Week 3: De Jumbo in Curaçao

Na ruim 1,5 uur na aankomst stond ik ein-de-lijk in de hal van de kleine luchthaven en zocht ik naar mijn naambordje. Ik werd namelijk door de man van de eigenaar van het appartement opgehaald en naar het appartement gebracht.

Tijdens de twintig minuten durende rit vertelde de man (naam vergeten) over Curaçao en reden we langs enkele bekende hotspots. Zo reden we over de hoge Koningin Julianabrug. Je had daardoor een prachtig uitzicht over Willemstad, en een wat minder prachtig uitzicht over de beruchte olieraffinaderij. Het was wel opvallend dat de man mij alleen wees op de rechterkant van de brug.
Verder viel het mij op dat zelfs de verkeersborden Nederlands waren. Zelfs de bewegwijzering bestaat uit blauwe borden. Voor een moment dacht ik dat ik in Nederland was, maar de palmbomen en de vrolijk gekleurde gebouwen vermoeden toch iets anders.

Uiteindelijk kwamen we veilig aan in de Nijmegenstraat, de straat waar mijn appartement in staat (op minder dan vijf minuten rijden van het beroemde Mambo Beach). Ja, "veilig", want de wegen en de verkeersregels zijn toch iets anders dan in Nederland. De weg is geasfalteerd, maar hier en daar zitten er gaten of ophogingen in de weg. Daarnaast hoef je als passagier achterin de taxi geen gordel te dragen. Ten slotte wordt telefoongebruik tijdens het rijden hier meer gedoogd dan in Nederland.

PREPAID ELEKTRICITEIT
Mijn appartement grenst aan het appartement van de eigenaren en bestaat uit een ruime slaapkamer, een keuken en een kleine badkamer. Toch vond ik de inrichting tegenvallen: het is namelijk erg kaal. In de slaapkamer staat een tweepersoonsbed, een televisie en een stoffen kast. Verder helemaal niets, nada, noppes.

Wat hier de normaalste zaak van de wereld is, is het van tevoren kopen van elektriciteit. Een soort prepaid. Daar moet je in Nederland helemaal niet aan denken...!
Het werkt als volgt: bij mij in de keuken hangt een meter die precies aangeeft hoeveel kWh je hebt gekocht. Als die onder de tien kWh schiet begint het irritant te piepen en dan weet je dat je nieuwe kWh's moet kopen. In een keukenla ligt een bonnetje met daarop de code van de meter. Je rijdt naar een loket van Pagatinu, te vinden bij benzinestations of supermarkten. Daar vertel je voor hoeveel NAF (Antilliaanse Gulden) je stroomt wilt en lever je het bonnetje in. Vervolgens betaal je en krijg je nog een bonnetje. Daar staat een code op die je moet intoetsen op je kastje. Vervolgens heb je weer een aantal kWh en kan je de airco weer aanzetten. Hier kan je de werkwijze nog nalezen.


ONVERWACHTE DREMPELS
Maandagavond werd ook mijn huurauto geleverd: een Kia Picanto. Doordat de vorige huurders niet zo netjes zijn omgegaan met de huurauto kreeg ik tijdelijk een vervangende uit 2015.
Zoals jullie wellicht eerder hebben gelezen heb ik gekozen voor een automaat, terwijl ik eigenlijk altijd in een handgeschakelde auto heb gereden. Om eerlijk te zijn was ik bang dat ik er heel erg aan moest wennen. Gelukkig is dat niet het geval: ik vind het heerlijk om een automaat onder mijn kont te hebben! Het rijdt zo makkelijk en ik hoef mij op heuveltjes geen zorgen meer te maken of de auto achteruit zal glijden... Alsof ik over de weg vlieg (soms doe ik dat wel letterlijk, want op de meest onverwachte plekken zijn er drempels. Vooral in het donker zie je ze niet).
Het verkeer op Curaçao is ook erg relaxed en mensen hebben hier ook geen kort lontje, zoals in Nederland wel het geval is. De voorrangsregels zijn iets anders, maar er werd mij verteld dat je iedereen gewoon de ruimte moet geven en dan komt het vanzelf goed. Mensen geven elkaar gewoon voorrang, ook al moet dat niet. Poko poko (langzaam aan).

Zelfs de kentekenplaten zien er prachtig uit

Binnen de bebouwde kom mag je 40 à 45 kilometer per uur rijden en op de ringweg 80 kilometer per uur. Mensen halen je zowel links als rechts in. En op een rotonde moet je voorrang geven aan mensen die van rechts komen, zelfs als je op de rotonde stáát.

PINDAKAAS IN DE SCHAPPEN?!
's Avonds ben ik nog even naar de dichtstbijzijnde supermarkt geweest om wat boodschappen te halen: New Boulevard MarketPlace. En ik moest lachen, want er staat gewoon pindakaas in de schappen! Ook kom je Nederlandse merken tegen, zoals Jumbo en Verkade. Eigenlijk staat er een mix van producten uit allerlei verschillende landen in de schappen, zoals uit Amerika, Nederland en Spanje.

Gisteren ben ik naar Mangusa geweest, dé supermarkt voor de locals. Het schijnt een van de goedkoopste supermarkten van Curaçao te zijn. Ja, je kan ook naar de Albert Heijn (die hebben ze hier gewoon), maar die is natuurlijk erg duur, omdat alles uit Nederland wordt geïmporteerd. Mangusa is eigenlijk een kleine versie van de Franse supermarché en ze hebben tig varianten en merken van een bepaald product, zoals spaghetti. Ik heb echt mijn tijd genomen om boodschappen te doen. Ik kon alleen geen prijs per kilogram vinden op de etiketten, dus dat is niet erg efficiënt. Soms wordt het gewicht ook aangegeven in pond en dat maakt het er al helemaal niet makkelijk op.
Even terugkomend op de lage bloeddruk: er ligt hier gewoon drop in de schappen. En hagelslag. En pindakaas...

Notities als je in Curaçao boodschappen gaat doen: je mag geen rugzak mee de winkel in nemen en als je wilt pinnen is het de normaalste zaak van de wereld dat de caissière je pinpas in het apparaat steekt. Zij moeten namelijk het bedrag handmatig intoetsen. Oh ja, en de boodschappen worden voor je ingepakt en ze brengen het naar je auto toe. Het is normaal om die persoon een fooi van een à twee gulden te geven, maar ik voelde mij heel erg lullig, want ik had nog geen contant geld op zak...

VOGELS OP BILJETTEN
Op mijn to-do-list stond ook nog het aanschaffen van een SIM-kaart en het pinnen van Antilliaanse Guldens. Na een geluk bij een ongeluk (navigatie stuurde mij constant verboden-in-te-rijden-wegen in of verboden-om-te keren) vond ik een telefoonwinkel. Ik ben nu dus ook te bereiken via de telefoon/SMS in Curaçao (stuur een reactie voor het nummer).
Het geld ziet er heel mooi uit: er staan allemaal vogels op de biljetten. Oh ja, ter informatie: 1 Antilliaanse Gulden is ongeveer 0,46 euro (koers verschilt per dag).

BETALEN VOOR HET STRAND
Na al dat geregel was het tijd om te relaxen. Badpak aan, handdoek mee, insmeren met zonnebrand (!) en op naar Mambo Beach! Ik dwaalde wat rond op het strand - moet je serieus betalen om op het strand te zitten? - maar ik kreeg het warm en vroeg aan de dame achter de bar hoe het precies zat. "Ze komen langs en dan betaalt u." Oké dan. Maar hoe weten ze dan wie er wel of niet betaalt heeft? Achteraf gezien zag ik dat de mensen met een blauw shirt en een portemonnee om hun middel dat niet weten: ze vragen het gewoon. Ik heb 6,00 NAF betaald voor een plekje in de schaduw mét ligbed.

Op Mambo Beach

Na een tijdje kwam er iemand naast mij zitten en ik vroeg aan haar hoe het precies zat met het betalen voor een strand. Dat schijnt hier dus doodnormaal te zijn, alhoewel er ook stranden zijn waar dat niet hoeft, zoals Grote Knip.
Marlyn was al een week in Curaçao om vakantie te vieren bij een vriendin die hier woont, en volgende week vliegt ze terug naar Nederland. Ze komt hier geregeld en had ook wat tips voor mij, zoals:

• De openluchtbioscoop op Mambo Beach, inclusief popcorn.
• De BBQ Express bij de Carbasbaai: goedkoop en lekker eten.
• De (gratis) stranden bij Westpunt.
• Het doen van een buggytour.  

Even later kwam haar vriendin Alexa aanschuiven en hebben we het gehad over het leven op Curaçao.
Wel... het leven is hier niet te betalen. Alle prijzen zijn "gemaakt" voor toeristen, met alle gevolgen van dien voor de lokale bevolking. Sommige gezinnen kunnen bijvoorbeeld de airco niet betalen. Mensen verdienen hier ook niet veel: Alexa vertelde over een man die 150 euro per maand verdiende met een fulltime job. "Daar zou ik niet eens mijn bed voor uitkomen," zei ze.
Leuk winkelen kan je ook niet, want dan betaal je een vermogen voor kleding. Daarnaast zei ze dat je beter uit eten kan in plaats van steeds te koken (als je alleen bent). Vooral fruit en groenten is duur, omdat het allemaal geïmporteerd wordt uit Venezuela. Ik heb bijvoorbeeld voor twee stuks oranje paprika 2,98 NAF betaald (ongeveer 1,37 euro). En voor brood betaal je 2,95 NAF (1,36 euro).
Kortom: als je bewoner bent van Curaçao en je bent arm, dan zit je eigenlijk 'vast'.