Week 2: Dak-ter-ras

Komt een jonge vrouw bij de dokter. Zegt de vrouw: "Ik heb last van duizeligheid." De huisarts controleert de bloeddruk en komt tot de conclusie dat deze laag is. "Houdt u van drop?"

"MAG ER WAT ZOUT BIJ?"
Vandaag had ik mijn laatste college van dit jaar (vreemd om te zeggen). Om eerlijk te zijn ben ik blij dat het voortraject erop zit. Ter informatie: eigenlijk is de minor Teaching Abroad gemaakt voor studenten van Instituut Theo Thijssen (ITT), dus de PABO-studenten. Het herinnerde mij eraan waarom ik er destijds niet voor had gekozen om de Academische PABO te volgen aan Hogeschool Leiden - in plaats daarvan koos ik voor een tussenjaar.

HU Amersfoort

Wat voor mij de belangrijkste reden was, was het type mensen dat er rond loopt op de PABO. Ik voel mij er niet op mijn plek. Nee, geef mij maar de studenten maar van de exacte vakken: flauwe (woord)grappen maken ("Mag er wat zout bij?"); dat mengen met de vakkenkennis ("Voel je ook de weerstand?" als we het over elektriciteit hebben); een beetje verantwoordelijkheid en gevoel voor humor (ahum) erbij en tadaa... de perfecte wiskunde-, scheikunde- of natuurkundestudent.
Op dit moment zit ik ook met alleen maar dames tijdens de colleges van Teaching Abroad en soms wilde ik gewoon het lokaal uitlopen. Alleen maar praten, praten en praten. Kill me. Zelfs als de docent aan het woord was, dus soms kon ik de docent niet eens volgen omdat er naast mij werd gepraat over de overschrijding van het limiet aan gewicht in de koffer.

UITZICHT VANUIT HET TOILET
Ook wel interessant om te zien en te ervaren is het verschil in lesgeven tussen Instituut Archimedes (alle lerarenopleidingen tweedegraads) en Instituut Archimedes. Wij leren bijvoorbeeld om in onze lessen complete instructies te geven en om veel activerende werkvormen te gebruiken - tijdens de colleges van de minor, die gegeven worden door docenten van de PABO, weet je totaal niet wat je kan verwachten en zit je meestal 1,5 uur te luisteren naar de docent. Uitputtend en dodelijk voor je concentratievermogen.

Uitzicht vanaf het toilet op de derde etage

Met maar een half uur pauze op een dag van 9 tot 15:45 uur ben ik maar een rondje gaan lopen om het gebouw - even een frisse neus halen. Eigenlijk zit de HU daar op een fijne plek: naast het gebouw zit Pathé ('even' een filmpje pakken in je pauze), de Mediamarkt en tegenover zit bijvoorbeeld de Aldi. Qua ligging dus veel beter dan de HU op de Uithof, met de Spar (reteduur) als de dichtstbijzijnde supermarkt. En wat ze op de HU niet hebben: uitzicht vanuit het toilet.

Deze lange dag sloten we af met een 'borrel' op het dakterras (nog iets dat HU Utrecht, Padualaan 97, niet heeft). Drinken erbij, chips op schoot, zonnebril op je neus en genieten van de zon en het zuchtje wind. Dat was pas een fijn einde van zo'n slopende dag!

Afscheidsborrel op het dakterras

DROP
Even terugkomend op de 'mop' in het begin van deze blog: drop is een typisch Nederlands snoepgoed en ik verwacht dat deze niet aanwezig is op Curaçao. Des te meer moest ik grinniken toen de huisarts mij adviseerde om drop te eten, zodat mijn bloeddruk ietwat stijgt. Drop is overigens niet mijn favoriete snoepgoed. Maar met eenkopszakjes soep (één per dag) moet het ook wel goed komen met mijn bloeddruk. Vooral in de hitte van Curaçao (gedurende het gehele jaar is het daar ongeveer 30 graden Celsius).

Dak-ter-ras