Week 4: Afsluiting Siman di Kultura
M'n eerste stageweek zit erop en ik weet nog niet zo heel goed wat ik er van moet vinden. Natuurlijk is het gehele concept van het stagelopen in het basisonderwijs nieuw voor mij en ook daar moet ik erg aan wennen, naast de gebruikelijke cultuurverschillen qua onderwijs.
IK SPREEK GEEN PAPIAMENTS...!
Tijdens de stagedagen heb ik vooral nagekeken, leerlingen gecorrigeerd tijdens het zelfstandig werken en individueel gelezen met de kinderen. Volgende week ga ik proberen om een les te geven, en Marilisse zal het af en toe in het Papiaments vertalen als de leerlingen het niet begrijpen.
De taalbarrière blijft mij hier dwarszitten en erg leuk vind ik het inmiddels niet meer. Afgelopen vrijdag was het bijvoorbeeld hectisch in de klas en op school door de afsluiting van Siman di Kultura (daar lees je verderop meer over) en af en toe liep Marilisse weg. Het geluidsniveau steeg onmiddellijk - sommige kinderen begonnen zelfs te zingen - en als ik er dan wat van zei bleef het enkele seconden stil en daarna steeg het geluidsniveau weer. Sommige kinderen hadden er last van en wezen naar de klassenregel, maar dat hielp niet. Op dat moment weet ik niet zo goed wat ik moet doen en na een paar waarschuwingen wacht ik maar tot Marilisse weer terug is.
Ik heb het idee dat de kinderen heus wel verstaan dat het zachter moet, maar luisteren... nah. Even later begreep ik van Sabrina dat leerlingen hier veel vrijer zijn dan in Nederland en dat je op basis van relatie kan zorgen dat ze naar je luisteren. "De kinderen hebben hier niet automatisch respect voor je, dat moet je echt verdienen." Ik moet wel zeggen dat dit in Nederland ook aan het veranderen is - ten minste, in het voortgezet onderwijs.
AUTO-ONGELUK
Niet alleen het niet-luisteren zit mij dwars, maar ook het feit dat ik er helemaal niets van versta wat een leerling mij vertelt. De leerlingen praten tegen mij aan en uit de toon van hun verhaal probeer ik een bijpassende gezichtsuitdrukking te maken of een paar woorden te zeggen, maar ik vind het jammer dat ik er niet op de juiste manier op kan reageren of dat ik niet door kan vragen.
Zo zat er afgelopen vrijdag een meisje huilend in de klas en ik kon er maar niet achter komen waarom ze huilde. Had de juf haar gestraft (omdat ik dus geen Papiaments spreek kan ik niet altijd volgen waar Marilisse het over heeft en wanneer ze een leerling straft)? Of was er iets anders aan de hand? Uiteindelijk bleek dat zij onderweg naar school een auto-ongeluk hadden gekregen, waar zij erg van geschrokken was.
Het voordeel van het communiceren op deze manier is wel dat je gaat voelen wat de ander bedoelt. Of, zoals Hannema dat zo mooi omschrijft in haar boek Reizen volgens Hannema (p. 10 in hoofdstuk Frankrijk, 2018):
"Taal is fascinerend door zijn onbereikbaarheid [...] Zonder passende woorden ga je in plaats van luisteren proberen te voelen wat iemands bedoelingen zijn."
ZWEVEND BLOKJE
Ten slotte kan ik door de taalbarrière de leerlingen niet goed helpen. Ik kan niet uitleggen wat ze moeten doen of hoe ze een bepaalde taak moeten voltooien.
Zo zijn we afgelopen donderdag aan de slag gegaan met ruimtelijk inzicht door met blokken bepaalde bouwsels uit het boek na te maken. Je ziet dat leerlingen niet altijd begrijpen dat dat uitstekende blokje aan de achterzijde van het bouwsel geen zwevend blokje is; er horen nog twee blokjes onder, maar die zie je niet op het plaatje. Tja, hoe ga je dat uitleggen aan een leerling die geen Nederlands spreekt? Je kan het wel laten zien, maar dan bouw je het bouwsel voor hén in plaats van dat zij het zelf moeten doen.
Oké, het klaaguurtje hebben we gehad, nu gaan we door naar de leuke dingen.
ROZENKRANS
Op donderdag startten we met de maandopening van de Mariamaand (waarom precies deze dag weet ik niet, immers start op maandag de nieuwe maand). Sommige leerlingen brachten bloemen mee en legden die op de speciaal ingerichte tafel. Daarna zijn we gaan bidden met elkaar. Voor mijn gevoel duurde dit gebed erg lang - ik denk wel tien minuten à een kwartier - maar ik begreep er wederom niets van.
De Mariamaand in oktober is een uitbreiding van het oorspronkelijke feest van Maria van de Rozenkrans. Dit wordt altijd gevierd op 7 oktober en heet ook wel "Heilige Maagd van de Rozenkrans". Op deze datum in 1571 vond de zeeslag bij Lepanto plaats, waarbij de christelijke troepen de Turkse Ottomanen versloegen. Pius (1566 - 1572) schreef deze overwinning toe aan de hulp van de Maagd Maria, verkregen door het bidden van de Rozenkrans.
CURAÇAOSE MUZIEK
Naast de start van de Mariamaand vonden er ook nog vele activiteiten plaats rondom Siman di Kultura. Donderdag hadden de leerlingen een interactieve voorstelling over Curaçaose muziek, waarbij de leerlingen zelf ook mochten trommelen.
De muziek- en dansstijl die je in de video hoort heet Tambú en werd meegenomen door slaven uit Afrika. De drum, tambú, staat centraal bij deze ritmische muziek en de andere instrumenten zijn gemaakt van (delen van) landbouwinstrumenten. In de video hoor je ook een soort geklingel: dat is de Chapi, gemaakt van een schoffel.
CURAÇAOSE LEKKERNIJEN
Op vrijdag werd de Siman di Kultura feestelijk afgesloten met een markt vol Curaçaose lekkernijen en een feest. De foto's en video's kan je hier vinden (hieronder een selectie). De kinderen liepen in vrijetijdskleding rond, aangezien het te warm was voor de traditionele kleding. De lekkernijen zijn allemaal door de ouders van de leerlingen gemaakt/gekocht en de opbrengst van de markt gaat naar de cadeaus voor het Sinterklaasfeest.
Uiteraard heb ik zelf ook het een en ander gekocht en geprobeerd. Alexander, een kind van een Nederlandse vader, raadde mij de zandkoekjes aan. Eigenlijk smaakt dat net zoals in Nederland. Koi lechi, de snoepjes gemaakt van melkpoeder, zijn echter niet mijn favoriet.
Ze verkochten ook typische Curaçaose drankjes. Marilisse raadde mij de tamaride-limonade af: "Daar krijg je buikloop van als je niet oppast." In plaats daarvan heb ik limoensap geprobeerd, maar dat herinnerde mij aan de nare ervaring van het medicijn dat ik als kind moest drinken om van mijn verstopping af te komen. Bah.
FEEST!
Aan het einde van de dag vond er één groot feest plaats bij de kleuters. Er werd in alle vrolijkheid mee gedanst met de band die stond op te treden.
Na de lesdag was het mogelijk om typische Curaçaose soepen te eten, maar dat had je blijkbaar moeten bestellen. Een gemiste kans dus!
IK SPREEK GEEN PAPIAMENTS...!
Tijdens de stagedagen heb ik vooral nagekeken, leerlingen gecorrigeerd tijdens het zelfstandig werken en individueel gelezen met de kinderen. Volgende week ga ik proberen om een les te geven, en Marilisse zal het af en toe in het Papiaments vertalen als de leerlingen het niet begrijpen.
De taalbarrière blijft mij hier dwarszitten en erg leuk vind ik het inmiddels niet meer. Afgelopen vrijdag was het bijvoorbeeld hectisch in de klas en op school door de afsluiting van Siman di Kultura (daar lees je verderop meer over) en af en toe liep Marilisse weg. Het geluidsniveau steeg onmiddellijk - sommige kinderen begonnen zelfs te zingen - en als ik er dan wat van zei bleef het enkele seconden stil en daarna steeg het geluidsniveau weer. Sommige kinderen hadden er last van en wezen naar de klassenregel, maar dat hielp niet. Op dat moment weet ik niet zo goed wat ik moet doen en na een paar waarschuwingen wacht ik maar tot Marilisse weer terug is.
Ik heb het idee dat de kinderen heus wel verstaan dat het zachter moet, maar luisteren... nah. Even later begreep ik van Sabrina dat leerlingen hier veel vrijer zijn dan in Nederland en dat je op basis van relatie kan zorgen dat ze naar je luisteren. "De kinderen hebben hier niet automatisch respect voor je, dat moet je echt verdienen." Ik moet wel zeggen dat dit in Nederland ook aan het veranderen is - ten minste, in het voortgezet onderwijs.
AUTO-ONGELUK
Niet alleen het niet-luisteren zit mij dwars, maar ook het feit dat ik er helemaal niets van versta wat een leerling mij vertelt. De leerlingen praten tegen mij aan en uit de toon van hun verhaal probeer ik een bijpassende gezichtsuitdrukking te maken of een paar woorden te zeggen, maar ik vind het jammer dat ik er niet op de juiste manier op kan reageren of dat ik niet door kan vragen.
Zo zat er afgelopen vrijdag een meisje huilend in de klas en ik kon er maar niet achter komen waarom ze huilde. Had de juf haar gestraft (omdat ik dus geen Papiaments spreek kan ik niet altijd volgen waar Marilisse het over heeft en wanneer ze een leerling straft)? Of was er iets anders aan de hand? Uiteindelijk bleek dat zij onderweg naar school een auto-ongeluk hadden gekregen, waar zij erg van geschrokken was.
Het voordeel van het communiceren op deze manier is wel dat je gaat voelen wat de ander bedoelt. Of, zoals Hannema dat zo mooi omschrijft in haar boek Reizen volgens Hannema (p. 10 in hoofdstuk Frankrijk, 2018):
"Taal is fascinerend door zijn onbereikbaarheid [...] Zonder passende woorden ga je in plaats van luisteren proberen te voelen wat iemands bedoelingen zijn."
ZWEVEND BLOKJE
Ten slotte kan ik door de taalbarrière de leerlingen niet goed helpen. Ik kan niet uitleggen wat ze moeten doen of hoe ze een bepaalde taak moeten voltooien.
Zo zijn we afgelopen donderdag aan de slag gegaan met ruimtelijk inzicht door met blokken bepaalde bouwsels uit het boek na te maken. Je ziet dat leerlingen niet altijd begrijpen dat dat uitstekende blokje aan de achterzijde van het bouwsel geen zwevend blokje is; er horen nog twee blokjes onder, maar die zie je niet op het plaatje. Tja, hoe ga je dat uitleggen aan een leerling die geen Nederlands spreekt? Je kan het wel laten zien, maar dan bouw je het bouwsel voor hén in plaats van dat zij het zelf moeten doen.
Oké, het klaaguurtje hebben we gehad, nu gaan we door naar de leuke dingen.
ROZENKRANS
 |
| Oktober is Mariamaand |
De Mariamaand in oktober is een uitbreiding van het oorspronkelijke feest van Maria van de Rozenkrans. Dit wordt altijd gevierd op 7 oktober en heet ook wel "Heilige Maagd van de Rozenkrans". Op deze datum in 1571 vond de zeeslag bij Lepanto plaats, waarbij de christelijke troepen de Turkse Ottomanen versloegen. Pius (1566 - 1572) schreef deze overwinning toe aan de hulp van de Maagd Maria, verkregen door het bidden van de Rozenkrans.
CURAÇAOSE MUZIEK
Naast de start van de Mariamaand vonden er ook nog vele activiteiten plaats rondom Siman di Kultura. Donderdag hadden de leerlingen een interactieve voorstelling over Curaçaose muziek, waarbij de leerlingen zelf ook mochten trommelen.
De muziek- en dansstijl die je in de video hoort heet Tambú en werd meegenomen door slaven uit Afrika. De drum, tambú, staat centraal bij deze ritmische muziek en de andere instrumenten zijn gemaakt van (delen van) landbouwinstrumenten. In de video hoor je ook een soort geklingel: dat is de Chapi, gemaakt van een schoffel.
CURAÇAOSE LEKKERNIJEN
Op vrijdag werd de Siman di Kultura feestelijk afgesloten met een markt vol Curaçaose lekkernijen en een feest. De foto's en video's kan je hier vinden (hieronder een selectie). De kinderen liepen in vrijetijdskleding rond, aangezien het te warm was voor de traditionele kleding. De lekkernijen zijn allemaal door de ouders van de leerlingen gemaakt/gekocht en de opbrengst van de markt gaat naar de cadeaus voor het Sinterklaasfeest.
Uiteraard heb ik zelf ook het een en ander gekocht en geprobeerd. Alexander, een kind van een Nederlandse vader, raadde mij de zandkoekjes aan. Eigenlijk smaakt dat net zoals in Nederland. Koi lechi, de snoepjes gemaakt van melkpoeder, zijn echter niet mijn favoriet.
Ze verkochten ook typische Curaçaose drankjes. Marilisse raadde mij de tamaride-limonade af: "Daar krijg je buikloop van als je niet oppast." In plaats daarvan heb ik limoensap geprobeerd, maar dat herinnerde mij aan de nare ervaring van het medicijn dat ik als kind moest drinken om van mijn verstopping af te komen. Bah.
FEEST!
Aan het einde van de dag vond er één groot feest plaats bij de kleuters. Er werd in alle vrolijkheid mee gedanst met de band die stond op te treden.
Na de lesdag was het mogelijk om typische Curaçaose soepen te eten, maar dat had je blijkbaar moeten bestellen. Een gemiste kans dus!
 |
| Antilliaanse schelpdierensoep |
 |
| Antilliaanse rundvleessoep |
 |
| Antilliaanse kippensoep |
LITERATUURLIJST
Hannema, I.
(2018). Reizen volgens Hannema: over reislust, ontwortelen en thuiskomen.
Amsterdam/Antwerpen: Uitgeverij De Arbeiderspers.
Reacties
Een reactie posten