Week 3: It's a small world

Ik had dus gehoopt dat ik vandaag lekker lang kon uitslapen door mijn >24 uur dag, maar nope... Rond drie uur plaatselijke tijd werd ik koukleumend wakker door de airco. Brr, alsof ik op de Noordpool sliep. De airco reageerde ook niet snel op de afstandsbediening en ik was dus meteen wakker. Maar goed, airco uit, vest aan en weer slapen. Tot vijf uur 's nachts. Toen had ik het bloedheet...

NOG EVEN OVER HET VLIEGTUIG...
Ik was verbaasd over de hoeveelheid eten en drinken die gratis geserveerd werd in het vliegtuig. En het eten was zo slecht nog niet. We kregen zelfs een ijsje toe...! Omdat ik van tevoren een 'speciale' maaltijd had besteld kreeg ik als een van de eersten mijn warme maaltijd: rond een uur of elf al (Nederlandse tijd). Dat was wel iets te vroeg naar mijn mening, maar het was wel lekker!

Het uitzicht vanuit het vliegtuig was niet erg spectaculair. Al snel vlogen we over Engeland en daarna was er één grote blauwe ruimte onder ons. Je beseft je dat de wereld zo kwetsbaar en nietig is. Aan de andere kant ben ik ook wel verbaasd dat ik in minder dan tien uur vliegen aan de andere kant van de wereld ben... Het voelt zo onwerkelijk. Een besef dat ik eigenlijk zo op het vliegtuig had kunnen stappen om naar weet-ik-veel-waar te reizen. It's a small world.

BILLEN KNIJPEN

Rond één uur plaatselijke tijd landden we dan op Hato, Curaçao. Gek genoeg voelde het ook alsof het middag was en had ik niet zozeer 'last' van de tijd in Nederland. Misschien kwam dat ook doordat ik mijn horloge bij aankomst direct op de plaatselijke tijd had gezet. 

Vanuit het vliegtuig zag het land er verdord uit. Maar toen ik de slurf in stapte kreeg ik een klapper van een temperatuurverschil in mijn gezicht gesmeten: stond ik daar dan in mijn shirt met lange mouwen en een sjaal in een klimaat van +30 graden Celcius. Achteraf gezien had ik geen hoodie én geen vest nodig (iedereen zei tegen mij dat het koud was in het vliegtuig) - een shirt met lange mouwen en een sjaal is voldoende. Maar het schijnt ook dat het achter in het vliegtuig warmer is dan voor in het vliegtuig. "De airco werkt minder goed voorin," aldus de man naast mij.

Het was even knijpen met de billen bij de paspoortcontrole, want de beste man vroeg om mijn stageovereenkomst en niet om mijn o-zo-dure Verklaring van Rechtswege (een document dat bij aanvraag een geboorteuittreksel, VOG en paspoort nodig heeft, plus ongeveer 250 euro, en dan heb ik daar de kosten van de andere documenten niet bij opgeteld). Ja, mijn stageovereenkomst had ik niet geprint... Volgens mij had de man geen zin in gedoe en liet hij mij al snel door, haha.