Week 3: Siman di Kultura

Mijn eerste echte stagedag begon lekker, ahum. Ik heb mijn wekker niet gehoord door de airco (notitie: wekker luider zetten). Vervolgens donderde een glanzen potje uit de koelkast en lag de vloer bezaaid met glas, terwijl ik haast had. Daarentegen viel de rit naar Berg Carmel erg mee: ik arriveerde al iets na zevenen in plaats van de verwachte 07:15 uur.

SIMAN DI KULTURA
Als de bel is gegaan moeten de leerlingen zich opstellen in twee rijen (jongens versus meisjes) voor het lokaal en mogen ze naar binnen. Vervolgens start de dag met een gebed.

Weekopening van Siman di Kultura op het plein

Vandaag begon ook de Siman di Kultura: de cultuurweek over Curaçao. De leerlingen verdiepen zich in de cultuur van Curaçao.
Na het zingen van een verjaardagslied voor een van de juffen (het is eigenlijk Happy Birthday to you, maar dan in het Papiaments) reed er een zwarte auto het plein op, gevolgd door een stoet mensen in een wit shirt en met gekleurde ballonnen in hun handen. Even later bleek dat de minister van Cultuur, Marilyn Alcalá-Wallé, in die auto zat.

De weekopening duurde wel anderhalf uur en ik voelde mij wegbranden in de Caribische zon (notitie: mijzelf elke ochtend insmeren met zonnebrand).
De kinderen stonden netjes om het hele gebeuren heen en deden vrolijk mee. Ja, ze stonden. In Nederland zouden we de leerlingen laten zitten op de grond, zodat iedereen het kan zien. Maar goed, de kleintjes stonden vooraan en de grootsten achterin.

Ik verstond er helemaal niets van wat er allemaal gezegd, gevraagd en gezongen werd, maar Marilisse vertaalde het af en toe. Blijkbaar wordt er dus om en nabij 90% van de tijd Papiaments gesproken in plaats van Nederlands.

  
Tijdens de weekopening viel het mij op dat de kinderen van groep 3 blauwe broekjes droegen in plaats van de groen geruite broeken of rokken. Blijkbaar gymmen zij op vrijdag, maar dat lukte vandaag niet door tijdgebrek.
Bovendien liepen er enkele kinderen rond in vrijetijdskleding. Wat blijkt: deze leerlingen zijn vandaag jarig.
Ten slotte hebben veel kinderen vrolijk gekleurde strikken in hun haar. Het ziet er gezellig uit vanaf mijn ooghoogte.

ZEG EENS AA
Tot mijn verbazing kreeg ik vandaag direct enkele taken in de klas. Marilisse had speciaal voor mij het bureau achterin de klas opgeruimd, zodat ik daar kon zitten en kon observeren.

Nakijken van het huiswerk

De dag begon met rekenen. De leerlingen moeten getallen splitsen en dat betekent dat ze bijvoorbeeld moeten opschrijven hoeveel witte knikkers en hoeveel zwarte knikkers er zijn getekend. Of dat ze acht stippen van een lieveheersbeestje moeten tekenen.
Daarna zijn we verder gegaan met het huiswerk: de leerlingen moeten bijvoorbeeld de plek van de "aa" aankruisen in het woord "kaas" of "haak".
Vervolgens was het tijd voor schrijven. Ze zijn aan de slag gegaan met de letter "p" en ik mocht rondlopen met een rode pen om zo nu en dan de leerlingen te corrigeren.
Mijn taken ín de klas eindigden met het nakijken van het huiswerk. Tijdens het nakijken van het werk viel mij één leerling op: deze leerling begrijpt niet wat de bedoeling is en heeft lukraak wat kruisjes neergezet. Na navraag bij Marilisse blijkt dat deze leerling eigenlijk niet in deze klas hoort. Hij krijgt niet mee wat er gebeurt en wat hij moet doen. Volgende week gaat hij met zijn moeder naar de psycholoog voor enkele tests.

SOSESHI DEN MANSA EN PASTECHI
Al eerder had ik het over de gebruiken van een jarige leerling bij Berg Carmel. Naast de kleding die ze mogen dragen mogen ze ook trakteren. De leerlinge in mijn klas wilde ook trakteren bij de kleuterjuffen, die aan de andere kant van de straat zitten. Marilisse vroeg aan mij of ik wilde meelopen met haar en op deze manier kon ik ook een kijkje nemen bij de andere groepen.
De jarige kreeg een insteekhoes en een soort envelop. Ze mocht twee andere leerlingen meenemen. Bij elke klas waar we langs kwamen kreeg de jarige een paar stickers, een potlood of een setje potloden, uiteraard in ruil voor de traktatie.

Pastechi (links) en soseshi den mansa (rechts)

De traktatie hoeft, in tegenstelling tot Nederland, niet per se gezond te zijn. Marilisse klaagde al over de hoeveelheid cakejes en snoepjes die langs komen. Deze leerlinge echter had iets gezonds (?) als traktatie: soseshi den mansa (Antilliaanse worstenbroodjes, check het recept hier) en pastechi (een recept is hier te vinden).

Ten slotte bracht ik de bestellijst naar het andere gebouw en nam ik de bestellingen vervolgens mee. Op vrijdag mogen leerlingen eten bestellen, zoals een soort bevroren slush, Pringles of een dag special. Dit onder het mom "het is weekend, yay!"

IK VERSTA ER HE-LE-MAAL NIETS VAN
Verder vielen mij enkele dingen op. Wat mij het meest verbaasd is de hoeveelheid Papiaments die gesproken wordt. Het is een Nederlandse school, maar blijkbaar zegt dat niets over de hoeveelheid Nederlands die er gesproken wordt - dat is heel minimaal. Helaas is het gevolg dat leerlingen wel complete verhalen aan mij aan het vertellen zijn, maar ik versta er niets van, dus ik lach maar wat. Ik heb wel als doel om Papiaments te gaan leren door middel van een cursus.

De bestellijst

Andere punten die mij opvielen:

• Er zijn zogenaamde weekbeurten. Dat betekent dat bepaalde kinderen de juf die week helpen met bijvoorbeeld het uitdelen van de schriften.
• Op het bord staat geen planning van de dag. Voor Nederlandse begrippen verloopt een dag op een Curaçaose school rommelig en langzaam. Je wacht immers veel en het is onduidelijk wat er allemaal gaat gebeuren. De Nederlandse zweep erover! dacht ik wel eens.
• De leerlingen worden al vroeg aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid. "Je moet voor je eigen spullen zorgen; je bent groot genoeg," heb ik vandaag gehoord toen een leerling haar schrift niet bij zich had. Spullen als potloden worden van elkaar geleend.
• Als de leerling iets goed doet voor het bord krijgt het een sticker. Deze plakken ze, naast hun naam (erg handig!) op hun tafeltje.
• De kinderen hebben standaard een doekje mee voor in de pauze. De pauze duurt overigens van tien uur tot kwart over tien.
• Je kan blijkbaar gewoon bellen tijdens de les. Er was een leerling met koorts (er schijnt een griepgolf te heersen hier. Eén leerling ligt zelfs al vanaf 7 september in het ziekenhuis, vertelde Marilisse), en Marilisse belde de ouders om haar op te halen.