te laat aan de klim begonnen last kregen van een zonnesteek of een beroerte. De beste man vertelde zelfs dat ze in het afgelopen jaar één iemand van de berg moesten redden die in een coma was beland. "Maar voordat we iemand van de berg kunnen redden zijn we zo weer een uurtje verder. We moeten weten waar die persoon zich namelijk bevindt en dan moeten we er zelf ook nog naartoe of dan moeten we de juiste middelen inzetten."
Wees dus gewaarschuwd: het beklimmen van de Christoffelberg is een flinke onderneming!
N.B. Ik las ook nergens iets over de verschrikkelijke spierpijn die je overhoudt aan dit avontuur. Ik kon de dag daarna amper lopen van de pijn in mijn bovenbenen en ik had er ook moeite mee om te reiken naar de lichtknop in de badkamer door de pijn in mijn bovenarmen. Zelfs sturen in de auto deed pijn aan mijn armen.
Pas na drie dagen was ik volledig spierpijn-vrij, dus houdt daar rekening mee als je activiteiten gaat plannen. Een tip: zwemmen in het zeewater is heerlijk ontspannend ;-)
TIPS & TRICKS
- Voor de stagiaires onder ons: neem je stagecontract mee! Het staat niet vermeld op de website, maar als je een duidelijk stagecontract meeneemt met onder andere de einddatum erop, dan betaal je 5 gulden in plaats van 25 gulden.
- De belangrijkste regel op de berg: neem genoeg water mee! Minstens twee liter per persoon. Daarnaast is het ook handig om snacks mee te nemen. Ik neem altijd wat zouts (voor de bloeddruk, zoals chips) en iets zoets (voor de bloedsuikerspiegel, zoals een pakje sinaasappelsap) mee.
- Begin zo vroeg mogelijk aan de beklimming, zodat je weinig last hebt van de warmte (al voelt het 's ochtends nog wel benauwd aan). Het park is al om zes uur open, maar als je liever op pad gaat in het zonlicht, dan kan dat al vanaf half zeven.
- Teenslippers zijn absoluut no-go. Tenzij je gewond van de berg geplukt wilt worden, natuurlijk.
- Ik raad het beklimmen van de berg sterk af als je slecht ter been bent of als je blessures hebt aan je knieën.
- Smeer je goed in met zonnebrand en draag bij voorkeur een pet.
- De les die ik moest leren op deze berg: trek je niets aan van andere avonturiers, zeker als het om jouw eigen gezondheid gaat. Doe het rustig aan en beklim de berg op jouw tempo. Ja, het is heel frustrerend als je wordt ingehaald door mensen die veel later zijn begonnen dan jij, maar het is nog frustrerender als je blessures oploopt en je de rest van je vakantie weg kan gooien!
Wow klinkt als een echt stevige fysieke uitdaging! Super knap dat je het hebt gehaald, en welkom terug in Nederland :)
BeantwoordenVerwijderen