Week 3: Sleep is for the weak
SLEEP IS FOR THE WEAK! M'n ogen blijven amper open, maar ik moét volhouden. Ik moet en zal dat tijdsverschil overbruggen, zodat m'n biologische klok kan wennen aan het ritme in Willemstad. Want nu ik op zo'n mooie plek ben, wil ik daar natuurlijk met volle teugen van genieten (en met open ogen, als dat kan).
Ik had mijn wekker deze ochtend om vier uur gezet, maar ik werd om drie uur 's nachts al wakker. De slaap vatten lukte niet: daar had ik een te vreemd, onrustig en licht zenuwachtig gevoel in mijn onderbuik voor.
Uiteindelijk ging de wekker en na het omkleden en het ontbijt naar binnen werken was het tijd om de laatste spullen in de koffer te stoppen.
KOFFERSTRESS
Ik had verwacht dat het inpakken van mijn koffer mij makkelijk af zou gaan - ik hoefde immers geen dekbedovertrekset mee te nemen, zoals de andere studenten die een kamer hebben gehuurd in een studentenhuis wel moeten doen. Wat luchtige kleding meenemen (het is hier elke dag ongeveer 30 graden Celsius), de gebruikelijke spullen en tadaa... klaar!
Wat had ik mij daar vreselijk in vergist. Nu moesten er ook studieboeken mee en spullen voor de studie, zoals een map en papier. Al gauw schoot het gewicht van de koffer boven de maximale toegestane hoeveelheid (23 kilogram) en dus was ik genoodzaakt om het een en ander van de lijst te schrappen. Vreemd genoeg had ik nog erg veel ruimte over in mijn koffer - mijn lijst had er sowieso wel ingepast als het niet aan het gewicht lag.
GELUKSPOTJE
Om 05:49 uur vertrok mijn trein vanaf station Gouda en na een overstap op station Duivendrecht kwam ik om 06:47 uur aan op Schiphol Airport. Rianne kwam iets later aan om mij uit te zwaaien (zo vroeg opstaan...!) en gaf mij een heel lief cadeautje mee: "Anouks gelukspotje". Er zitten allemaal briefjes in een potje en sommige briefjes zijn 'speciaal': die mag ik alleen op mijn verjaardag openmaken, bijvoorbeeld. Ik ben zo nieuwsgierig wat er op staat...!
ANOUK EN DE SPANNENDE AVONTUREN OP SCHIPHOL
Voor mij is dit de eerste lange vliegreis in mijn eentje. Ik had gedacht dat mijn vliegervaring van afgelopen zomer (Frankrijk) mij sneller door Schiphol zou loodsen, but I was wrong. Het gaat er héél anders aan toe!
Alles is zo geautomatiseerd dat je het meeste zelf moet doen. Dus je moet zelf inchecken bij een automaat (boardingpass wordt geprint) en je checkt zelf je bagage in (je zet je koffer in een 'kooi', het apparaat spuugt een bagagelabel uit [wonder boven wonder had ik 23,3 kilogram in de koffer zitten], en je plakt het om een hengsel) en je kan vervolgens naar de volgende horde lopen: de douane.
Ondertussen werd ik een beetje chagrijnig omdat mijn ontbijt zijn uitwerking begon te verliezen. Mijn bloedsuikerspiegel smeekte mij ongeveer om wat te eten. Dus ik was eigenlijk heel blij dat ik mijn handbagage in zijn totaliteit in de bakken kon gooien - elektronica en vloeistoffen hoeven er niet uit - maar ze wilden mijn rugzak nog controleren en op dat moment vond er een personeelswissel plaats... Stond ik daar op mijn sokken (want ik werd geïnstrueerd mijn schoenen in de bak te leggen).
Rond tien voor acht nam ik de laatste hindernis - de paspoortcontrole - en om acht uur stond ik tussen de winkels van Schiphol.
Ik wilde nog ergens uitgebreid gaan eten, maar dat zat er niet in, aangezien ik om 08:34 uur verwacht werd bij de gate. En ik moest de gate nog vinden à tien minuten lopen. Dus "onderweg" snel wat te eten en te drinken gehaald en mijn bloedsuikerspiegel was weer tevreden.
GELDVERSPILLING
"Het is geen geldverspilling als je er van geniet," heeft ooit iemand tegen mij gezegd (kan zo op een Delftsblauw-tegeltje). Op het laatste moment heb ik een voorkeursstoel gereserveerd à la dertig euro: achterin het vliegtuig, naast het raam, in een rij met twee stoelen in plaats van drie of vier stoelen. Ik had dus extra ruimte aan mijn linkerkant, en dat betekende dat ik mijn buurman in de veertig niet steeds hoefde te storen als ik iets uit mijn rugzak wilde.
De man naast mij - naam? Geen idee. Blijkbaar kan je gewoon negen uur naast iemand zitten zonder de naam te weten - was er aardig en gaf mij tips betreft Curaçao en ook betreft het vliegtuig ("Hoe werkt dat scherm?" "Waar zijn de toiletten?"). Hij woont drie weken in Curaçao en vliegt dan voor een week terug naar Nederland (hoe dan?!). Hij heeft namelijk een bedrijf in zowel Curaçao als in Nederland, en dat bedrijf schildert schepen. Zijn kinderen zijn over de wereld uitgezworven en een enkele keer ziet hij hen. De beste man had een internationale baan, maar dat ging hem opbreken, dus is hij daar mee gestopt.
Oké, ik geef het op. Ik ga naar bed. Welterusten!
Ik had mijn wekker deze ochtend om vier uur gezet, maar ik werd om drie uur 's nachts al wakker. De slaap vatten lukte niet: daar had ik een te vreemd, onrustig en licht zenuwachtig gevoel in mijn onderbuik voor.
Uiteindelijk ging de wekker en na het omkleden en het ontbijt naar binnen werken was het tijd om de laatste spullen in de koffer te stoppen.
KOFFERSTRESS
Ik had verwacht dat het inpakken van mijn koffer mij makkelijk af zou gaan - ik hoefde immers geen dekbedovertrekset mee te nemen, zoals de andere studenten die een kamer hebben gehuurd in een studentenhuis wel moeten doen. Wat luchtige kleding meenemen (het is hier elke dag ongeveer 30 graden Celsius), de gebruikelijke spullen en tadaa... klaar!Wat had ik mij daar vreselijk in vergist. Nu moesten er ook studieboeken mee en spullen voor de studie, zoals een map en papier. Al gauw schoot het gewicht van de koffer boven de maximale toegestane hoeveelheid (23 kilogram) en dus was ik genoodzaakt om het een en ander van de lijst te schrappen. Vreemd genoeg had ik nog erg veel ruimte over in mijn koffer - mijn lijst had er sowieso wel ingepast als het niet aan het gewicht lag.
GELUKSPOTJE
Om 05:49 uur vertrok mijn trein vanaf station Gouda en na een overstap op station Duivendrecht kwam ik om 06:47 uur aan op Schiphol Airport. Rianne kwam iets later aan om mij uit te zwaaien (zo vroeg opstaan...!) en gaf mij een heel lief cadeautje mee: "Anouks gelukspotje". Er zitten allemaal briefjes in een potje en sommige briefjes zijn 'speciaal': die mag ik alleen op mijn verjaardag openmaken, bijvoorbeeld. Ik ben zo nieuwsgierig wat er op staat...!
ANOUK EN DE SPANNENDE AVONTUREN OP SCHIPHOL
Voor mij is dit de eerste lange vliegreis in mijn eentje. Ik had gedacht dat mijn vliegervaring van afgelopen zomer (Frankrijk) mij sneller door Schiphol zou loodsen, but I was wrong. Het gaat er héél anders aan toe!
Alles is zo geautomatiseerd dat je het meeste zelf moet doen. Dus je moet zelf inchecken bij een automaat (boardingpass wordt geprint) en je checkt zelf je bagage in (je zet je koffer in een 'kooi', het apparaat spuugt een bagagelabel uit [wonder boven wonder had ik 23,3 kilogram in de koffer zitten], en je plakt het om een hengsel) en je kan vervolgens naar de volgende horde lopen: de douane.
Ondertussen werd ik een beetje chagrijnig omdat mijn ontbijt zijn uitwerking begon te verliezen. Mijn bloedsuikerspiegel smeekte mij ongeveer om wat te eten. Dus ik was eigenlijk heel blij dat ik mijn handbagage in zijn totaliteit in de bakken kon gooien - elektronica en vloeistoffen hoeven er niet uit - maar ze wilden mijn rugzak nog controleren en op dat moment vond er een personeelswissel plaats... Stond ik daar op mijn sokken (want ik werd geïnstrueerd mijn schoenen in de bak te leggen).
Rond tien voor acht nam ik de laatste hindernis - de paspoortcontrole - en om acht uur stond ik tussen de winkels van Schiphol.
Ik wilde nog ergens uitgebreid gaan eten, maar dat zat er niet in, aangezien ik om 08:34 uur verwacht werd bij de gate. En ik moest de gate nog vinden à tien minuten lopen. Dus "onderweg" snel wat te eten en te drinken gehaald en mijn bloedsuikerspiegel was weer tevreden.
GELDVERSPILLING
"Het is geen geldverspilling als je er van geniet," heeft ooit iemand tegen mij gezegd (kan zo op een Delftsblauw-tegeltje). Op het laatste moment heb ik een voorkeursstoel gereserveerd à la dertig euro: achterin het vliegtuig, naast het raam, in een rij met twee stoelen in plaats van drie of vier stoelen. Ik had dus extra ruimte aan mijn linkerkant, en dat betekende dat ik mijn buurman in de veertig niet steeds hoefde te storen als ik iets uit mijn rugzak wilde.
De man naast mij - naam? Geen idee. Blijkbaar kan je gewoon negen uur naast iemand zitten zonder de naam te weten - was er aardig en gaf mij tips betreft Curaçao en ook betreft het vliegtuig ("Hoe werkt dat scherm?" "Waar zijn de toiletten?"). Hij woont drie weken in Curaçao en vliegt dan voor een week terug naar Nederland (hoe dan?!). Hij heeft namelijk een bedrijf in zowel Curaçao als in Nederland, en dat bedrijf schildert schepen. Zijn kinderen zijn over de wereld uitgezworven en een enkele keer ziet hij hen. De beste man had een internationale baan, maar dat ging hem opbreken, dus is hij daar mee gestopt.
Oké, ik geef het op. Ik ga naar bed. Welterusten!
Klinkt als een erg mooie vlucht :)
BeantwoordenVerwijderen