Week 1: Een typisch Nederlands feestje
De eerste collegeweek zit er weer op en ik ben gesloopt. Dinsdag viel wel mee, met een bijeenkomst van half negen tot twaalf uur, maar donderdag was niet te doen... College van negen uur tot ergens vier uur. En omdat er in onze oude vertrouwde locatie Padualaan 97 (dat gebouw met die gekleurde vlakken als je op de A27 rijdt) geen plek meer had, zijn wij verhuisd naar... Amersfoort.
BROODKRUIMELS
Hogeschool Utrecht mag dan wel Utrecht heten, maar niets is minder waar. In Amersfoort zit er ook een locatie. Minder opleidingen, maar groot gebouw. Tijdens de wisseling van colleges vertelde een medestudent dat sinds kort MBO Amersfoort ook in het gebouw zit. Dat verklaarde veel... In de pauze schrok ik mij namelijk kapot van enkele studenten die opeens "Mevrouw, mevrouw!" schreeuwden - types die je normaliter tegenkomt in de onder- en middenbouw van het voortgezet onderwijs.
Op de Uithof in Utrecht zijn er meerdere gebouwen van Hogeschool Utrecht en het voordeel van al die gebouwen is dat je na verloop van tijd achter de logica komt van lokaalnummering (als je wel eens wisselt tussen de gebouwen op nummer 101, 99 en 97). Nou ja, zo ongeveer. Hoe Padualaan 101 in elkaar steekt is het grootste raadsel onder de HU-studenten.
Blijkbaar is Nieuwe Poort in Amersfoort opgedeeld in een A-, B- en C-vleugel. Je komt er best wel uit als je de lift pakt - voor elke vleugel is er één lift - maar als de lift dus out of order is wordt het al een stuk moeilijker. "Ik voel mij net een brugpieper," zei ik tegen enkele medestudenten die ik tijdens mijn zoektocht tegenkwam. Gelukkig hoefden we geen broodkruimels neer te leggen en kwamen we ruim op tijd aan bij onze bestemming.
GEEN NACHTMERRIE MEER
Ik had verwacht dat de reis naar de locatie in Amersfoort langer zou duren dan de reis naar Padualaan 97. I was wrong. Ze duren even lang.
Naar Padualaan 97 ben ik ongeveer twintig minuten onderweg met de trein en twintig minuten met de bus (de beruchte Bus 12; de nachtmerrie voor elke levende persoon op deze aardbol); naar Nieuwe Poort 21 ongeveer veertig minuten met de trein en vijf minuten met de bus. Niet slecht! Behalve als er een defecte trein op het spoor staat.
TOETSENBORDMISHANDELING
Halverwege de dag hadden de meeste studenten het opletten wel opgegeven en we snakten naar het einde van deze collegereeks. Van negen uur tot ongeveer vier uur alleen zitten in de stoel (mét één uurtje pauze) wordt niemand blij, lijkt mij.
Er stonden drie colleges op de planning: Wereldburgerschap, Praktijk en Etnografisch onderzoek. Allemaal zeer theoriegericht. Want wie dacht dat de minor alleen inhield dat je met je billen bloot uit een kokosmelk kan drinken, had het mis. Even een opsomming van de 'toetsen' die ik moet halen om mijn minor af te ronden:
PLEURISWEER
Gelukkig waren de colleges niet doodsaai en heb ik hier en daar interessante feiten opgepikt. Wist je bijvoorbeeld dat docenten in Uruguay alleen betaald krijgen van 13 tot 17 uur? Dus ze krijgen niets voor hun voorbereidingen van de lessen...! En wij maar klagen.
Internationale studenten verbazen zich over het feit dat bijna elke Nederlander moeiteloos naar het Engels kan overschakelen. En dat alles zo "organized" is: alles is of wordt gepland; er zijn aparte stoplichten en paden voor fietsen en zelfs onze foeilelijke industrieterreinen vinden zij prachtig. En eigenlijk wordt het best wel interessant als je gaat nadenken over datgene dat voor ons heel normaal is - zoals het weer - maar voor anderen verwarrend kan zijn. Zoals een verjaardagsfeestje. Ik bedoel maar...
En als we het over typisch Nederland hebben met zijn typische tradities en gewoonten, dan kan je er alvast op voorbereiden dat het land waar je naar toe gaat ook vooroordelen/stereotypen heeft over jouw land van herkomst. En dat de kinderen aan wie je les gaat geven ook reuzenieuwsgierig zijn.
Dus ik heb een vraag aan jullie: waar denk je aan bij Nederland? Wat is typisch Nederlands? Je kan een reactie plaatsen onder deze post, maar als je naar menti.com gaat en de code 59 07 89 gebruikt, dan krijg ik een mooi overzicht van de meest genoemde woorden. Deze zal ik volgende week met jullie delen.
BROODKRUIMELS
Hogeschool Utrecht mag dan wel Utrecht heten, maar niets is minder waar. In Amersfoort zit er ook een locatie. Minder opleidingen, maar groot gebouw. Tijdens de wisseling van colleges vertelde een medestudent dat sinds kort MBO Amersfoort ook in het gebouw zit. Dat verklaarde veel... In de pauze schrok ik mij namelijk kapot van enkele studenten die opeens "Mevrouw, mevrouw!" schreeuwden - types die je normaliter tegenkomt in de onder- en middenbouw van het voortgezet onderwijs.
Op de Uithof in Utrecht zijn er meerdere gebouwen van Hogeschool Utrecht en het voordeel van al die gebouwen is dat je na verloop van tijd achter de logica komt van lokaalnummering (als je wel eens wisselt tussen de gebouwen op nummer 101, 99 en 97). Nou ja, zo ongeveer. Hoe Padualaan 101 in elkaar steekt is het grootste raadsel onder de HU-studenten.
Blijkbaar is Nieuwe Poort in Amersfoort opgedeeld in een A-, B- en C-vleugel. Je komt er best wel uit als je de lift pakt - voor elke vleugel is er één lift - maar als de lift dus out of order is wordt het al een stuk moeilijker. "Ik voel mij net een brugpieper," zei ik tegen enkele medestudenten die ik tijdens mijn zoektocht tegenkwam. Gelukkig hoefden we geen broodkruimels neer te leggen en kwamen we ruim op tijd aan bij onze bestemming.
GEEN NACHTMERRIE MEER
Ik had verwacht dat de reis naar de locatie in Amersfoort langer zou duren dan de reis naar Padualaan 97. I was wrong. Ze duren even lang.
Naar Padualaan 97 ben ik ongeveer twintig minuten onderweg met de trein en twintig minuten met de bus (de beruchte Bus 12; de nachtmerrie voor elke levende persoon op deze aardbol); naar Nieuwe Poort 21 ongeveer veertig minuten met de trein en vijf minuten met de bus. Niet slecht! Behalve als er een defecte trein op het spoor staat.
 |
| Lesideeën bij de vensters van wereldburgerschap |
TOETSENBORDMISHANDELING
Halverwege de dag hadden de meeste studenten het opletten wel opgegeven en we snakten naar het einde van deze collegereeks. Van negen uur tot ongeveer vier uur alleen zitten in de stoel (mét één uurtje pauze) wordt niemand blij, lijkt mij.
Er stonden drie colleges op de planning: Wereldburgerschap, Praktijk en Etnografisch onderzoek. Allemaal zeer theoriegericht. Want wie dacht dat de minor alleen inhield dat je met je billen bloot uit een kokosmelk kan drinken, had het mis. Even een opsomming van de 'toetsen' die ik moet halen om mijn minor af te ronden:
- Wereldburgerschap (5 EC) Het presenteren van het stageland betreft de bevolkingsgroepen, actualiteit, geschiedenis, cultuur, et cetera. Deze wordt zowel vóór als na de reis gepresenteerd.
Het ontwikkelen van een lessenserie over wereldburgerschap. - Etnografisch onderzoek (5 EC) Het onderzoeken en bestuderen van de sociale leefwereld van ouders/kinderen/docenten betreft cultuur, gedragingen en gewoonten.
- Portfolio (10 EC) Een massief groot ontwikkelingsverslag van de stage betreft de vijf kerntaken (daarover later meer). Inclusief verantwoording en bewijsvoering. En nog mijn eigen visie op pedagogiek, didactiek en de mens als wereldburger.
- Praktijk (10 EC) Elke week moet ik een verslag maken die een globaal beeld geeft van de stage-inzet in de betreffende week. Per week moet er één (les)activiteit worden uitgewerkt, inclusief vakdidactische verantwoording en evaluatie. Daarnaast moet ik elke twee weken verslag doen van de ontwikkeling op mijn leerdoelen (die ik nog moet formuleren). Oh, en ik moet ook nog twee thema's uitwerken waarin de praktijk in het buitenland verschilt met die in Nederland. Dit gaat gelukkig over de gehele periode in het buitenland.
PLEURISWEER
Gelukkig waren de colleges niet doodsaai en heb ik hier en daar interessante feiten opgepikt. Wist je bijvoorbeeld dat docenten in Uruguay alleen betaald krijgen van 13 tot 17 uur? Dus ze krijgen niets voor hun voorbereidingen van de lessen...! En wij maar klagen.
Internationale studenten verbazen zich over het feit dat bijna elke Nederlander moeiteloos naar het Engels kan overschakelen. En dat alles zo "organized" is: alles is of wordt gepland; er zijn aparte stoplichten en paden voor fietsen en zelfs onze foeilelijke industrieterreinen vinden zij prachtig. En eigenlijk wordt het best wel interessant als je gaat nadenken over datgene dat voor ons heel normaal is - zoals het weer - maar voor anderen verwarrend kan zijn. Zoals een verjaardagsfeestje. Ik bedoel maar...
En als we het over typisch Nederland hebben met zijn typische tradities en gewoonten, dan kan je er alvast op voorbereiden dat het land waar je naar toe gaat ook vooroordelen/stereotypen heeft over jouw land van herkomst. En dat de kinderen aan wie je les gaat geven ook reuzenieuwsgierig zijn.
Dus ik heb een vraag aan jullie: waar denk je aan bij Nederland? Wat is typisch Nederlands? Je kan een reactie plaatsen onder deze post, maar als je naar menti.com gaat en de code 59 07 89 gebruikt, dan krijg ik een mooi overzicht van de meest genoemde woorden. Deze zal ik volgende week met jullie delen.
Reacties
Een reactie posten