Week 4: Hans en Grietje
Stel je voor: je loopt over de boulevard langs het strand. Het is 29 graden Celsius. Op de achtergrond schalt Kingston Town uit de speakers, afkomstig van een van de vele kleine winkeltjes.
Je zet je rechtervoet voorzichtig in het warme, witte zand. Je linkervoet, die nog op de door de zon verwarmde trap staat, volgt als vanzelfsprekend. Je wiebelt je tenen zacht heen en weer door de kleine, aangename korrels.
Voet voor voet loop je in een rustig tempo naar de branding. Geen haast, geen stress. Het helderblauwe water komt je tegemoet en ziet er uitnodigend uit. Je ziet de zon tussen de wolken door langzaamaan naar beneden zakken.
BOKS!
Na m'n stage ben ik doorgereden naar Mambo Beach om daar te relaxen na een warme schooldag. Dit is inmiddels al mijn derde stagedag en ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Vooral de taalbarrière zit mij dwars.
Het is een Nederlandse school, maar er wordt voornamelijk Papiaments gesproken, "anders begrijpen de kinderen het niet," aldus mijn begeleider.
Na een aantal dagen merk ik dat het ene kind wel goed Nederlands spreekt en mij spontaan vertelt dat haar moeder vandaag jarig is, maar het andere kind begrijpt niet dat hij een andere leerling mag gaan halen om samen met mij te lezen (de meeste kinderen hebben moeite met lezen en krijgen dan van mij individuele begeleiding).
WAKKER MAKEN VOOR HET BIDDEN
Waar ik verder erg van baal is het klimaat in de klas, en dan heb ik het niet over een leerklimaat. Het is een 'open' leslokaal, waarbij de ramen en de deur openstaan om de wind te laten doorwaaien. Op het plafond hangen enkele ventilatoren die voor een aardige wind zorgen - de papieren vliegen weg - maar het helpt niet echt. Na de pauze vallen mijn ogen letterlijk dicht en ben ik toe aan mijn bed. Ook de andere stagiaires hebben er last van en zelfs de kinderen vallen (bijna) in slaap. Ik heb bijvoorbeeld gisteren een kind moeten wakker maken voor het bidden... Zou het komen doordat het extreem warm is deze maand of is dit dagelijkse kost?
BELONEN EN STRAFFEN
Marilisse heeft deze week een nieuwe manier van belonen en straffen geïntroduceerd bij de leerlingen van groep 3b. Elke leerling 'is' een knijper (er staan geen namen op, wel nummers: blijkbaar heeft elk kind een nummer. Best wel een vreemde filosofie als je vaak visies leest van scholen waarin staat dat het kind geen nummer is, maar wordt gezien als een uniek individu) en begint aan het begin van de dag bij "klaar om te leren!". Doet het kind iets verkeerd, dan zakt het in de ladder. Doet het kind iets goed, dan stijgt het juist in de ladder. Dat stapje voor stapje, dus het kind kan niet plots van "klaar om te leren!" naar "denk na" gaan.
Als docent in het voortgezet onderwijs ga je er ook over nadenken om dit soort dingen in je eigen klassen te gebruiken. Aan de ene kant is het voor de leerling meteen duidelijk waar hij of zij staat en het is ook gericht op beloning in plaats van alleen straffen, maar voor pubers is het wellicht te kinderachtig. Anderzijds hoor je ook verhalen van andere studenten die methodes gebruiken die in de eerste plaats kinderachtig lijken, zoals het uitdelen van stickers, maar het werkt blijkbaar wel...!
Maar je gaat ook aan de praktische kant denken met deze creatieve uitspattingen. Wat doe je als je geen eigen lokaal hebt? Sleep je het dan steeds mee van lokaal naar lokaal? En heb jij er zin in om voor elke leerling een knijper te beschrijven? Want stel je voor dat je vijf klassen hebt; dan ben je nog wel even bezig...
MIDDELBARE SCHOOL?
Het schoolhoofd wilde mij vandaag spreken omdat ik eigenlijk stage hoor te lopen in het voortgezet onderwijs. Ze vroeg of ik liever niet op een middelbare school wilde stagelopen. Ik had natuurlijk met een reden om groep 3 gekozen, maar ik zit er aan te denken om het half-half te doen: twee dagen basisschool en twee dagen middelbare school. Tja, als het schoolhoofd het er toch over heeft en zegt contacten te hebben... Ze wilde ook graag mijn expertise inzetten bij de hogere groepen van de basisschool, ook omdat de taalbarrière in die groepen niet zo groot is, dus ik ben benieuwd... Eerst nog overleggen.
SIMAN DI KULTURA
De cultuurweek van Curaçao wordt deze week voortgezet en afgelopen dinsdag was er een meneer aanwezig die een verhaal vertelde/voorlas uit een boek. Ik kon het zelf niet verstaan omdat het in het Papiaments was, maar Marilisse heeft het voor mij vertaald.
Het verhaal gaat over een gezin met een stuk of zeven kinderen. Omdat het gezin arm is en er niet voor iedereen genoeg eten is, besloot de vader om vijf kinderen ergens op straat achter te laten, een soort Hans en Grietje dus. Onderweg kwamen zij een man tegen, die hen vertelde dat ze vertrouwen moesten hebben in de situatie. Want de man was niet zomaar een man, nee, het was God! En zo kreeg het gezin genoeg te eten en konden ze bij elkaar blijven.
Ook betreft eten is hier geen gebrek. De supermarkten staan vol met Curaçaose lekkernijen, speciaal voor deze week (maar anders ook gewoon in de winkel te vinden). Tja, als ik toch op Curaçao ben kan ik dit soort dingen niet laten liggen, en ik heb bij Marilisse navraag gedaan wat het precies is.
De gele heet kokoda. Het is snoep gemaakt van kokosnoot. Met kleurstof kan je het een specifieke kleur geven, zoals rood, roze, of - in dit geval - geel.
Naast de gele heet het snoepje koi lechi. Ze zijn op de Antillen erg geliefd en worden gemaakt van poedermelk (kan je in de toko kopen).
De ronde heet tentalaria en is ook Antilliaans snoepgoed. Het is een soort marsepein.
Ten slotte heet het "pindarotsje" djente di kachó. Oorspronkelijk komt het uit Jamaica.
Tot nu toe heb ik alleen het "pindarotsje" gegeten en wow, wat was dat zoet. Er zit volgens mij ook een soort marsepein in als basis.
Je zet je rechtervoet voorzichtig in het warme, witte zand. Je linkervoet, die nog op de door de zon verwarmde trap staat, volgt als vanzelfsprekend. Je wiebelt je tenen zacht heen en weer door de kleine, aangename korrels.
Voet voor voet loop je in een rustig tempo naar de branding. Geen haast, geen stress. Het helderblauwe water komt je tegemoet en ziet er uitnodigend uit. Je ziet de zon tussen de wolken door langzaamaan naar beneden zakken.
Het water trekt zich terug en jij zet je voet in de branding. De warmte van het zand onder je trekt je voet in. Je voelt je net prinses Ariël uit de Disneyfilm De kleine zeemeermin 2 als het water je voet omsluit. Genieten met een hoofdletter G...
BOKS!
Na m'n stage ben ik doorgereden naar Mambo Beach om daar te relaxen na een warme schooldag. Dit is inmiddels al mijn derde stagedag en ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Vooral de taalbarrière zit mij dwars.
Het is een Nederlandse school, maar er wordt voornamelijk Papiaments gesproken, "anders begrijpen de kinderen het niet," aldus mijn begeleider.
Na een aantal dagen merk ik dat het ene kind wel goed Nederlands spreekt en mij spontaan vertelt dat haar moeder vandaag jarig is, maar het andere kind begrijpt niet dat hij een andere leerling mag gaan halen om samen met mij te lezen (de meeste kinderen hebben moeite met lezen en krijgen dan van mij individuele begeleiding).
Met handen- en voetenwerk komen we er wel als het om schooldingen gaat, maar een spontaan gesprekje zit er niet in en daar baal ik van. Toch lijkt het de meeste kinderen niets te schelen en geven ze mij aan het begin en/of het einde van de dag een knuffel, een hand, een boks of een highfive. De jongen voor mijn bureau zit bijvoorbeeld constant met zijn vuist in de lucht en vraagt om een boks, haha.
WAKKER MAKEN VOOR HET BIDDEN
Waar ik verder erg van baal is het klimaat in de klas, en dan heb ik het niet over een leerklimaat. Het is een 'open' leslokaal, waarbij de ramen en de deur openstaan om de wind te laten doorwaaien. Op het plafond hangen enkele ventilatoren die voor een aardige wind zorgen - de papieren vliegen weg - maar het helpt niet echt. Na de pauze vallen mijn ogen letterlijk dicht en ben ik toe aan mijn bed. Ook de andere stagiaires hebben er last van en zelfs de kinderen vallen (bijna) in slaap. Ik heb bijvoorbeeld gisteren een kind moeten wakker maken voor het bidden... Zou het komen doordat het extreem warm is deze maand of is dit dagelijkse kost?
BELONEN EN STRAFFEN
Als docent in het voortgezet onderwijs ga je er ook over nadenken om dit soort dingen in je eigen klassen te gebruiken. Aan de ene kant is het voor de leerling meteen duidelijk waar hij of zij staat en het is ook gericht op beloning in plaats van alleen straffen, maar voor pubers is het wellicht te kinderachtig. Anderzijds hoor je ook verhalen van andere studenten die methodes gebruiken die in de eerste plaats kinderachtig lijken, zoals het uitdelen van stickers, maar het werkt blijkbaar wel...!
Maar je gaat ook aan de praktische kant denken met deze creatieve uitspattingen. Wat doe je als je geen eigen lokaal hebt? Sleep je het dan steeds mee van lokaal naar lokaal? En heb jij er zin in om voor elke leerling een knijper te beschrijven? Want stel je voor dat je vijf klassen hebt; dan ben je nog wel even bezig...
MIDDELBARE SCHOOL?
Het schoolhoofd wilde mij vandaag spreken omdat ik eigenlijk stage hoor te lopen in het voortgezet onderwijs. Ze vroeg of ik liever niet op een middelbare school wilde stagelopen. Ik had natuurlijk met een reden om groep 3 gekozen, maar ik zit er aan te denken om het half-half te doen: twee dagen basisschool en twee dagen middelbare school. Tja, als het schoolhoofd het er toch over heeft en zegt contacten te hebben... Ze wilde ook graag mijn expertise inzetten bij de hogere groepen van de basisschool, ook omdat de taalbarrière in die groepen niet zo groot is, dus ik ben benieuwd... Eerst nog overleggen.
SIMAN DI KULTURA
De cultuurweek van Curaçao wordt deze week voortgezet en afgelopen dinsdag was er een meneer aanwezig die een verhaal vertelde/voorlas uit een boek. Ik kon het zelf niet verstaan omdat het in het Papiaments was, maar Marilisse heeft het voor mij vertaald.
Het verhaal gaat over een gezin met een stuk of zeven kinderen. Omdat het gezin arm is en er niet voor iedereen genoeg eten is, besloot de vader om vijf kinderen ergens op straat achter te laten, een soort Hans en Grietje dus. Onderweg kwamen zij een man tegen, die hen vertelde dat ze vertrouwen moesten hebben in de situatie. Want de man was niet zomaar een man, nee, het was God! En zo kreeg het gezin genoeg te eten en konden ze bij elkaar blijven.
Ook betreft eten is hier geen gebrek. De supermarkten staan vol met Curaçaose lekkernijen, speciaal voor deze week (maar anders ook gewoon in de winkel te vinden). Tja, als ik toch op Curaçao ben kan ik dit soort dingen niet laten liggen, en ik heb bij Marilisse navraag gedaan wat het precies is.
De gele heet kokoda. Het is snoep gemaakt van kokosnoot. Met kleurstof kan je het een specifieke kleur geven, zoals rood, roze, of - in dit geval - geel.
Naast de gele heet het snoepje koi lechi. Ze zijn op de Antillen erg geliefd en worden gemaakt van poedermelk (kan je in de toko kopen).
De ronde heet tentalaria en is ook Antilliaans snoepgoed. Het is een soort marsepein.
Ten slotte heet het "pindarotsje" djente di kachó. Oorspronkelijk komt het uit Jamaica.
Tot nu toe heb ik alleen het "pindarotsje" gegeten en wow, wat was dat zoet. Er zit volgens mij ook een soort marsepein in als basis.
Wat een heerlijke plek om te ontspannen op een warme dag na het werk. Kennelijk is het weer 'overal' in de war (gezien onze snikhete zomer). Papiaments lijkt mij niet gemakkelijk...ik ken maar een paar woorden. Als je het de hele dag hoort kun je het je wel snel eigen maken. Een mooie uitdaging! Een goed voorstel van het schoolhoofd; ben benieuwd naar het vervolg! Haha snoep bestaat overal en moet je geproefd hebben. Leerzaam om te zien hoe ze op dit plekje van de aarde omgaan met (ongewenst) gedrag.
BeantwoordenVerwijderen