Week 7: Verjaardagsfeestje van Ethan (5)

Ruthsella, een van de lokale bewoners, had mij een paar weken geleden uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van haar kleinzoon Ethan, die vijf jaar is geworden. En wow, wat werd er veel uit de kast getrokken om dit feestje tot een groot succes te maken...!

BRUNA
Tja, daar stond ik dan. Voor mijn neus stonden kasten vol met kinderboeken. Ik begon te begrijpen in welke interne strijd moeders moeten zitten als zij een cadeautje kopen voor andermans kind. Bovendien kende ik Ethan verder helemaal niet, dus dat was een extra obstakel.
Ik herinnerde mij dat Ruthsella in de auto vertelde dat haar kleinzoon behoorlijk slim is voor zijn leeftijd en van lezen houdt. Toch heb ik maar voor de zekerheid even gevraagd wat hij voor zijn verjaardag wilde: "Boeken". Maar ja, waar vind je op dit eiland een boekenwinkel? Gelukkig bestaat er Google...

Tot mijn verbazing was één van de eerste hits op Google de Bruna in winkelcentrum Zuikertuin. Ja, als Nederlandse kan ik het dan niet laten om te bekijken hoe deze typisch Nederlandse winkel er op Curaçao uitziet. Conclusie: het voelt alsof je in Nederland waant. Het enige verschil is dat er veel boeken over Curaçao in de schappen liggen, meer niet. Het interieur is rood; heeft precies dezelfde indeling als in Nederland; je kan er kaarten, tijdschriften, boeken en kantoor-/schoolspullen kopen...

KIEZEN, KIEZEN, KIEZEN...
Ik heb geen idee hoe lang ik voor de boekenkasten stond. "Is dit wel een leuk thema?" "Hmm, dit ziet er te makkelijk uit..." "Waarom staat het niet op leeftijd gesorteerd? Oh ja, toch wel. Huh, is dit geschikt voor een vijfjarige dan?" "Dit boek dan? Nah, te veel plaatjes." "Misschien heeft Ethan dit boek al?" "Te moeilijk..."
Op de onderste planken zag ik ook de dikke boekenreeks van Fantasia staan, de serie waar ik als kind helemaal gek op was. Talitha, mijn nicht, leende mij deze prachtige boeken. Niet alleen is het een leesboek, maar er zitten ook ruikpagina's in (het land van de trollen, brr) en het is rijk geïllustreerd met tekeningen. Sommige woorden hebben zelfs een ander lettertype, zoals je in dit voorbeeld kan lezen. Maar toen ik naar het prijsstickertje op de achterkant keek vond ik het aan de prijzige kant.
Gelukkig stonden er even verderop de wat kleinere en boeken van Geronimo Stilton. Hij had zelfs een serie uitgebracht die speciaal voor beginnende lezers zijn en ein-de-lijk heb ik de keuze gemaakt: Het raadsel van de schat door Geronimo Stilton.

PARTYCRASHER
Ondertussen stuurde ik een appje naar Cernille om de plannen door te geven. Ze gaf mij een kleine tip: "[...] ik zou niet te vroeg gaan. Ga gerust een uur à anderhalf uur later. Je zult zien dat je een van de eersten ben." Dit viel geheel in mijn lijn der verwachtingen, aangezien alles op dit eiland poko poko gaat. En doordat ik in de file stond arriveerde ik nóg later.

EEN JEEP, GRAAG
Soms kom je op plekken waarvan je denkt: dit kan mijn arme Kia Picanto niet aan, hier heb ik een jeep voor nodig! De wegen zijn hier namelijk niet zo glad geasfalteerd als in Nederland en sommige wegen zijn gewoon gemaakt van modder, zand en soms, als je pech hebt, een hoopje stenen. Maar goed, je navigatie vertelt niet wat de toestand is van de weg, dus je volgt de robotachtige stem en je hoopt maar het beste. Echter was ik op een gegeven moment zo off-road dat ik mij afvroeg of ik wel juist zat... maar aan de muziek te horen en aan de vele geparkeerde auto's te zien klopte dat wel. Ethan hield namelijk zijn verjaardagsfeestje op de ranch van zijn ouders.

Een van de hoogtepunten van de show had ik helaas gemist: de show met de paarden. Deze stonden langs de kant van de weg en ik was even bang dat ze een deuk in mijn auto zouden trappen, aangezien deze bruine paarden er best angstig uitzagen. Gelukkig is dat niet gebeurd.
Ik werd hartelijk welkom geheten door de vader van Ethan en hij liet mij meteen kennismaken met andere familieleden.

EEN TYPISCH CURAÇAOS KINDERFEESTJE
Al eerder postte ik over een typisch Nederlands feestje en hoe verwarrend dit kan zijn voor een buitenlander.
In Curaçao is het allemaal niet zo ingewikkeld. Je gaat gewoon ergens zitten - niet perse in een kring - krijgt een drankje aangeboden en je kijkt wat er allemaal gebeurt. Op dit feestje stond er een springkussen voor de kinderen (ze noemen het hier een bouncer) en de volwassenen kletsen met elkaar. Af en toe komt er iemand voorbij met hapjes, zoals pastechi en andere lekkernijen. Tussendoor kan je vers gemaakte popcorn en schaafijs halen. 's Avonds wordt er pan ku stoba geserveerd. Verder werd er mij verteld dat de volwassenen tot laat doorfeesten, maar mijn hoofd was het daar niet zo mee eens (hoofdpijn) en dus ben ik rond negen à tien uur 's avonds vertrokken.

Natuurlijk werd er ook gezongen voor de jarige rondom de taart. En daar bleef het niet bij: er werd ijs gespoten en de confettikanonnen luidden het aansnijden van de taart aan. Het feestje voor de kinderen werd afgesloten met het kapotslaan van de piñata, zodat het snoepjes regende.

Had ik maar zo'n verjaardagsfeestje...!